gademissa

2012-01-14T09:16:00.001+02:00

μα πώς άλλαξε έτσι ο μπλόγκερ??? θέλω να ενεργοποιήσω τα σχόλια και τα μηνύμτα αλλα δεν ξέρω πώς!!!!! χάθηκα μέσα στις ρυθμίσεις. επειδή βαριέμαι να κάνω νέο email θέλω να τα ξαναβάλω αλλα δεν ξέρω πώς!!!!!! τζίζους!!

καταρρεω

2012-01-14T08:17:00.004+02:00

Ναι καταρρέω

Οικονομικά είμαι πάτος.
Χρωστάω στο τέβε στο ίκα στο ενοίκιο, στους προμηθευτές
Μόνο το στεγαστικό καλύπτω.

Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ο κόσμος ΔΕΝ ΨΩΝΊΖΕΙ τίποτα. Δεν μπαίνει κόσμος στο μαγαζί. Ταμείο κάνω μπορεί και 50 με 60 ευρώ τη μέρα. Και αν ήταν μόνο το θέμα τι θα φάμε για να ζήσουμε, θα τα βγάζαμε πέρα. Όμως το ενοίκο τρέχει στάνταρ, η ΔΕΗ στάνταρ, το ΤΕΒΕ στάνταρ, οι προμηθευτές στάνταρ. Δηλαδή στάνταρ έξοδα χωρίς έσοδα. Και τα χρέη μεγαλώνουν αργά και σταθερά.

Πόσο ακόμα θα κρατηθώ?
1
2 μήνες???

Δεν ξέρω τι να κάνω, πώς θα επιβιώσω, πώς θα τακτοποιήσω τις υπάρχουσες υποχρεώσεις.
Και να κλείσω το μαγαζί δεν μπορώ γιατί έχω τρέχουσες υποχρεώσεις. Το κλέινω και μένω με χρέη, και χωρίς λεφτά να τα ξεχρεώσω.

Αυτό το σκατοκράτος μας έχει ξεζουμίξει.
Αλλά δεν είναι μόνο ο εαυτός μου. Πρέπει να βοηθάω οικονομικά και συγγενικά πρόσωπα.

Δεν κοιμάμαι γιατί σκέφτομαι συνέχεια.
Μιλάω μόνη μου.
Περπατάω και μιλάω, λέω τον πόνο μου στον εαυτό μου. Για να μην με καταλάβει ο κόσμος γύρω μου, καλύπτω με το κασκόλ στο στόμα,με το ζιβάγκο, ή το με το χέρι και…. μιλάω.
Φυσικά χώρισα εδώ και λίγους μήνες με τον πρώην. Είχε και αυτός τα δικά του ζόρια και δεν μπορούσαμε να αντεπεξέλθουμε στην σχέση.

Βγήκα για καφέ με κάποιους νέους «υποψήφιους» αλλά ….τι να πεις. Ο ένας μου είπε ότι μάλλον θα τον απολύσουν, ο άλλος είναι άνεργος, και γενικά η ερωτική διάθεση των αντρών είναι στο μηδέν. Φυσικά των ιδιωτών, γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι λίγο καλύτερα αφού δεν είναι τουλάχιστον άνεργοι.
Στο μηδέν βρίσκεται και η δική μου διάθεση.

Όταν έχεις θέμα επιβίωσης πώς μπορείς να είσαι εντάξει σε μια σχέση? Όταν δεν έχεις χρήματα για έναν καφέ, όταν αύριο μπορεί να είσαι στο δρόμο ή στα δικαστήρια, όταν δεν έχεις επιλογές και στηρίγματα, πώς να κάνεις έρωτα, σεξ, να χαλαρώσεις με το αγόρι σου?

Και φυσικά η υγεία σιγά σιγά χαλάει. Χαλάει το ένα- χαλάει το άλλο..... αχ και βαχ.

Πώς άλλαξε έτσι η ζωή μας? Ακόμα δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω!!! Δεν το χωράει ο νους μου!!!!!

Και το χειρότερο είναι ότι είμαι σε μια ηλικία που δεν μπορώ να βρω εύκολα άλλη δουλειά. Προηγούνται πάντα οι νεότεροι. Ήδη έχω μάτια και αυτιά ανοιχτά αν ακούσω κάτι να πάω.
Αλλα ….μάταια.

Ευτυχώς που τουλάχιστον οι φίλοι μου, που είναι σχεδόν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι ή …συνταξιούχοι (ναι συνταξιούχοι ετών 40! Ελληνικό κράτος…) είναι τουλάχιστον καλά. Αυτοί ζουν σε «άλλο κόσμο» και τουλάχιστον όταν βγαίνω με αυτούς παίρνω μια δόση ηρεμίας. Ξεχνιέμαι λίγο στον ρόζ κόσμο τους. Ενώ όταν βρίσκομαι με άτομα του σιναφιού μου όλο για τις στεναχώριες μας μιλάμε και γινόμαστε περισσότερο χάλια.

Δεν ξέρω πραγματικά τι μου ξημερώνει.

ΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ……ΒΑΧ…

2011-04-13T17:40:00.004+03:00

αναρωτιέμαι: υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ξέγνοιαστοι? Άνθρωποι που χαμογελάνε και χαζοκουβεντιάζουν? Μα πώς? Δεν τους απασχολεί το βιοποριστικό? Πού βρίσκουν λεφτά και παν ταξίδια, βάζουν βενζίνη, πληρώνουν τις δόσεις τους στα δάνεια?

Εγώ δυστυχώς έχασα το γέλιο μου. Έχασα έστω και τη μικρή πηγαία χαρά που έβρισκα παντού, στο σινεμά, σε μια έξοδο, σε μια γυναικοκουβέντα. Ακόμα και στο φαΐ δεν βρίσκω χαρά. Τώρα θα μου πεις ποιό φαί? Πατατάκια γαριδάκια γκουντις γύρους πίτσες, όλα τα έκοψα. Και στο σουπερμαρκετ όταν πάω όχι μόνο δεν ξοδεύω για τα απαραίτητα, αλλά παίρνω το πιο φτηνό. Τυρί ? -το πιο φτηνό. Χαρτί υγείας?- Το πιο φτηνό. Μέχρι και στις σερβιέτες κάνω σκόντο. Δεν ξοδεύω ούτε και κει- Αφου ανακάλυψα ένα κόλπο. Χρησιμοποιώ μια σερβ. από κάτω, και βάζω από πάνω χαρτοβάμβακα . Και έτσι ουσιαστικά καταναλώνω χαρτοβάμβακα που είναι και πιο φτηνά. Τώρα... αυτά είναι ντροπή που τα λέω και που τα κάνω, αλλά ίσως δώσουν ιδέες και σε άλλες καημένες νεόπτωχες όπως εγώ.

Το ΤΕΒΕ μου το τελευταίο δεν το πλήρωσα…..
Ναι …είναι αλήθεια….δεν μου έφτασαν. Προτίμησα να πληρώσω το στεγαστικό και να αφήσω το ΤΕΒΕ.

Άστα να πάνε. Αν τη βγάλω μέχρι το καλοκαίρι καλά θα είμαι. Όμως μετά??

Τι θα κάνω αν το κλείσω? Στην ηλικία μου ποιος θα με πάρει? Χρειάζομαι μια πηγή χρημάτων για το δάνειο και δεν μπορώ να σκεφτώ καμία.

Αυτα σκέφτονται όλοι όσοι κλείνουν τα μαγαζιά τους. Και είμαστε άτομα όχι των 20 και 30, που όσο ναναι σε αυτή την ηλικία έχεις τη μαμά και τον μπαμπά να σε στηρίξουν. Εμείς είμαστε 40 και άνω, πρέπει να στηρίζουμε εμείς τους άλλους.

Ακόμα και στη σχέση μου δεν μπορώ να είμαι εντάξει. Αφού δεν έχω χαρά, πόσο μπορώ να προσποιηθώ την ανέμελη???.... Το βλέπω να με σουτάρει ο γκόμενος.
Άσε που και αυτός είναι στεναχωρημένος, αφού και δεν πληρώνεται καλά, αλλά και υπερωρίες κάνει χωρίς να τις εισπράττει, και από πάνω φοβάται μην τον απολύσουν!!

Μόνο στα χόμπι μου βρίσκω μια πνευματική χαλάρωση αφού ξεχνάω προς στιγμήν τα προβλήματα, όμως και κει, μόλις τελειώσουν ξαναγυρίζω στην πραγματικότητα. Και φυσικά δεν με βλέπω να τα συνεχίζω και του χρόνου, αφού οικονομικά δεν θα μπορώ ούτε και κει να ανταπεξέλθω.

Ξυπνάω μέσα στη νύχτα και σκέφτομαι πού θα βρω λεφτά. Και τον πόνο μου δεν τον καταλαβαίνει κανείς, αφού οι φίλοι μου, σχεδόν όλοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή είναι βολεμένοι σε ΟΤΑ ή σε ΔΕΚΟ. Μειώθηκαν λίγο τα χρήματά τους, αλλά στο δρόμο δεν θα βρεθούν. Δεν τους απασχολεί τι θα κάνουν στο μέλλον ή να γίνουν καλύτεροι στη δουλειά τους, αφού ξέρουν ότι αυτό που είναι τώρα θα το κάνουν ως τα βαθιά γεράματά τους. Οπότε μόνο αυτοί μπορούν να χαμογελάν ακόμα.

Σκέφτομαι ότι αν με τον γκόμενο μου προκύψει τώρα ένα παιδί, δεν θα έχω λεφτά ούτε για τη γέννα, ούτε για πάνες, ούτε για γάλατα. Μα αυτοί που έχουν παιδιά και δεν έχουν δουλειά, πώς τα βγάζουν πέρα?????? Τι κάνουν?????

Ειλικρινά, από τη μία σκέφτομαι ότι τώρα που βρήκα τον γκόμενο πρέπει να κάνω παιδί όσο έχω ακόμα λίγο χρόνο, όμως από την άλλη ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ. Φοβάμαι το αύριο.

Όσο για τον γκόμενο….. Αχ μα τι καλό παιδί είναι αυτό που μου προέκυψε? Είναι το καλύτερο παιδί που γνώρισα ποτέ!!! Και στη συμβίωση ταιριάζουμε απόλυτα, και είναι καθαρός και τακτικός όπως εγώ, και ¨του σπιτιού" είναι, και δεν είναι του πολύ έξω, και όταν λέω ότι είμαι κουρασμένη το σέβεται, και με φροντίζει…... Νομίζω ότι θέλαμε και οι 2 μια σχέση ζωής και αυτό είναι μου μας ένωσε και κολλήσαμε. Δεν είναι παιδί του καμακιού και του γυρίσματος σε μπαράκια.

Ευτυχώς που δεν έκατσα με όλους τους άλλους και έτσι ήμουν ελεύθερη όταν ήρθε στη ζωή μου.

Βέβαια έχει λίγα στραβά. Αλλά όταν κάποιος από τα 10- έχει τα 7 καλά και τα 3 στραβά τότε μιλάμε ότι πέτυχες λόττο!!!! Τα 3 στραβά είναι αμελητέα ποσότητα!!!!!.

Αυτά.....

Σήμερα είχα δύσκολη μέρα και έπρεπε κάπου να τα πω. Στον γκόμενο δεν μπορώ (δεν χρειάζεται να ξέρει όλη τη μαύρη αλήθεια που με ζώνει ), οι φίλες μου δεν με καταλαβαίνουν, σε ψυχολόγο δεν έχω παράδες να πάω. Ε είπα να τα πω εδώ.

Και ξέρεις ποιο είναι το γαμώτο??? Ότι έχω ένα σωρό ταλέντα που τα ανακάλυψα τώρα στα χόμπι που κάνω, αλλά δυστυχώς δεν είμαι σε ηλικία να τα εκμεταλλευτώ, αλλά ούτε και σε καιρούς εύκολους, για να πω ότι θα κάνω βήματα σε νέους χώρους.

Γαμώ την γκαντεμιά μου γαμώ

-
-
-
-
αυτά τα παραπάνω τα είχα γράψει περίπου 2 μήνες πριν. Σήμερα 2/6/2011 που το ανεβάζω είμαι σε ακόμα χειρότερη κατάσταση οικονομικά.
Αφού κανείς δεν ψωνίζει, και το είδος που πουλάω μπορείς να το βρείς απο τη λαϊκή ώς το σουπερμάρκετ, πώς μπορώ εγώ να τους ανταγωνιστώ?? έχω διώξει σχεδόν όλους τους υπαλλήλους μου, ξεπαραδιάστηκα να τους δώσω τις αποζημιώσεις, και συνεχίζω παρόλαυτά να βουλιάζω.
Επιτέλους πότε θα πιάσουμε τον πάτο???? να ξέρουμε τουλάχιστον ότι δεν έχει παρακάτω!

Δεή ενοικια μισθοί τεβε ίκα προμηθευτές δάνεια??? ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΚΑΛΥΨΩ ΟΤΑΝ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΜΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΟΝΟ 30€???????????!!!!!!!!!!!!!!!!

-
-
-
και το μαλακισμένο MAIL που είχα ως τώρα τόσα χρόνια, μου λέει ότι έγινε πλέον συνδρομητικό!!!!!!!!!!! Και δεν έχω πρόσβαση στα mail μου και στις διευθύνσεις των μπλόγκερσ που είχα τόσα χρόνια!!!!!!!!!

Και τώρα πρέπει να το αλλάξω!!!!! Ξανα μανά απ την αρχή!

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

βουλιαζω οικονομικα....

2011-03-03T16:59:00.006+02:00

βουλιάζω κάθε μέρα και πιο βαθιά.
Τι θα γίνει?? υπάρχει μέλλον? και αν υπάρχει τι μορφή θα έχει?
θα είμαι πίσω απο τα κάγκελα της φυλακής ή στα φανάρια θα ζητιανεύω με το ταγέρ και τα τακούνια μου?

Υποχρεώσεις KΑΘΕ ΜΗΝΑ:
ενοικιο μαγαζιού, ΔΕΗ μαγαζιου, ΙΚΑ , ΤΕΒΕ, προμηθευτές, περέωση.
Στεγαστικό σπιτιου, ΔΕΗ σπιτιου, κοινοχρηστα, βενζίνη.

αποτέλεσμα:
εσοδα λιγότερα απο έξοδα.

Εφτασα πλέον σε σημείο να παίρνω απο τα έτοιμα που είχα στην τράπεζα για να καλύψω τα χρέη. Απο αυτά που είχα για εξωσωματικές και γέννες. Και τα έτοιμα λιγόστεψαν δραματικά.

Αφου να φανταστείς, την τελευταία βδομάδα του φεβρουαρίου ήμουν με 5 ευρώ στην τσέπη. Και δεν τα ξόδευα αλλα τα κρατουσα για...ώρα ανάγκης. Και το πιο ξεφτιλέ ήταν ότι έλεγα στον γκόμενο ότι δεν νιώθω καλά, και μάλλον είμαι άρρωστη όλη τη βδομάδα για να μην αναγκαστώ να βγώ βόλτα και ξοδέψω αυτά τα 5 ευρώ.

Και το νέο δεν έιναι ότι βρήκα γκόμενο (το καλύτερο παιδί και θα ευγνωμονώ την φίλη την ξενιτεμένη που μου τον γνώρισε) αλλα ο πάτος που έπιασα. Και σε ρωτω παρακαλώ, πώς είναι δυνατόν να είμαι εντάξει στη σχέση μου, και να κάνω γουτσου γουτσου και γλύκες και σέξ τρελό, και όλα αυτά που θα έκανα πριν την κρίση, όταν στον ύπνο κια στον ξύπνιο μου βλέπω λογαριασμους να κρέμονται πάνω απ το κεφάλι μου??? εχω ένα μόνιμο πλάκωμα στην ψυχη.

κρύβω τις οικονομικές δυσκολίες μου απ τον γκόμενο αλλα ως ποτε? ευτυχώς που αυτός έχει την δουλειά του. Κακοπληρωμένη μεν αλλα τουλάχιστον συντηρεί τον εαυτό του. Και αυτός που είναι υπάλληλος σε πληροφορώ ότι εχει στην τσέπη του περισσότερα απο μενα!!!

παρεπιπτόντως το τραγουδι τουΛουκα Γιώρκα για την γιουροβίζιον watch my dance με συγκινεί πολύ για κάποιο λόγο.Μην πώ ότι δακρύζω όταν το ακουω...

αχ βαχ

"Οι νέοι επιστήμονες δουλεύουν σε σουβλατζίδικα και καφετέριες"

2010-09-16T10:33:00.006+03:00

Αυτο το διάβασα σήμερα στην εφημερίδα. Και το ανέφερε ως παράπονο και κατάντια.

Ομως εγώ έχω μια μικρή ενσταση:

Συγνώμη ρε παιδιά, και μ όλο το θάρρος, και χωρίς να θέλω να προσβάλλω κάποιον, αλλα αυτός ο τόπος έχει γεμίσει επιστήμονες.

Και γω που με βλέπεις επιστήμονας σπούδασα. Παρόλαυτα όμως κάνω αυτή τη μίζερη, άχαρη και αγχωτική δουλειά μου (εμπόριο) χωρίς παράπονο.

Μπαίνουμε στα πανεπιστήμια με όνειρα (αβάσιμα, ουτοπίες, τρέλες της εφηβείας), και βγαίνουμε με μια απαίτηση να τακτοποιηθούμε. Γιατί? Οταν μπαίναμε μας εγγυήθηκε κανείς ότι θα βρούμε μετά δουλειά? Οχι!Ε τότε τι παραπονιόμαστε???
Ηταν προσωπική επιλογή μας το πτυχίο. Επιλογή και ρίσκο. Και στα ρίσκα ή κερδίζεις ή χάνεις.

Σε έναν τόπο υπανάπτυκτο και αγροτικό, μου βγήκαμε όλοι με πτυχία- μεταπτυχιακά- και διδακτορικά , και φωνάζουμε και απαιτούμε να μας βρούν δουλειές καλοπληρωμένες και πρεστιζάτες.

Ρε, πάμε καλά? Ειμαστε σοβαροι??? Αντι να βγάλουμε εργάτες και αγρότες, βγάζουμε επιστήμονες? Μια φαλιρισμένη Ελλάδα τίγκα στον ΄επιστήμονα'.

Ε, ας φάμε τώρα τα πτυχία μας και μην παραπονιόμαστε(αν το κάνεις παπάρα στο γάλα γίνεται μούρλια σε λέω!).

ΣΚΑΙ...????

2010-09-12T11:32:00.002+03:00

Εχω την εντύπωση ότι οι ειδήσεις και τα διαφορα ενημερωτικά στο κανάλι του ΣΚΑΙ αγγίζουν λίγο περισσότερο την πρακτική πραγματικότητα απο τα άλλα μεγάλα κανάλια.

Κάνω λάθος? εξυπηρετεί συμφέροντα που δεν μπορώ να φανταστώ? τι συμβαίνει?

Βυθίζομαι.

2010-09-09T08:49:00.004+03:00

Και άλλος ένας συνάδελφος έκλεισε το μαγαζί του. Ενας ένας βγαίνουμε στον δρόμο.
Και του είχα δανείσει και χρήματα. Πάει χάθηκαν. Τι θα κάνω τώρα?

Περιμένω τη σειρά μου. Πότε θα είναι αυτή? πότε θα το κλέισω? Θα καταφέρω να βγάλω το χειμώνα ή δεν θα προλάβω? Τόσες υποχρεώσεις πώς θα τις τακτοποιήσω?

Πάνε τα λεφτάκια μου. Και υπολόγιζα σε αυτά. Τώρα?

Η ανάπτυξη λένε θα έρθει το 2013 ή 2015.
Σοβαρά? εμείς ρε φιλαράκι δεν βγάζουμε ούτε το μήνα. Πώς θα βγάλουμε τα 5 χρόνια? Και μετά τι? αμα το κλείσω τι θα κάνω? πώς θα ζήσω? στην ηλικία μου πού θα βρω δουλειά? που εδώ 20 ηδες και 30 ηδες δεν βρίσκουν.

Βουλιάζω. Κάθε μέρα που περνάει βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά.

Ολοι μας λένε να κάνουμε υπομονή. Μωρέ εγώ θα κάνω, αλλα να κάνει και το ίκα και το τεβε και η εφορία και οι τράπεζες και το κράτος. Αν κάνουν όλοι αυτοί υπομονή τότε θα τα καταφέρω και γω. Αλλα εκείνοι δεν κάνουν. Εκείνοι τα ζητάν εδώ και τώρα.

Και έτσι κλείνουμε. Ομως το "κλείνω" είναι μια κουβέντα. Ειναι μια λέξη που λέγεται και γράφεται εδώ. Το να την βλέπεις ή την ακους είναι εύκολο. Το τι σημαίνει πρακτικά, στη ζωή, ενεργά, το καταλαβαίνει μόνο όποιος έχει μικρό μαγαζί σαν εμένα. Σε αυτούς απευθύνομαι σήμερα. Παιδιά μόνο εσείς με καταλαβαίνετε. Ολοι εμείς που έχουμε μαγαζιά έχουμε την ίδια ανάσα, την ίδια σκέψη, την ίδια πνοή.

Δεν έχω τι άλλο να πω. Τα λόγια είναι εύκολα, οι πράξεις είναι δύσκολες.

Ψηλά τα χέρια! Το ρεζερβουάρ ή τη ζωή σου!!!

2010-09-05T12:54:00.031+03:00

Εκεί που έφτασε η τιμή της βενζίνης σε λίγο θα την ληστεύουν απο τα ρεζερβουάρ των αμαξιών και θα την πουλάνε στη μαύρη αγορά!

Αν υπολογίσεις ότι σε κάθε ρεζερβουαρ υπάρχουν περίπου 30€ βενζίνης, τότε σε ένα βράδυ 'χτυπώντας' 3 ντεπόζιτα μαζεύεις 90€.

90 Χ 5 μερες =450 € τη βδομάδα (πενθήμερο φυσικά. Είναι βαριά η δουλειά της ληστρικής).

450 Χ 4 εβδομάδες = 1.800 € το μήνα.

…… μμμμμ.... δεν είναι κι άσχημη μπάζα για μιά νεόπτωχη gademissa!!!

Και αν σκεφτείς ότι η δουλειά θα γίνεται μες στη μαύρη νύχτα, στις απόμερες γειτονιές, στους έρημους δρόμους, με μηδέν μάρτυρες….. ακούγεται ενδιαφέρον! Δεν θέλει σύνεργα ληστείας, ούτε όπλα, ούτε τιποτα επικίνδυνο. Καθαρά πράματα.
Μόνο έναν λοστό για να σπας τα καπάκια των ρεζερβουάρ και να ανοίγεις τα βιδωτήρια.

Αυτά σκεφτόμουν όσο περίμενα στην ουρά για το συσσίτιο της εκκλησίας.

Και αφού μοιράστηκα αυτή τη σκέψη μου με την:
κα Φρένα που περίμενε από πίσω μου,
και με την κα «Λα Πίρλα» που στεκόταν μπροστά μου,
και με τον κύριο Ατλέντικ ο οποίος φορούσε καπέλο και γυαλιά για να μην τον αναγνωρίσουμε και κρατούσε 2 τσίγκινα πιάτα (ήταν η πρώτη του μέρα στο συσσίτιο και πεινούσε πολύ ο καημένος) ,
και με έναν αλλοδαπό κο Sun4U (πολυταξιδεμένος κύριος) που δεν τον ήξερα και τον γνώρισα εκεί στην ουρά,
αλλά και με κάποιον κο 'Ασπίς Πρόνιο' ο οποίος τσούκου- τσούκου ήρθε και στήθηκε δίπλα μου προσπαθώντας να μου φάει τη σειρά,
....πέσαμε όλοι σε βαριά περισυλλογή.

Και ξάφνου: «Καλή ιδέα!!!!!!» φώναξε κάποιος.

Τότε φούντωσα. Ίδρωσα. Ολο το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου.
«Αμάν, θα μου φάνε την ιδέα! Τι ήθελα και τους τόπα???????» σκέφτηκα, και άρχισαν όλα να γυρίζουν γύρω μου.

Και τότε ξύπνησα.
Τι απίστευτος εφιάλτης ε?

-Απίστευτος??? Δε νομίζω!......

...πού πουλάνε λοστούς και μπιτόνια? Κουκούλα θα χρειαστώ?

...........έφυγα!!!!

«Όχι στο Δημόσιο, λένε οι νέοι»…

2010-09-01T19:38:00.003+03:00

…Αυτό ήταν ενας από τους τίτλους ειδήσεων σε κανάλι. Δηλ προτιμάν να δουλέψουν στον ιδιωτικό τομέα και όχι στον δημόσιο?

Κολοκύθια τούμπανα.
Ας είχαν πρόταση από το Δημόσιο και το Ιδιωτικό, και θα σουλεγα εγώ τι θα διαλέγαν. Δημόσιο δαγκωτό.

3 φίλες μου που μείναν άνεργες και ψάχνουν για δουλειά (24 ως 30 ετών) παρακαλάν για μια θέση στο δημόσιο. Προσκυνάν. Ολο προκηρύξεις ψάχνουν. Το ονειρεύονται. Αλλά προσγειώθηκαν απότομα.
Η μία μάλιστα είναι πρώην συμβασιούχα. Γεύτηκε τη γλύκα.

24χρονα κορίτσια, πάνω στο άνθος της ηλικίας τους, πάνω που θέλαν να χαρούν τα νιάτα τους, να νοικιασουν σπίτια και να ζήσουν μόνες τους, να βρουν γκόμενους και να ξενυχτάν τον έρωτά τους στη φωλιτσα τους, τώρα ψάχνουν στους δρόμους για δουλειά. Είναι σε μαύρη απελπισία τα άτομα. Θα μιλήσω όμως άλλη φορά γι αυτές.
Οι νεαρές νέες φίλες μου καταρρέουν, και απελπίζομαι μαζί τους....

Εγκυος η Κelly Preston στα 47!

2010-08-29T10:44:00.006+03:00

Το έμαθα σήμερα. Άραγε είναι αλήθεια???? Σε ποιον γιατρό πήγε? Πώς τα κατάφερε? Τι έτρωγε? Πόνεσε από τις διαδικασίες? Το έμβρυο είναι καλά? Στα 67 της θα έχει παιδί 20χρονο. Θα είναι σωστό αυτό για το παιδί? 5.000 € φτάνουν για τη διαδικάσία? Το έπιασε φυσιολογικά? …… μωρέ είναι αυτή 47????? Φαινεται για 37! Αφού και γω φαίνομαι 37 άρα λογικά στα 47 θα πιάσω παιδί....χεχεεε

Γιουχουυυυυυυ! There is hope!!!!!!!!!

Θα ειπωθούν τα ανείπωτα.

2010-08-03T17:19:00.006+03:00

Σήμερα θα μιλήσω μεν, αλλά θα πω λίγα*.

Έχω τόσα πολλά να πώ όσα δεν βάζει ο νους σου, αλλά επειδή βαριέμαι να τα γράφω, κάθομαι και τα λέω μόνη μου…. φωναχτά. Μονολογώ. Σαν κάτι τρελές γριές γεροντοκόρες που τις βλέπεις να περπατάν στο δρόμο και να μιλάν στον εαυτό τους. Εχω πιαστεί ετσι στα πράσα να μιλάω μόνη μου απο κάτι ανύποπτους άνθρωπους, στο ασανσέρ, στο δρόμο, στο αμάξι, στη δουλειά, αλλά κάθε φορά κάνω ή ότι τάχα τραγουδάω ή ότι μιλάω στο κινητό με χαντς φρι...... χωρίς να εχω χαντς φρι.
Άσε- άσε μου φαίνεται ότι τρελαίνομαι σιγά σιγά.

Η αιτία για αυτή την τρέλα είναι πρωτίστως τα οικονομικά που με πιέζουν αφόρητα, και δευτερευόντως η αδυναμία μου να βρω μια σωστή σχέση, όσο και αν προσπαθώ τα τελευταία 2 και παραπάνω χρόνια.

Αλλά πρώτα ας μιλήσω για τα οικονομικά.

Τα πράγματα είναι οριακά παιδιά. Δεν ψωνίζει ο κόσμος. Το ταμείο δεν γεμίζει (ούτε καν μισο-γεμίζει) όπως πριν, ενώ οι υποχρεώσεις τρέχουν. Οι μισθοί των υπαλλήλων πρέπει να πληρωθούν (γιατί ο υπάλληλος ενώ βλέπει ότι δεν υπάρχει δουλειά στο μαγαζί ούτε έσοδα, απαιτεί να πληρωθεί, και έτσι είναι το πρέπον. Μέχρι να το κλείσω το μαγαζί και να βρεθούμε όλοι μαζί παρέα στο δρόμο, άνεργοι και ζήτουλες), οι προμηθευτές πιέζουν, οι επιταγές τρέχουν, τα δάνεια τρέχουν, η ΔΕΗ τρέχει, τα ασφαλιστικά ταμεία τρέχουν, και γενικώς όοοολοι ζητάν, αλλά το ταμείο μου είναι άδειο.

Τώρα θα μου πεις: καλά, και αφού δεν γεμίζει το ταμείο σου, από πού τα βρίσκεις μέχρι τώρα, μέχρι αυτή τη στιγμή, μέχρι αυτό το δευτερόλεπτο, και τα τακτοποιείς???

Να σου πω.

-Κατ αρχάς έχω διώξει υπαλλήλους. Και άκου τώρα και το κουφό: άκουσα υπάλληλο να λέει στους υπόλοιπους ότι «τα αφεντικά θα έχουν προσωπική περιουσία , θα έχουν λεφτά, γιατί δεν τα πουλάνε για να μπορέσουν να μας κρατήσουν???». Δηλ το αφεντικό να πουλήσει το χωράφι του ή το εξοχικό του για να κρατήσει τους υπαλλήλους.

Και ρωτώ, ο υπάλληλος θα πουλούσε ποτέ την προσωπική του περιουσία για να σώσει το αφεντικό του? Όχι φυσικά!! Τότε γιατί να το κάνει το αφεντικό? Κορόιδο είναι? Άσε που δεν έχω και περιουσία να πουλήσω. Και το σπίτι που έχω είναι και αυτό με δάνειο , του οποίου τη δόση με νύχια και με δόντια πληρώνω κάθε φορά. Είμαι στα όρια μου. Και θα νοιαστώ εγώ για τον κάθε υπάλληλο ο οποίος θα με βρίζει κιόλας πίσω από την πλάτη μου? Ρε πάτε καλά??? Τι είμαι γω, η μάνα σας?

-Μετά, έχω μειώσει τα κέρδη μου. Πλέον δεν έχω κέρδη. Τον μήνα μου μένουν καθαρά στο χέρι 350 ή και 400€ για προσωπικά έξοδα. Τουτ εστιν αφού τακτοποιήσω όλες τις υποχρεώσεις μου, στο τέλος μένω με αυτά τα ελάχιστα χρήματα για να παω σουπερμάρκετ ή για να παω στο συνεργείο το αμάξι ή για να πάω σε ένα μπαρ, ή για να πάω για μπάνιο στη θάλασσα (τώρα πλέον μετράμε και τη βενζίνη. Για μπάνιο πάμε μόνο με παρέα των 3 ατόμων και άνω, ξεκαθαρίζοντας απ την αρχή και ξεδιάντροπα ότι η βενζίνη πάει με το κεφάλι…που καταντήσαμε!!!) . Βγάζω λιγότερα και από τους υπαλλήλους μου!!!!!!! Οι οποίοι φυσικά δεν το ξέρουν. Δεν ξέρουν ότι εγώ βγάζω καθαρά στο χέρι λιγότερα από αυτούς. Και άντε, πες εγώ δεν έχω και οικογένεια, είμαι και λιτοδίαιτο άτομο, δεν με πειράζουν τα λίγα, αλλά εδώ οδηγούμαστε και σε ακόμα λιγότερα!

Κάπως έτσι τακτοποιώ μέχρι τώρα τις υποχρεώσεις μου. Με δυσκολία περνάω τον μήνα μου.

Τώρα θα μου πεις, έχω και κάτι λίγα στην τράπεζα. Αυτά όμως δεν τα πειράζω ο κόσμος να χαλάσει. Γιατί σκέφτομαι ότι αν μου τύχει μια αρρώστια, ένας γάμος ( αμήν Παναγιά μου!), μια εγκυμοσύνη και γέννα (Κύριε ελέησον, βόηθα και επίσπευσε!), μια αρρώστια των δικών μου ή συγγενών μου, να έχω κάπου να βασιστώ.

Ωχ κοίτα να δείς!!! Τώρα που τα γράφω και είμαι στο mood μπήκε στη μαγαζί ένας ΑΧΩΝΕΥΤΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ!!! ΣΙΤ και ξανα σιτ.
Και πρέπει να είμαι καλή και ευγενική μαζί του.
FUCK- FUCK -FUCK.

Ουφ έφυγε.
Άντε τώρα να ξαναβρώ τον ειρμό μου….

Αλλά ρε παιδιά, θα πω κάτι που δεν το λέω έξω γιατί θα με περάσουν για τρελή. Θα το πω μόνο εδώ και πουθενά αλλού. Κανείς ποτέ δεν θα το μάθει. Θα είναι το μεγάλο μου μυστικό.

Λοιπόν: κάποια από αυτά που κάνει ο Παπανδρέου μου αρέσουν. Αν και κοντεύω να το κλείσω το μαγαζί μου, αν και η ζωή και η δουλειά μου καταρρέουν, μπορώ να πω ότι αρκετά από αυτά που λέει και κάνει ο Γιωργάκης με βρίσκουν σύμφωνη!

Το ότι το Δημόσιο είναι μια πληγή που με αιμορραγεί είναι αλήθεια. Το ότι όλοι οι έλληνες βολεύτηκαν στο δημόσιο και κωλοβαράνε είναι μια ακόμα αλήθεια. Και το Δημόσιο δεν παράγει χρήμα μόνο το καταναλώνει. Εμείς οι ιδιώτες το παράγουμε το χρήμα, αλλά εμάς δεν μας προστατεύει κανείς. Είμαστε έρμαια του κάθε κυβερνήτη να μας στραγγίξει για να καλύψει από μας τις χασούρες του, ενώ οι δημόσιοι ήταν πάντα ανέπαφοι. Μόνο διεκδικούσαν και στο τέλος πάντα τους τα έδινε το κράτος. Βλέπεις αυτοί είχαν τη δύναμη να κατεβάζουν διακόπτες, και να κλείνουν υπηρεσίες με τις απεργίες τους. Ενώ εγώ? Τι να κάνω? Να κλείσω το μαγαζί μου σε ένδειξη διαμαρτυρίας? Χέστηκε το κράτος!!!

Εμείς τα (τίμια) αφεντικά είμαστε εντελώς ανίσχυροι (σε αντίθεση με τα άτιμα και παράνομα αφεντικά ...γιατί υπάρχουν και αυτά ας μην κρυβόμαστε). Εμείς λοιπόν οι τίμιοι είχαμε καταντήσει ΚΟΡΟΙΔΑ. Και μάλιστα τόσο κορόιδα που φτάσαμε σε σημείο να θέλουμε και μεις να παρανομήσουμε. Εντάξει το «τίμιο» το έχουμε μέσα μας εμείς τα κορόιδα, αλλά πολλές φορές ευχήθηκα να μπορούσα να ήμουν άτιμη για να έπλεα τώρα σε πελάγη χρημάτων. Και ίσως αν είχα τα κότσια να το έκανα.
Όμως φαίνεται ότι τώρα άλλαξαν τα πράγματα και μαζί με μένα που πνιγόμουν και συνεχίζω να πνίγομαι, βλέπω να βουλιάζουν και κάποιοι άλλοι που καλοπερνούσαν, και πολύ το φχαριστιέμαι. Μα πάαρα πολύ.

Και επανέρχομαι στους Δημόσιους υπαλλήλους. Δεν τους ελέγχει κανείς, δουλεύουν κατά βούλησην, έχουν απίστευτες άδειες και επιδόματα τις οποίες σου λέει τις δικαιούνται, πάνε και έρχονται στη δουλειά τους κατά το ωράριο που τους βολεύει τον κάθε έναν ξεχωριστά κλπ κλπ. Και είναι ακόμα πολλάαα αυτά που δεν τα ξέρουμε, και δεν τα λένε γιατί φοβούνται να τα διαλαλήσουν (βλέπεις αν τα μάθουμε θα ξεσηκωθούμε εμείς τα κορόιδα). Είναι "κεκτημένα" λένε. Και μεις οι ιδιώτες δουλεύουμε 8 –10-12 ώρες κάθε μέρα, χαραματα πάμε στη δουλειά και νύχτα φεύγουμε, αλλά πολλές φορές δεν βγάζουμε όσα βγάζουν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι.

Έχω φίλη δημόσια υπάλληλο που βγάζει πάνω από 2000€ μισθό καθαρά στο χέρι, συν που θα έπαιρνε με το εφάπαξ της ένα σωρό λεφτά, συν δικαιούται και τις άδειές της, συν δικαιούται και να κάνει και παιδί και να κάτσει ένα χρόνο στο σπιτάκι της με το μωρό, ενώ εγω που έχω φάει τη ζωή μου στο μαγαζί δεν είδα τόσα χρήματα.
Και παρόλο που είμαι αφεντικό, αν κάνω παιδί πώς θα κάτσω στο σπίτι μου ένα χρόνο να το μεγαλώσω? Θα το κλείσω το μαγαζί και θα απολύσω τους υπαλλήλους? Γιατί και γω θέλω να κάτσω δίπλα στο παιδί μου και να το αναθρέψω σωστά. Για μένα γιατί δεν προνόησε κανείς? Εγώ γιατί δεν έχω αυτή την απαραίτητη ευκολία, ενώ την έχουν οι υπάλληλοι και οι δημόσιοι? Τα δικά μου παιδιά είναι κατώτερα των άλλων????

Τώρα που το θυμήθηκα να πω ότι έχω 2 συμμαθήτριές μου συνομήλικες από το σχολείο, που άκουσον άκουσον: παίρνουν σύνταξη!!! Ναι καλά άκουσες παίρνουν στα 40 σύνταξη, και εγώ θέλω άλλα 25 χρόνια να δουλεύω ακόμα, και ΑΝ ποτέ δω σύνταξη. Και αυτές οι κυρίες στρογγυλοκάθονται στη σαλονάρα τους, με το τσιγαράκι και τον καφέ να βλέπουν όλα τα πρωινάδικα, και εγώ το κορόιδο τους πληρώνω τις συντάξεις τους!!!!!!!!!!
Ε μα, μετά σκάς ή δε σκάς????? Δεν παίρνεις μια μολότοφ να την πετάξεις στη Βουλή??? Αυτά βλέπω τόσα χρόνια και λέω καλά κάνει και τα κόβει ο Παπανδρέου.

Ή το άλλο, στην ηλικία μου γυναίκα παίρνει σύνταξη χηρείας. Θα μου πεις πέθανε ο άντρας της, και όντως δυσκολεύτηκε στην αρχή. Αυτή λοιπόν η κυρία, έχοντας δουλέψει στη ζωή της το πολύ 5 χρόνια όλο κι όλο, έχει εξασφαλίσει περίπου 400 € σίγουρη σύνταξη από τώρα μέχρι να πεθάνει, δηλ είναι ουσιαστικά δημόσιος υπάλληλος (πληρώνεται και κάθεται), και κάνει και μαύρη εργασία ανασφάλιστη 3ωρη την ημέρα, έτσι για να περνάει η ώρα της γιατί βαριέται λέει στο σπίτι. Και η κυρία αυτή έχει μια χαρά σχέση με γκόμενο αλλά δεν σκοπεύει να τον παντρευτεί, για να μην χάσει τη σύνταξη όπως λέει. Ομως συζούν. Και το πρόβλημά της τώρα είναι, που αν τύχει και κάνει παιδί με τον τωρινό, πώς θα καταφέρει να συνδυάσει σύνταξη και γάμο? Ρε τι προβλήματα έχει ο κόσμος!!!!

Και ξαναγυρίζω στους Δημόσιους υπάλληλους που ζητούσαν κι άλλα- κι άλλα -κι άλλα και σταματημό δεν είχαν. Ήθελαν να βγάζουν 3 και 4000 μισθό ο καθένας. Χωρίς να κάνουν τίποτα το αξιόλογο. Ηθελαν απλώς να γίνουν πλούσιοι!!! Mην πώ και για τις δεύτερες δουλειές πού κάνουν ένα σωρό δημόσιοι στη ζούλα. Ανασφάλιστοι. Για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους που ούτως ή άλλως ήταν αρκετό. Και γιατί παρακαλώ να κάνει και 2η δουλειά αυτός ο οποίος έχει την πρώτη σίγουρη, και δεν αφήνει αυτή τη δεύτερη για έναν καημένο άνεργο? Όλη η Ελλάδα είναι τσιφλίκι σας?

Όχι μάλλον ξέφραγο αμπέλι ήταν τόσο καιρό.

Και από πού τα ξέρω εγώ όλα αυτά? Μα αφού από τους φίλους μου και τον περίγυρό μου οι 7 στους 10 είναι βολεμένοι κάπου στο Δημόσιο ή στον ευρύτερο Δημόσιο χώρο ή στους δήμους ή στην νομαρχία ή στις ΔΕΚΟ ή κάπου συνδεδεμένα με το δημόσιο. Από τους "φίλους-γνωστούς" μου μόνο 4 άτομα είμαστε που έχουμε δικές μας δουλειές και ζούμε στην αβεβαιότητα καθημερινά. Τα λέμε μεταξύ μας και κλαίμε οι άνθρωποι! Το τι ψυχολογικά προβλήματα κουβαλάμε δεν λέγεται. Αφού η μια φίλη μου που έχει μαγαζί, από το άγχος γέμισε σπυριά στο σώμα! Εγώ έχω περάσει βράδια ΟΛΟΚΛΗΡΑ άυπνη. Να βαδίζω πάνω κάτω στο σπίτι μέσα στη σκοτεινιά, και μια να κρυώνω και μιά να ιδρώνω. Να απελπίζομαι και να προσπαθώ να αποκτήσω αισιοδοξία από το πουθενά. Μέχρι και χάπια ζήτησα για να μπορέσω να συνέλθω, αλλά δεν τα πήρα γιατί είμαι και φοβητσιάρα. Έχω ακούσει διάφορα για αυτά τα χάπια όπως πχ ότι σε εθίζουν χωρίς να το καταλάβεις, και έχοντας και την ιστορία μου με τις αρρώστιες δεν παίρνω τίποτα.
Άσε που μου βγήκε τώρα και άλλο φασούλι με την υγεία μου που πρέπει να το κοιτάξω από Σεπτέμβρη. Δεν θέλω όμως να το σκέφτομαι προς το παρόν.

Ενώ λοιπόν οι υπόλοιπο φίλοι μου στο Δημόσιο τομέα ακούν για περικοπές και τάχα στενοχωριούνται, παρόλαυτά θα παν τις διακοπές τους, τραγουδάν, κάνουν σχέδια για τη ζωή τους και κοιμούνται μια χαρά σαν τα πουλάκια. Γιατί αυτοί θα χάσουν μεν χρήματα, αλλά στο δρόμο δεν θα βρεθούν. Δεν θα χάσουν τη δουλειά τους.

Ούτε τους νοιάζει αν θα μπει πελάτης, ή πού θα βρουν να πληρώσουν το ΙΚΑ το ΤΕΒΕ ή την έκτακτη εισφορά στην εφορία, ή αν ο πελάτηςτους θα έχει χρήματα ή θα το ζητήσει βερεσέ, ή αν η επιταγή που πήραν θα έχει χρήματα ή είναι ακάλυπτη, ή αν θα έχουν να καλύψουν τις δικές τους επιταγές. Αυτοί πέεεερα βρέχει. Ζουν σε έναν άλλο κόσμο. Σε έναν όμορφο κόσμο και δεν έχουν ιδέα τι γίνεται πέρα από αυτούς. Αλλά και δεν τους νοιάζει. Αφού το τομάρι τους είναι καλά γιατί να νοιαστούν για μας? Έτσι λοιπόν και μεις, γιατί να νοιαστούμε γι αυτούς?

Κόβονται τα επιδόματα και οι μισθοί τους?? Χεστήκαμε.
Θα μειωθεί το δώρο τους? Χεστήκαμε και ακόμα παραπέρα.

Όλοι μιλάν για το κακό που βρήκε τους δημόσιους υπαλλήλους με την μείωση μισθού, αλλά κανείς δεν μιλάει για μας τους ιδιώτες που βρισκόμαστε ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ με Ο μισθό. Μηδέν έσοδα. Γιατί και με 400€ ζει ο άνθρωπος, με μηδέν μισθό ζει??? όχι βέβαια!

Πήγα στο ΤΕΒΕ τις προάλλες και ήταν εκεί 5 υπάλληλοι και κωλοβαρούσαν, παιδιά! Καθόντουσαν άπραγοι στα γραφεία τους. Ακίνητοι. Ο ένας είχε κάτι στο αυτί του, προφανώς άκουγε ράδιο από το κινητό του. Μια άλλη κάπνιζε και μόλις μπήκα προσπάθησε να κρύψει το τσιγάρο. Και οι άλλες καθόταν ακίνητες. Σαν βαλσαμωμένες. Ήταν μια περίεργη εικόνα. Αυτές να κάθονται και να τις πληρώνω εγώ με τους φόρους μου, και εγώ να δουλεύω 12 ώρες και να μην πληρώνομαι, να μην βγάζω ούτε τα απαραίτητα. Ε σκάει ο άνθρωπος ή δεν σκάει???

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ

Και φυσικά δεν είμαι η μόνη που αγανάκτησα. Μόλις βρεθούμε εμείς του ιδιωτικού τομέα και αρχίζουμε να μιλάμε για τους δημόσιους, έχουμε τέτοια τσατίλα που ουρλιάζουμε κυριολεκτικά!!!
Τις προάλλες βγήκα με κάτι παιδιά που γνώρισα μέσα από τα χόμπι που κάνω, και ήμασταν όλοι του ιδιωτικού τομέα. Ε λοιπόν πώς ήρθε η κουβέντα στους δημόσιους υπαλλήλους και στην οικονομική κρίση, και ρε παιδιά οι άνθρωποι ΟΥΡΛΙΆΖΑΝ κυριολεκτικά!!!! Βρίζαν τους υπαλλήλους των ΟΤΑ που εν ώρα εργασίας τους βλέπουν στις καφετέριες της πόλης να πίνουν τα καφεδάκια τους ή να κάνουν τα ψώνια τους, και τόσα άλλα! Αφού ο ένας από την τσατίλα του, μιλούσε κουνώντας χέρια πόδια με μανία, και απ τα νεύρα του του τρέχαν τα σάλια σαν λυσσασμένος σκύλος!!! ….τρόμαξα…

Και εγώ μέσα από τα χόμπι, επιτέλους βρέθηκα με άτομα του ιδιωτικού τομέα, και επιτέλους ακούω τι σκέφτονται οι υπόλοιποι άνθρωποι σαν εμένα. Γιατί αυτά που λέω τώρα, δεν μπορώ να τα πω στους φίλους μου, γιατί αυτοί είναι σχεδόν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι!!!!!!!!!!!

Αν τους πω αυτά που λέω εδώ μέσα, ή θα με αρχίσουν στην ατέλειωτη κλάψα για τα βάσανα που περνάν, ή θα προσπαθούν με τις ώωωρες (εμ! έχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο) με τα δικά τους κλασικά «επιχειρήματα» να με πείσουν πως έχουν δίκιο, ή θα με αρχίσουν στις φάπες!!!!

Αααχχχ, έτσι που λες φιλαράκι….
Και μια που ανέφερα τα χόμπι που κάνω, να επισημάνω ότι ήταν ζωτικής σημασίας που τα ξεκίνησα όλα αυτά. Πραγματικά μου έδωσαν ζωή.

Και τι εννοώ να σας το πω αμέσως.

Θα ξεκινήσω με αυτά που έχω πει άπειρες φορές εδώ μέσα.
Δηλ ότι έχω 3 κολλητές που ο θεός να τις έχει καλά είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου και αποτελούν το έτερον ήμισύ μου. Έχω άλλους 5-6 φίλους, και από κει και πέρα είναι οι «φίλοι -γνωστοί», και οι σκέτο «γνωστοί» που γνώρισα από τα χόμπι.

Στην ηλικία όμως που έφτασα (και επιτέλους θα το πω δημόσια ότι «άγγιξα τα 40 και είμαι καλά») σχεδόν όλοι οι φίλοι μου είναι παντρεμένοι με παιδιά και δεν βγαίνουν έξω, δεν κυκλοφορούν, και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα παιδιά και τα πεθερικά τους. Έχουν άλλες σκοτούρες αυτοί. Και εκτός αυτού κάνουν παρέα με άλλους παντρεμένους με παιδιά, και παν διακοπές συν γυναιξί και τέκνοις.

Οι κολλητές «ατρόμητες φίλες μου» είναι εγκλωβισμένες και αυτές στον εαυτό τους και στον μικρόκοσμό τους, αλλά είναι σε μια φάση που τώρα αρχίζουν και το συνειδητοποιούν και θέλουν να ξεφύγουν. Είναι χαρακτηριστική η κουβέντα που μου είπε η μια ατρόμητη «αχ εσύ είσαι τυχερή που ξεκίνησες όλες αυτές τις δραστηριότητες και απέκτησες έναν κάποιο, έστω και τυπικό κύκλο, ενώ εμείς κολλήσαμε». Ευτυχώς που έγινε και αυτό, έστω και αργά, για να κάνουν και αυτές κάτι να δικτυωθούμε μπας και δούμε άσπρη μέρα ομαδικά.

Στα χόμπι λοιπόν που πηγαίνω, ενώ γνώρισα πολύ κόσμο (η συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες, αφού μόνο αυτές τρέχουνε δεξιά και αριστερά ψάχνοντας για επαφές) πιο στενή παρέα κάνω με 3 κορίτσια που γνώρισα. Το καλό είναι ότι πλέον έχω άτομα ελεύθερα για να βγω μια βόλτα, ή για να πάω σε ένα μπαράκι, ή για να πάω για μπάνιο χωρίς να πρήζω τις κολλητές κάθε φορά «πάμε και πάμε». Επίσης ενα άλλο καλό είναι ότι αυτά τα κορίτσια αποζητούν την παρέα μου, με συμπαθούν και με θέλουν, και αυτό έχει τονώσει την αυτοπεποίθησή μου. Επίσης, επιτέλους μιλάω για άλλα πράγματα και ακούω άλλα, διαφορετικά από αυτά που λέω κάθε φορά τόσα χρόνια τώρα με τους φίλους μου. Με λίγα λόγια κοινωνικοποιούμαι ξανά απ την αρχή.

Το κακό είναι ότι αυτές είναι….μικρές! ηλικίες 25-30. Οπότε οι αναζητήσεις μας στη ζωή είναι εντελώς διαφορετικές. Αυτές έχουν άπλετο χρόνο μπροστά τους να δοκιμάσουν, να πειραματιστούν, να πετύχουν ή να αποτύχουν, έχουν την έμφυτη αισιοδοξία της ηλικίας, ενώ εγώ όχι.
Επίσης ένα άλλο κακό είναι ότι νομίζουν πως και γω είμαι συνομήλικη τους!!! Κάποιες νομίζουν ότι είμαι 30 (έλα Χριστέ και Παναγία!! Μα πόσο μικροδείχνω πιά???!!!!!!!!!!!), ενώ κάποιες άλλες που με ρώτησαν τους είπα 35 (ε, τι να κάνω? άσε με τώρα! Ναι κρύβω τα περίσσια, θες κάτι?).

Αλλά επειδή είναι τόσο μικρές οι ίδιες, έχουν την εντύπωση ότι οι 40 άρες είναι γριές!!! Πχ έχει τύχει να κουτσομπολεύουμε την Βάνα Μπάρμπα την ηθοποιό, και είπαν χαρακτηριστικά ότι «αυτή ρε σύ είναι πολύυυυ μεγάλη, πρέπει να είναι 40 και!!!» και το είπαν με ύφος « αυτή είναι γρια φαφούτα, για το γηροκομείο, τα φαγε τα ψωμιά της»…. και γω από μέσα μου πάγωσα. Που να ξέρουν ότι και γω είμαι 40!!! Και άμα το μάθουν άραγε πώς θα αντιδράσουν? …..απλό: δεν θα το μάθουν ποτέ.

Τέλος πάντων με αυτά και με εκείνα έχω αποκτήσει έναν νέο κύκλο γνωριμιών, μικρό αλλά καλό, και αυτό με χαροποιεί πολύ. Γιατί μη νομίζεις, είναι δύσκολο να αποκτήσεις νέο κύκλο σε αυτή την ηλικία. Οι περισσότερες τακτοποιημένες γυναίκες της ηλικίας μου δεν θέλουν πολλά πάρε δώσε με ελεύθερες, γιατί φοβούνται ότι αν σε βάλουν στη ζωή τους θα τους πάρεις τον άντρα. Και να σου πω…καλά κάνουν και προσέχουν. Και γω στη θέση τους το ίδιο θα έκανα. Απ αυτά που είδα και άκουσα στα τόσα χρόνια της ζωής μου (εγώ ο μαθουσάλας) κατάλαβα ότι θέλει μεγάλη προσοχή ποια βάζεις στο σπίτι σου.

Οπότε ο μόνος τρόπος για δικτύωση είναι με μικρότερες κοπέλες που έχουν πιο ανοιχτό μυαλό, είναι πιο ευκολόπιστες, και έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αν και είναι πολύ καλόψυχα άτομα, είναι και λίγο ...πρήχτρες. Μιλάν ασταμάτητα για τον εαυτό τους και τα άγχη τους. Όπως επίσης και για το πώς θα βρουν άντρα, γιατί και αυτές, μη νομίσεις, παρόλο που είναι τόσο μικρές δυσκολεύονται να βρουν άντρες!!! Ακου- άκου τι μαθαίνει ο άνθρωπος!!! Αρκετές 25άρες (οι μέτριας εμφάνισης κυρίως, και όχι οι κουκλάρες) έχουν ‘θέμα’ με το πού θα βρουν άντρες και γενικότερα πως να δικτυωθούν. Τελικά διαπιστώνω ότι αυτό είναι ένα θέμα ανεξαρτήτου ηλικίας.

Αλλά και άντρες γνώρισα, όμως αυτοί είναι ή λυσσασμένοι για να ξενοπηδήξουν, ή …. ομοφυλόφιλοι (ναι είναι αλήθεια, άντρες μια χαρά, μορφωμένοι, ευαίσθητοι, όμορφοι, σε κατάλληλη ηλικία αλλά…αδελφές! και το λέω όχι κοροϊδευτικά αλλά με μεγάλο σεβασμό και πόνο καρδιάς και…μήτρας), ή πιτσιρίκια 25 αρικα με εμφανή ακόμα τα σπυριά της εφηβείας, ή συνταξιούχοι που τρέχουν στα διάφορα χόμπι γιατί βαριούνται στα ΚΑΠΗ .

Οπότε εν ολίγοις, εξακολουθώ να είμαι χωρίς σχέση και με στριμόκωλα τα οικονομικά, τα οποία σε λίγο μπορεί να γίνουν και ανύπαρκτα. Αν με δείτε στο δρόμο να ζητιανεύω ή να ψάχνω στα σκουπίδια για λίγο φαγάκι, σας παρακαλώ μη με αποπάρετε….

Αλλά τέλος πάντων, μέχρι να γίνει ‘παρόν’ αυτό το ζοφερό ‘μέλλον’, ας ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Και ένα τελευταίο.

Όπως ακούσατε, ή μάλλον δεν ακούσατε, το άθλημα και το φέισμπουκ σχεδόν δεν αναφέρθηκαν. Το άθλημα το άφησα γιατί όπως είπα ένα σωρό φορές εδώ μέσα, στην παρούσα φάση προέχει η προσωπική ζωή, και όσο για το φέισμπουκ είναι μια μαλακία και μισή αν θέλεις να γνωρίσεις άνθρωπο για σοβαρή σχέση. Και εκτός αυτού μου έτρωγε και τον λίγο ελεύθερο χρόνο που είχα και που τώρα τον διαθέτω σε υπαρκτούς ανθρώπους με σάρκα και οστά, οι οποίοι μου δίνουν μια, έστω και μικρή, ελπίδα για το μέλλον.

Τώρα θα μου πεις, μα ούτε και στην έξω ζωή σου γνώρισες άντρα για σχέση, οπότε τι σε πειράζει το φέισμπουκ?

Και θα απαντήσω ότι ναι μεν ούτε εδώ μέσα -ούτε εκεί έξω βρήκα, αλλά τουλάχιστον στα ζωντανά έχεις ανθρώπους απέναντί σου, ακούς τη φωνή τους, νιώθεις την ανάσα τους, βλέπεις τα μάτια τους, τα βλέμματά τους, τους αγγίζεις, ενώ εδώ μέσα στα κομπιούτερ είσαι μπροστά από μια οθόνη.

ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΟΘΟΝΕΣ.

Καλύτερα ζωντανά και μόνη, παρά οθόνες και μόνη.

Ααααχχχ ωραία που νιώθωωωωω!!! Τα είχα μαζεμένα πολύ καιρό, και τώρα που τα είπα νιώθω απίστευτη ανακούφιση. Επιτέλους ειπώθηκαν τα ανείπωτα.

Άντε τώρα να κάτσω να τα μορφοποιήσω, να βρω τα ορθογραφικά λάθη, να συνδέσω ασύνδετες προτάσεις, να δώσω νόημα στα ακαταλαβίστικα, να τονίσω αυτά που πρέπει ούτως ώστε να δίνουν την αίσθηση του προφορικού λόγου και όχι του γραπτού κειμένου (που μισώ), να βρω και καμία φωτογραφία να βάλω (αν τα καταφέρω δηλαδή γιατί ο Blogger εχει αλλάξει πάρα πολύ στο διάστημα που έλειψα και δεν μπορώ να το λειτουργήσω καλά). Ολη αυτή η διαδικασία μου είναι απίστευτα βαρετή….

Άντε παιδιά να μαστε καλά, να μην χάσουμε την υγεία μας από το οικονομικό άγχος και την ανασφάλεια, και …δουλειά να χουμε. Αυτή είναι η ευχή που δίνω τους τελευταίους μήνες.
"Δουλειά να χουμε και όλα θα γίνουν!"

* ξεκίνησα με σκοπό να πω δυο κουβέντες αλλά ως γνωστόν η gademissa άμα ξεκινήσει σταματημό δεν έχει!

2010-07-29T23:25:00.002+03:00

Σήμερα μπήκα στα μέιλ της gademissas , και είδα ότι μου είχαν στείλει αρκετά άτομα μηνύματα! Και αναρωτήθηκα : μα ακόμα υπάρχει το μπλόγκ?? μπαίνουν τυχαία ανθρωποι και το διαβάζουν? αυτό είναι μεγάλη ευθύνη! Και φυσικά (τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί σε μένα?) αγχώθηκα πολύ....

Ασε που διαπίστωσα για ακόμα μια φορά ότι μου είναι δύσκολο να εκφραστώ γραπτά! Προσπάθησα να απαντήσω αλλα μου βγαίναν προτάσεις ασύνδετες. Δηλ ενώ ήξερα τι ήθελα να πώ στο προφορικό, δυσκολεύτηκα να το εκφράσω γραπτά.
Ειναι ομως και το άλλο. Νομίζω ότι .... άλλαξα ως άνθρωπος στους τόσους μήνες που πέρασαν απ την τελευταία φορά.

ουφ, εντάξει, έγραψα αρκετά για πρώτη φορά μετά απο τόσον καιρό. Ξεμουδιασα λίγο. Νιώθω και άβολα. Σαν να έφυγα προδίδοντας τον χώρο, πήγα στα λουσάτα μαγαζιά (φεισμπουκ) και ξαναγύρισα πίσω. Αλλα τέλος πάντων. Ας σταματήσω να αναλύω τα πάντα.

Θα τα ξαναπούμε :)

ενα-δυο ενα -δυο

2010-05-25T18:58:00.004+03:00

ελα...δουλεύει ακόμα??

φφφφ.......φφφφφφ...

ενα..α..α..α....εναα...α..α..α

ευτυχώς που είχα γραμμένους τους κωδικούς στο τεφτέρι μου, αλλιώς δεν θα μπορούσα να μπω!!!

ενα...... ΕΝΑ Α Α Α

Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στην αγορά ρε παιδιά

2009-10-30T19:05:00.006+02:00

ωωωωφφφφφφφ

Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω..

Εκεί που είχαμε τη ρέγουλά μας, ήμασταν εργατικοί, συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, προγραμματισμένοι και όλα αυτά, ξαφνικά σκάνε βόμβες- κανόνια. Και ενώ κάποτε αυτές τις βόμβες τις ακούγαμε στις ειδήσεις ή τις διαβάζαμε στις εφημερίδες, μερα με τη μερα τις ακούμε όλο και πιο δυνατά, πιο δυνατά , ώσπου σκάνε και στο σπίτι μας μέσα!!!!

Πρώτη φορά έχω τέτοιο πρόβλημα με ακάλυπτες επιταγές. Που θα πάει αυτό? Τι θα γίνει? Ολοι περιμένουμε ότι κάτι θα αλλάξει, κάτι θα γίνει αλλά όλο και χειρότερα. Και μιλάμε, μερα με τη μέρα βουλιάζει η αγορά. Κάθε μέρα! όχι καθε μήνα ή καθε χρόνο αλλά ώρα με την ώρα!!!!!!!!!! Έφτασα σε σημείο να μην θέλω να πηγαίνω στη δουλειά γιατί φοβάμαι τι θα ακούσω.

Και συν τοις άλλοις δεν έχω πού να πω τον πόνο μου. Γιατί οι φίλοι μου ή είναι τακτοποιημένοι στο δημόσιο, ή σε ημιδημόσιο, ή στον Δήμο, ή είναι παντρεμένες με δημόσιους υπαλλήλους, ή δουλεύουν σε τράπεζες, ή γενικώς σε πράγματα που κατά κάποιο τρόπο τους εξασφαλίζουν ένα εισόδημα μακριά από κινδύνους. Μόνο εγώ είμαι εργοδότης στην ελεύθερη αγορά του σήμερα.

Και ναι μεν οι φίλοι και γνωστοί λένε ότι καταλαβαίνουν τον πόνο μου όταν τους τον λέω, αλλά άλλο να το ζεις στον ύπνο σου και στον ξύπνιο σου κάθε μέρα, και άλλο να στο λένε και να το φαντάζεσαι αλλα μετά να γυρίζεις στην ασφάλεια του σπιτιου σου.

Και αν έχεις τέτοιο πρόβλημα όπως εγώ, πώς ειναι δυνατόν μετά να είσαι καλά και στα άλλα? Στις παρέες, στα χόμπι και στα συναισθηματικά? Από πού? Αφού με το που κάθομαι λίγο να ξεκουραστώ έρχονται στο νου μου οι λογαριασμοί, οι τράπεζες και οι επιταγές που ναι μεν έχω να λαμβάνω αλλά δεν ξέρω πλέον αν θα έχουν χρήματα στην λήξη τους ή θα είναι άχρηστα κωλόχαρτα. Και αυτά τα κωλόχαρτα θα πρέπει να τα καλύψω εγώ με δικά μου λεφτά. Και που θα τα βρώ τόσα ρε παιδιά? Θα τα γεννήσω?

Τώρα θα μου πεις: εντάξει, ακόμα στέκεσαι στα πόδια σου μην παραπονιέσαι. Ως ποτε όμως? Το Τί ακούω κάθε μέρα στη δουλειά απο συναδέλφους και μη, είναι ΑΛΛΟ πράγμα. Χριστέ μου βοήθα μας. Βοήθα με!

Σήμερα είναι Παρασκευή. Ας προσπαθήσω να μην τα σκέφτομαι. Τουλάχιστον να προσπαθήσω.

gademissa: Τον έτζασα...

2009-07-24T08:47:00.020+03:00

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com) : Ποιόν καλέ?

gademissa: Τον καινούργιο γκόμενο, τον... "μικρό".

Blogger: Γιατί?????

gademissa: Αμα σου πω δεν θα το πιστεύεις.

Blogger : Τι καλέ, τι?? αχ πες- πες -πεεεες. Εχω μια τρελή διάθεση για κουτσομπολιό σήμερα. Βλέπεις φύγαν όλοι σε διακοπές και έχω πεθάνει στην βαρεμάρα.

gademissa: Καλα θα σου πω, έτσι για να μαθαίνεις τι συμβαίνει στον έξω κόσμο. Στο..... ¨μπουρδέλο¨ που λεει και ο σοφός λαός .

Λοιπόν, με λίγα λόγια: ο τύπος έπινε.

Blogger: Τι??? Ε -Π- Ι- Ν- Ε? Αλλο φρούτο κι αυτό!

gademissa: Ναι, άστα να πάνε.

Και με ενημέρωνε η φιλη η "πρώην ξενιτεμένη" οταν μου έκλεινε εκείνα τα παλιά τα τυφλά ραντεβού : " ο ταδε μου έλεγε δεν πινει, δεν καπνίζει, δεν χαρτοπαίζει" και εγώ τότε, μέσα στην αθωότητά μου, αναρρωτιόμουν απο μέσα μου "τι περίεργες λέξεις είναι αυτές? γιατί μου τις λέει?" . Αφου θεωρούσα δεδομένο ότι αυτά δεν συμβαίνουν στον δικό μου μικρόκοσμο.

Ε λοιπόν νά που συμβαίνουν. Και μάλιστα συχνά! Ο,τι συμβαίνει εκεί έξω, λογικό είναι να συμβεί και στον μικρόκοσμό μου. Οσο είσαι κλεισμένος στην σιγουριά του σπιτιού σου και της παρέας σου όλα είναι ξένα και μακρινά. Αμα βγείς λίγο παραέξω τότε βλέπεις ότι όλα, λίγο ως πολύ, σε αφορούν.

Αλλα ας αφήσω τις πολυλογίες και ας γυρίσω στο θέμα.

Ηταν ωραίος τύπος, με το στυλάτο ντύσιμο, με τις μοντέρνες μουσικές του, τη δική του δουλειά και μάλιστα καλή, ήταν άνετος οικονομικά, μια χαρά παιδί! Αφου αναρρωτιόμουν πώς αυτό το κελεπούρι ξέμεινε μοναχούλι του! Ελα όμως που....

.... όποτε τον έβλεπα βρωμούσε αλκοόλ και τσιγαρίλα. Ακόμα και αν δεν μύριζε στην αρχή, με το που έμπαινε στο σπίτι αρχιζε να πίνει και να καπνίζει πακέτα και μπουκάλια ολόκληρα. Εφτασα στο σημείο να φοβάμαι με τον τύπο, μήπως μέσα στην θολούρα της μέθης του μου κάνει και κανένα κακό!!!! Μήπως πηδήξει απ το μπαλκόνι και βρω τον μπελά μου (πού να τρέχω τώρα σε αστυνομίες), ή μήπως πάρει απ την κουζίνα κανένα μαχαίρι και με καθαρίσει ξαφνικά μέσα στον ύπνο μου! είχαμε λογοφέρει ένα βράδυ και φοβήθηκα πραγματικά για την ζωή μου!

Τώρα, θα μου πεις, με έναν μεθυσμένο τα βγάζεις πέρα?

Οχι βέβαια.

Μόνο να φύγεις το γρηγορότερο. Ουτε υπομονή, ούτε καλοσύνες ,ούτε τίποτα. Μόνο...τρεχάτε καλά μου ποδαράκιαααα.

Ασε πια και αυτό με το τσιγάρο. Πώς να φιλήσεις ένα στόμα και να το φχαριστηθείς, όταν βρωμοκοπάει μπόχα τσιγαρίλας. Ηταν σαν ένα τσαρούχι να μπαίνει στο στόμα μου και να ψάχνει... χωρίς να ξέρει και αυτό τι. Οσο για το σεξ.... ας μην πω καλύτερα.

¨χέρια πόδια στην αυλή
κι όλα ... χώνονται στο ...νί¨

Ναι ρε παιδιά, αυτό έκανε το άτομο. Νόμιζε ότι το να χώνεις ό,τι μπορείς όπου μπορείς, είναι έρωτας. Έ όχι ρε φιλαράκι. Ο έρωτας ο σωστός προϋποθέτει σκέψη, προσπάθεια, παρατήρηση των αντιδράσεων του συντρόφου, χειρωνακτική και στοματική εργασία, σωματική και στοματική καθαριότητα, προφύλαξη και πολλά πολλά άλλα που μάλλον δεν θα μάθεις ποτέ γιατί δεν έχεις όρεξη να το δουλέψεις το πράμα.

Σου λέει αυτός ¨λίγο θα χαιδέψω, λίγο θα πασπατέψω και μετά θα μπώ και θα κουνιέμαι. ΄Η μάλλον θα μπω και θα βάλω αυτήν να κουνιέται. Εγώ θα είμαι αραχτός και θα απολαμβάνω. Ε ρε γλέντιααα Χο χο χοοο¨. Αυτό νομίζει ότι είναι η όλη υπόθεση.
Μα αν ήταν έτσι αγοράκι μου γλυκό παίρναμε και έναν δονητή που την δουλειά μας την κάνει. Τι να σε κάνουμε εσένα?

ουστ-ουστ απο κει πέρα.

Αλλά το ρεζουμέ είναι ένα και σημαντικό:

Μακριά απ το ποτό παιδιά. Οσο καλό παιδί και να είναι ο άλλος - μακριά. Γιατί όταν πιει κάποιος δεν ελέγχει τον εαυτό του, και στη θέση του καλού παιδιού μπαίνει ένας άγνωστος. Ισως ένας βίαιος μαλάκας.

Και, τουλάχιστον εγώ προσωπικά, δεν έχω το χρόνο, ούτε κουράγιο και διάθεση να κάθομαι, να ασχολούμαι και να προσπαθώ να θεραπεύσω ή να βοηθήσω τέτοια άτομα (όσο και να μου αρέσει κάποιος, γιατί αυτό το αγόρι μου είχε αρέσει πολύ στην αρχή, και μπορώ να πώ ότι το συμπαθώ ακόμα).
Ασε που, αν ο άλλος δεν έχει τη διάθεση να το γιατρέψει απο μόνος του, τοτε κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Μάταιος ο κόπος.

Αλλα δεν πειράζει- όλα καλά.

Μπορώ να πω ότι πέρασα περίεργα, αλλά όλο αυτό μου άρεσε κατα κάποιο τρόπο. Ερχομαι σε επαφή με καταστάσεις που δεν ηξερα, και έχουν κάποιο εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον.

Εχω μια μικρή μελαγχολία που ξαναείμαι μόνη μου, όπως είναι φυσικό, αλλά νιώθω γενικά πιο γεμάτη.

Μου συμβαίνουν πράγματα πολλά και διάφορα, πράγματα που δεν έχω τον χρόνο οχι μόνο να τα γράψω εδω μέσα αλλά ούτε και να τα καλοσκεφτώ, αλλα χαίρομαι γι αυτά. Οσο χαριτωμένα, χαζά, ηλίθια, ή δυσάρεστα και να είναι.

Αυτά τα νέα της gademissaaaas.

Αντε και την επομενη φορά που θα μιλήσω ευχομαι να είναι μόνο καλά και ευχάριστα.

ps. Δεν ξέρω αν έχει σημασία, αλλά τον μπεκρή τον γνώρισα μέσα απ το φ εισ book. Ομως δε βαριέσαι, ολα μέσα στη ζωή είναι :)

Ερως

2009-06-23T00:11:00.006+03:00

Έεεερωταααας.....

Αχ έεεερωταααας

Ειμαι ζαλισμένη από έρωταααα -Αχ έρωταααα .....

Blogger (το προγραμμα του blogspot.com) :Είναι μικρότερος πρόσεχε. Την έχεις ξαναπατήσει με μικρότερο και δεν σου βγήκε.

gademissa :Ε, δεν τον περνάω και 100 χρόνια πια!!!! Αν τα ζουμπίξεις λίγο, είναι 4 όλο κι όλο. Είμαστε της ίδιας γενιάς σχεδόν. Λαλαλαααα

Έρωτααας -αχ εεεερωτααας- λαλαλαααα.

Blogger :Τοο ...χμ....κάνατε???

gademissa: Όχι ακόμα. Το μωρό μου δεν βιάζεται και μ αρέσει αυτό. Έεερωταααας- αχ έεερωταας- λαλαλαααααααα

αχ μην με παρεξηγεις, ειμαι και λιγακι ζαλισμενη απο το πιοτο....

Blogger: Είναι εκείνος ο μικρος που ελεγες τις προάλλες?

gademissa: οχι αλλος. Για εκεινον θα σου πω αλλη φορα. Αυτος ειναι αλλος και απο το... faσμπουk.
Το βαρεθηκα αυτο το φεισ-μπ-ουκ, είναι η αλήθεια. Ολο το βριζω και το βγαζω σκαρτο, αλλα ολο εκει γυρνάω. Ομως τελικά, νομίζω οτι ψάξε- ψάξε, τον βρήκαααα! λαλαλαλαααα

Blogger: Εσύ ολο λαλαλα εισαι και όλο μόνη καταλήγεις.

gademissa: ναι το ξερω, και γι αυτό είχα ορκιστεί ότι δεν θα ξαναμιλήσω εδω μεσα γι αυτά, αν δεν γίνει κάτι σίγουρο. Γιατί όλο εδω τα λέω και όλο γρουσουζεύονται. Αλλα δεν άντεξα και πάτησα τον όρκο μου...

Τον πατησαα για σενααααα,
κομμάτιααα οι όρκοι
που χα κάνειιιιι

αααχχχ θα γινω και στιχουργός..... μωρό μου για σένα.........

λαλαλαααααα

Εκτακτη ανακοίνωση:

2009-05-29T16:35:00.008+03:00

¨Πού θα πάει αυτή η κατάσταση ρε παιδιά????¨

Φύλλο δεν κουνιέται στην αγορά. Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Φτάσαμε να πληρώνουμε τους υπαλλήλους μας, και για μας να μην μένει τ ί π ο τ α. Με 80€ την έβγαλα την προηγούμενη βδομάδα. Πλήρωσα τους υπαλλήλους και δεν είχα γιαμένα!!!

Κόσμος δεν μπαίνει στα μαγαζιά. Οι επιταγές σιγά σιγά γίνονται άχρηστα χαρτιά. Και φοτρωνόμαστε και τα τα έξοδα για το σφράγισμα.

Ολοι κάνουμε υπομονή και περιμένουμε ότι κάτι θα αλλάξει. Αλλά ως πότε???

Παιρνουμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλο οι συνάδελφοι, και ρωτάμε αν μπήκε πελάτης στο δικό του μαγαζί. Πλέον το λεξιλόγιο μας αποτελείται απο τις λέξεις = πελάτης, επιταγή, αυτοκτονώ, ταμείο, δόση, κλέψω τράπεζα, ασφάλιστρα, μετρητά, τι θα γίνει, θα έχω τύψεις αν ληστέψω, παπάς να μας διαβάσει, συμμορία, ΔΕΗ ΟΤΕ μπουρλότο, βουλή μάσκα λοστός, και διάφορα τέτοια. Και να φανταστείς είμαστε μορφωμένοι άνθρωποι, ευαίσθητοι, νοικοκυραίοι, με τα πανεπιστήμιά μας και την καλλιέργειά μας....

Το τι νεύρα και τσατίλα έχω με όλα αυτά που γίνονται δεν λέγεται. Θελω να βγω και να τα κάνω όλα λίμπα. Τρώνε τρώνε τρώνε απο το δικόμου το υστέρημα, και αυτό που γίνεται είναι να μην κοιμάμαι εγώ τα βράδυα απο το άγχος, και αυτοί να γλεντάν στα γιοτ τους και στις βίλες τους. Με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΕΦΤΑ!!!!!!!!

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com): τι λες βρε παιδάκι μου!!! βρε κορίτσι μου, περνάς τέτοιο λούκι και δενλες τίποτα τόσο καιρό?? ομως αφου εχεις τον γκόμενο, κάπως μετριάζεται ο πόνος σου, έτσι δεν είναι?

gademissa: ποιος ο μεγάλος? ο πενηντάχρονος? ααα άστον, πάει αυτός. Τελείωσε στον μήνα πάνω. Αλλά θα στα πω άλλη ώρα, γιατί τώρα έχω τσατίλα μεγάλη.

Blogger: .....καταλαβαίνω. Ξέρεις.... και η μοναξιά επιτείνει την άσχημη ψυχολογία. Πουρ τσάιλτν.

gademissa: εεεε.... όχι ακριβώς. Χεχε. Γίνεται παιχνίδι με έναν ... χμ .....λίγο μικρότερό μου. Ομως με όλα αυτά τα οικονομικά προβλήματα, δεν νιώθω καθόλου ερωτικά. Δεν μπορώ να είμαι χαχαχά και χαχαχού, αφου έχω αυτό το βάρος στην καρδιά και στο μυαλό.
Και φοβάμαι μην τον χάσω..... Προσπαθώ να υποκριθώ την χαρούμενη και την ανάλαφρη όταν είμαστε μαζί , αλλά δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει.

Blogger: Αυτό είναι τελικά το πρόβλημά σου??? το να είσαι χαρούμενη με τον γκόμενο? το αν θα το καταλάβει? Απο δω το έχεις -απο κει το έχεις -στα γκομενιλίκια το πήγες πάλι......
Γι αυτό όοοολος αυτός ο πρόλογος??? Ε άιιιι........

.....κλικ.....

gademissa: όχι ρε συ, δεν κατάλαβες, η αγωνία μου είναι γενικότερη .... δεν.... Blogger?.......

EEEE .........Bloggeeeeeeeeeeeeeeeeeerrrrrrr.......

....εφυγε ο μάλαξ. Και γω πού θα τα πω τώρα όλα αυτά που με πνίγουν??? ...... θα προσπαθήσω να τον πετύχω ξανά αυτές τις μέρες.....

Τρια λαρί λαρόοοοοο..........

2009-02-16T21:38:00.017+02:00

λαρι λαρι λαρΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ....

Blogger (το προγραμμα του blogspot.com): Άϊιιιιιιιιιιιιιιιι, το ηχείο μου καλέ!!! Πάει ... κάηκαν τα πηνία μου ..... σταμάτα να γκαρίζεις!

gademissa: Γκάρισμα για σένα- λουλούδια στα αυτιά άλλων....... χιχι!

Blogger: Ποιανού δηλαδή????

gademissa: .... κάποιου .... :)

Blogger: Τι ... προέκυψε γκόμενος?????!!!!!!

gademissa: Αααα, πολύ περίεγος είσαι. Δεν σου λέω για να σκάσεις!!!

Blogger: Έλααα, πές μουυυυυ.

gademissa: Καλά θα σου πώ, αλλά δεν θέλω σχόλια, και μάλιστα για την ηλικία του. ΕΤΣΙ??

Blogger: Α! Για τον γέρο πρόκειται? καλά. Θα ακούω και δεν θα μιλάω. Μόνο ... επιφωνήματα θα βγάζω.

gademissa: Α έτσι έ? Και εγώ τότε.... τριαααα λαρίιι

λαρΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ.

Blogger: Καλάαα λυπήσου με, δεν θα βγάλω κίχ.

gademissa: Εντάξει τότε. Είναι ΑΥΤΟΣ. Ο μεγαλούτσικος. Αχχχχχχχ

Blogger: Ο ΠΕΝΗΝΤΑΡΗΣ ???????????? Τζίζους κράιστ χέλπ δατ πουρ γούμαν!

gademissa: Τριααα λαριιι

λαρΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ

Blogger: ΚΑΛΑΑΑΑΑ, συγνώμην. Ο .... πενηντάρης?.... :)

gademissa: Τώρα το πας καλά. Μπροστά σ αυτόν αγόρι μου, δεν πιάνουν μπάζα ούτε οι εικοσάρηδες. Είναι γλύκας, είναι τέλειος. Αχχχχχ.

Blogger: Μα καλά .... περίμενε λιγάκι, μην προτρέχεις. Το "κάνατε" πρώτα απ όλα? γιατί ξέρεις ... λένε ότι οι πενηντάρηδες δεν μπορούν "οργανικά" να κάνουν και πολλά πράγματα ..... λένε δηλαδή ότι η ... χμμμ .... στυτικότητά τους είναι περιορισμένη λόγω προβλημάτων υγείας που προκύπτουν...

gademissa: Θα σου πω, γιατί αυτό με απασχολούσε και μένα. Είναι μια χαρά το παλικάρι μου!!!! και απο σεξ .... τι να σου λέω!!! Τον έρωτα που έκανα με αυτόν δεν τον έκανα στην ζωή μου όλη!!! Τι να τα κάνεις τα 30 άρικα και τα 40 άρικα που το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν γυμναστικές επιδείξεις, και τίποτα άλλο. Εκείνοι παιδάκι μου, όχι μόνο δεν ξέρουν να κάνουν σεξ, αλλά δεν .... γλύφουν κι όλας. Και συγνώμη για το λεξιλόγιό μου αλλά αγανάκτησα η γυναίκα!!!!

Το ένα τους μυρίζει το άλλο τους ξυνίζει. Και όλο με τον εαυτό τους ασχολούνται, τα επαγγελματικά τους, τα άγχη τους , τα προσωπικά τους, τα ψυχολογικά τους, την κούρασή τους, τα έτσι τους και τα αλλιώς τους. Αϊ σιχτίρ πια!
Αυτός είναι παθιασμένος ως το κόκκαλο. Και αυτό το πάθος παρασύρει και εμένα. Και έτσι κάνω και λέω πράγματα που πρώτη φορά στη ζωή μου τόλμησα. Και είναι τόσο γλυκούληηηηης :)

Και όχι μόνο αυτά, αλλά ασχολείται πραγματικά με μένα.

Blogger: Ποιός ξέρει ποιον κακομοίρη γέρο βρήκες, που τρελάθηκε απο την αγαμία και βγάζει όλη την στέρησή του σε σένα. Έρμη gademissa .... τς τς τς τς .... τι κατάντια :(

gademissa: Χα! ποιός κακομοίρης καημένε μου! Αυτός δεν είναι όποιος κι όποιος. Είναι ένα πρόσωπο, θα έλεγα δημόσιο, κατα κάποιον τρόπο. Πολυπράγμων. Ταλαντούχος. Και με κορμί μια χαρά! Δεν θα πω παραπάνω αλλά απορώ πώς αυτός διάλεξε εμένα .....

Blogger: Και που τον γνώρισες? Έτσι για να έχουμε καλό ρώτημα?

gademissa: Απο το φέις book φυσικά! απο πού αλλού? Αφού όπως πολύ καλά ξέρεις, οι γνωριμίες μου είχαν στερέψει, ο κύκλος μου έμενε στάσιμος τα τελευταία χρόνια. Και όπως επίσης ξέρεις, ξεκίνησα ένα νέο χόμπι. Αλλα μήν βλέποντας και εκεί φως, ξεκίνησα και άλλο ένα. Εγινα χίλια κομμάτια να πηγαινοέρχομαι εδώ και εκεί. Αφού κοιμάμαι όρθια (κυριολεκτικά) στις καρέκλες στα μαθήματα και στο άθλημα. Ομως ο κόπος μου απέδωσε!

Αυτός είναι ένα άτομο απο τον κύκλο του ενός απο τα καινούργια χόμπι. Και τον έκανα φίλο μόνο και μονο γι αυτό, χωρίσ ποτέ να φανταστώ που θα οδηγούσε. Ομως αυτός, είδε κάποια πράγματα σε μένα, το χιούμορ μου και την ειλικρίνειά μου, και με ξεχώρησε. Μην με ρωτάς πως τα ξέρω εγώ αυτά, εγώ που είμαι τόσο ανασφαλής και που δεν πιστεύω στον εαυτό μου. Κάποια πράγματα τα αναγνωρίζω σε εμένα και κατάλαβα ότι αυτά τον τράβηξαν πρώτα, εκτός βέβαια απο την εξωτερική μου εμφάνιση που τολμώ να πώ ότι είναι στα πολύ χάι της. Είμαι αδύνατη κατ αρχάς, και όμορφη.... ναι τολμώ να το πώ επιτέλους και δημόσια. Ειμαι μια όμορφη κοπέλα που ο Θεός την προίκησε με καλή επιδερμίδα και έτσι φαινομαι νεότατη. Γιούπιιιιιιι !!!!!!

Blogger: Μα καλά, αυτός σε αυτή την ηλικία δεν έκανε οικογένεια?
Μπαααα .... κρυφοομοφυλόφιλος είναι και σε θέλει για καμουφλάζ.

gademissa: Ε άι και γαμήσου πρωί πρωί! Παλιομαλάκα , που θα μου προσβάλεις το αγόρι μου! Έκανε οικογένεια πριν χρόνια, χώρισε και τώρα είναι ελεύθερο πουλάκι! χαχα! και κυνηγάει ... εμένα! γιούχουυυυυυυ

Blogger: Σύνελθε gademissa. Τι έπαθες? Πού είναι τα όνειρά σου για παιδιά και οικογένεια? αυτός σε λίγο θα πάρει σύνταξη, θα βγάλει καρδιές, χοληστερίνες, νεφρά, αλτσxaimer, άσε που δεν θα θέλει να κάνει ξανά παιδιά. Και ζει και σε άλλη πολη όπως μου είπες τις προάλλες.

gademissa: Δεν με νοιάζει τίποτα. ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ. Ζω το τώρα, και είναι τόσο όμορφο! ααααχχχ. Τον θέλω τόσο πολύ, και το κυριότερο, νομίζω ότι ταιριάζουμε καταπληκτικά! Γελάω μαζί του. Το πιστεύεις??? πρώτη φορά στη ζωή μου γελάω με γκόμενο! Εχουμε το ίδιο χιούμορ. Και πολλές φορές συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο.

Και όπως μου είπε η φίλη η ξενιτεμένη, όταν της ανέφερα τους ενδοιασμούς μου (τους ίδιους που έχεις και συ) μου είπε

<<Καλύτερα να βρίσκεσαι μιά στο τόσο με αυτόν, να γελάς, να περνάς καλά και να γεμίζεις τις μπαταρίες σου, παρά να ζεις με κάποιον που θα σου γυρνάει τ άντερα κάθε μέρα, και θα πρέπει να τον υπηρετείς κι όλας>>.

Σοφή κουβέντα. Τό ίδιο μου είπε και η ατρόμητη φίλη μου. Και τελικά μπορώ να πω ότι είχαν δίκιο. Οσο για παιδιά και οικογένειες, δεν μου έχουν φύγει τελείως απο το μυαλό . Κάπου πίσω κρυμμένα υπάρχουν, αλλά πήραν αναστολή για λίγο.

Ασε με όμως τώρα γιατί όπως βλέπεις κάνω κούρα ομορφιάς. Ξυρίσματα, αποτριχώσεις, φτέρνες, νύχια, πιστολάκι το μαλλί, δόντια, αυτιά, αρώματα κρέμες .....

Τρια λαρί λαρόοοοοοοοοοο

Blogger (μονολογεί): Μακάρι να παν όλα καλά gademissa. Ευχομαι να βρήκες επιτέλους αυτό που αναζητούσες. Ομως είναι δυνατόν??? είναι ποτέ δυνατόν εσύ, η gademissa, να βρήκες επιτέλους την ευτυχία?..............

....τικι τακα - τικι τακα - τικι τακα ...

2009-01-12T21:13:00.008+02:00

Αχ σταμάτα καρδιά μου να χτυπάς!

τικι τακα - τικι τακα- τικι τακα..

Αφού σου λέω σταμάτα!!!! Δεν μπορείς να ερωτευτεις αυτόν τον άνθρωπο. Δεν γίνεται!!!!

τικι τακα - τικι τακα - τικι τακα....

Εσύ τα είχες όλα προγραμματισμένα . Αυτός είναι εντελώς έξω απ τα νερά σου. Ειναι απο άλλη πόλη κατ αρχάς, άρα δεν μπορεί να γίνει κανονική σχέση.

τικι τακα - τικι τακα - τικι τακα...

Μην με βάλεις σε περιπέτειες σε παρακαλώ, μην με κάνεις να τραβήξω αυτά που τράβηξα με τον Ταξιδιάρη....

τικι τακα - τικι τακα - τικι τακα....

Και ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ!!!! δεν μπορείς ούτε να συγκεντρωθείς στην προπόνηση! το είδες αύτό έμπρακτα σήμερα. Μα επιτέλους δεν το καταλαβαίνεις??????

τικι τακα - τικι τακα - τικι τακα....

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό, δεν ....δεν ....ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ! ΔΕΝ!!!

τικι τακα - τικι τακα - τικι τακα..........

.............

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com): Μωρ τι μας λές!!!!!!! η απόσταση είναι το μεγαλύτερό σου πρόβλημα? γιατί δεν λές αυτό που πραγματικά σε προβληματίζει??

gademissa: Ασε με!!! δεν θέλω να σκέφτωμαιιιιιιι!!!

Blogger: Η ηλικία του είναι το πραγματικό σου πρόβλημα. Και τα στερεότυπα με τα οποία έχεις ποτίσει το μυαλό σου. Το γεγονός ότι είναι πολύ μεγαλύτερός σου δεν μπορείς να το χωνέψεις! Εσύ πήγαινες για μικρότερο ή συνομίληκο, και σου βγήκε μεγαλύτερος!!!! Ωωωωωωχχχχχχχχχχχ καλά να πάθεις. Το φχαριστήθηκα! Για να μάθεις ότι τη ζωή, την μοίρα, και την καρδιά δεν μπορεί να τα ορίσει κανείς.

ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ

Τι να πω...

2009-01-02T15:48:00.042+02:00

Νιώθω έντονη την ανάγκη να πω κάτι, αλλά ξέχασα πώς τα έγραφα.... τον τρόπο....

δεν έχω και το word στο νέο μου κομπιούτερ, παρά έχω μιαν άλλη 'ηλιθιότητα' που ούτε ξέρω πώς να την χειρίζομαι .... έχω και μακριά μανικιούρια (τρομάρα μου) οπότε δύσκολα πληκτρολογώ .... έχω φάει και έναν σκασμό γλυκά και αλμυρά οπότε η κοιλιά με ζορίζει και δεν μπορώ να ακουμπήσω στο γραφείο .... δεν θέλω να μιλάω και για την μοναξιά των ημερών που νοιώθω γιατί όταν την ακούς την συνειδητοποιείς κιόλας, και ξυπνάς από την όμορφη νιρβάνα των χριστουγέννων και ...... και ... και...

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com): Μπα μπα μπααααα. Σαν τα χιόνιααααα! Που είσαι εσύ καλέ? Πώς και μας θυμήθηκες? Σε πιάσαν οι μοναξιές σου? Ηρθε η ώρα της εξομολόγησης τέκνον μου? Ξαναγυρίσαμε στα παλιά λιμέρια? Τι έγιναν οι χιλιάααδες faceμπουκικοί γκόμενοί σου?

gademissa: Σας ευχαριστώ για το δούλεμα μεσιέ. Το καταγράφω και αυτό ως χτύπημα της μοίρας και αποχωρώ αξιοπρεπώς.

Blogger: Ελα, έλα πλάκα σου κάνω. Τι έγινες εσύ? Ποιάς μοίρας? Τι "χτυπήματα" δέχτηκες πιά? Όλο στην κλάψα είσαι, αλλά μια χαρά σε βλέπω.

gademissa: Αλήθεια βρε blogger, μια χαρά σου φαίνομαι? Δηλαδή είμαι ακόμα ωραία? Κρατιέμαι? έχω πέραση? Για πόσο χρονών θα με έκανες δηλαδή αν με έβλεπες στο δρόμο? Για...χμμμ.... 33άρα ας πούμε δείχνω? Όχι πές μου, πες μου την αλήθεια, δεν παρεξηγώ εγώ.

Blogger: Ε ναι, τόσο φαίνεσαι. Τώρα που είσαι περιποιημένη και βαμμένη δηλαδή, γιατί ... χμ .... κάποιες φορές που σε πήρε το μάτι της οθόνης μου , κάτι βράδια κούρασης και μελαγχολίας έμοιαζες ... λίγο μεγαλύτερη.

gademissa: Λίγο ή πολύ? Και ποιο συγκεκριμένο βράδυ ήταν, θυμάσαι? Είχα βγεί ραντεβού τότε? Και με ποιον απ όλους? Εχει σημασία αυτό που ρωτάω, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι έχουν πάθει οι γκόμενοι και δεν με κυνηγάνε.

Blogger: Έϊ κάτσε, περίμενε, για ποιους γκόμενους μιλάμε κατ αρχάς? Για τους φυσιολογικούς εκεί έξω ή τους faceμπουκικούς? γιατί άλλο οι μεν και άλλο οι δε. Θα έχεις καταλάβει επιτέλους ότι οι άντρες που ψάχνεις στο faceμπουκ είναι μια συγκεκριμένη ομάδα που δεν ξέρεις τι θέλουν, τι ανασφάλειες κουβαλάν, τι ζωή περνάν, τι δουλειές έχουν, τι υποχρεώσεις κλπ, και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τα μάθεις. Παρά μόνον να δέχεσαι αυτά που λένε , και να ελπίζεις ότι θα είσαι τυχερή και θα πέσεις σε ειλικρινές άτομο.

gademissa: Μίλησες για τύχη σε μένα??? Ξέχασες το όνομά μου....?

Blogger: ......................

gademissa: Tι έπαθες γιατί δεν μιλάς?......... Έφυγες??????

Πάει, μ απαρνήθηκε και το τελευταίο μ αποκούμπι.... πάω να σαβουριάσω τα κανταΐφια που είχα αποφασίσει να πετάξω, ως ένδειξη new year's resolutions ...... μα πού τα έβαλα?

Αχ όχι!!!

Shiiiit!!! τα πέταξα το πρωί στον κάδο :-(

FUCK!!!

Και ήθελα μια νοστιμιά για να γλυκάνω τον πόνο μου .... χμμμμμ.......η σακούλα του κάδου στο μπαλκόνι είναι καθαρή ... ήταν καινούργια ... στο κάτω-κάτω τι μπορεί να πάθαν, αφού έξω κάνει παγωνιά..... σαν ψυγείο είναι ....... μωρέ λές???????

Blogger: ΤΙ ΑΚΟΥΩ ΡΕ????? Απ τα σκουπίδια ????? Πας καλά? Εδώ είμαι και σε παρακολουθώ!!!!!!!!!!!!!!!

gademissa: Αχ Βloggerάκο μου!!!! Δεν με εγκατέλειψες ακόμα? :-)

Blogger: οχι ΑΚΟΜΑ, αλλά ..... μμμμμμμμμ.......τόση ώρα παρατηρώ σιωπηλά την φάτσα σου. ΤΙ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕΣ ΜΩΡΗ ΤΡΕΛΗ????? Τι είναι αυτά τα ξέφτια που κρέμονται????

gademissa: Αχ τα είδες? σνιφ σνιφ.... φαίνονται έ? Φαίνονται πολυ ή λίγο? Φαίνονται απο μακριά ή απο κοντά? Αχ άσε, πού να στα λέω.......

.....πήγαμε με την “ατρόμητη φίλη” μου στον ονομαστό δερματολόγο για να μας δει και να μας καθαρίσει τα πρόσωπα, μπας και γίνουμε ωραιότερες και νεότερες. Έχουμε βλέπεις μεγάλο κάλο στον εγκέφαλο. Κάναμε λοιπόν έναν απαλό καθαρισμό ο οποίος όμως απλώς μας πατσαβούριασε για λίγες μέρες, και η αλήθεια είναι ότι νεότερες ή ωραιότερες δεν γίναμε. Εγώ όμως, αν και γενικώς πιο φοβιτσιάρα απο την ατρόμητη, είπα να τολμήσω κάτι παραπάνω , και ιδού το αποτέλεσμα. Φαίνεται πολύ?????

Blogger: ..............

gademissa: ΑΧ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩΩΩΩΩ????

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΗΗΗΗ!!!

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΓΡΙΑ, ΓΕΡΟΝΤΟΚΟΡΗ, ΠΑΤΣΟΥΡΙΑΣΜΈΝΗΗΗΗΗΗΗΗ

.....σνιφ σνιφ....

Βlogger: χαχαχααααα

gademissa: Γελάς ρε με τον πόνο μου?

Blogger: Ελα ηρέμησε, δεν φαίνεται τόσο πολύ όσο νομίζεις, και σε λίγο θα περάσει, αλλά γιατί έτσι? Πώς και το αποφάσισες να πειράξεις το πολύτιμο δέρμα σου για το οποίο είσαι τόσο περήφανη?

gademissa: ε να, βγήκα με τους φεισμπουκικούς γκόμενους για καφέ, βγήκα και για ποτό, βγήκα και για φαγητό, αλλά όλο κάπου σκαλώνει το πράγμα, όλο κάπου κολλάει και δεν ξέρω πού! Εχω σκάσει πια!

Blogger: Πές μου την αλήθεια. Θα ήθελες πραγματικά να προχωρήσεις με όλους αυτούς?

gademissa: Εμμμ..... όχι με όλους, αλλά με καναδυο θα ήθελα!

Blogger: Μήπως αυτοί οι δυό θέλαν κάτι άλλο και όχι σχέση?

gademissa: Ξέρω και γώ? Και αυτό ρε διάολε ειναι κάτι που δεν μπορείς να τους το ρωτήσεις ευθέως. Τι ωραία που θα ήταν αν οι κανόνες ευγένειας δεν απαγόρευαν αυτή την απλή ερώτηση "συγνώμη κύριε, ενδιαφέρεστε για σχέση κανονική ή όχι?" οπότε θα ήξερα και εγώ να συμπεριφερθώ ανάλογα. Θα ανοιγόμουν ως χαρακτήρας απ την αρχή. Τώρα όμως, μη γνωρίζοντας τι θέλουν αυτοί, αναγκάζομαι και συγκρατούμαι. Και όταν συγκρατείσαι, μαζί με τα άσχημα κρατάς και τα καλά!

Blogger: Είσαι σίγουρη ότι συγκρατείσαι? Γιατί εγώ νομίζω ότι δεν μπορείς να συγκρατηθείς, και τελικά είσαι αυτή που είσαι παντού.

gademissa: Ξέρω γιατί το λες αυτό. Μιλάς για εκείνο το ομορφόπαιδο που με έκανε έξω φρενών! Ομως πες μου την αλήθεια βρε Βlogger. Πόση ώρα μπορεί μια γυναίκα να ανεχτεί ευγενικά έναν φαλλοκράτη που επιμένει να πατάει το γυναικείο φύλο μπροστά στα μούτρα της??

Έκανα υπομονή στην αρχή γιατί ήταν κούκλος το παιδί.

Ναι πασά μου, ναι αφέντη μου, ναι κούκλε μου, ότι πεις εσύ άρχοντά μου, αλλά απο μέσα μου έβραζα σε κάθε φαλλοκρατική αηδία που ξεστόμιζε. Ήθελα να τον ξαποστείλω και να σηκωθώ να φύγω, αλλά θυμόμουν τα λόγια της "φίλης της ξενιτεμένης" που έλεγε

"να μην τους αποπέρνεις απο την αρχή, μέχρι να τους τυλίξεις"

και υπέμενα. Ε, ώσπου είπε ότι “οι γυναίκες είναι τσουτσέκια που σήκωσαν κεφάλι" και τότε όλο το αίμα που μαζεύονταν επι 2 ώρες στο κεφάλι μου ήρθε και ξεχείλισε απο παντού! έγινα τούρμπο!!! Καπνοί εκτοξεύονταν απο κάθε πόρο του σώματός μου! Του ταπα ένα χεράκι ουρλιάζοντας σχεδόν, ηρέμησα μετά την έκρηξη, και μετά ...αυτός .... σιώπησε ξαφνικά! Με κοιτούσε τρομαγμένος και μαζεμένος στη γωνιά του.

"Τότε έπρεπε να τον αρπάξεις"

μου είπε η φίλη η ξενιτεμένη, κατόπιν εορτής φυσικά τηλεφωνικά."Υποτάχθηκε και ήταν δικός σου".

Αλλά εγώ πού να το ξέρω η έρμη εκείνη την ώρα? Δεν την είχα βλέπεις στο τηλέφωνο σε άμεση ανταπόκριση να μου δίνει on line οδηγίες. Kαι έτσι μετά απο λίγο φύγαμε και 'μη τον είδατε τον Παναή'.

Τι να έκανα ρε blogger? Πώς να το χειριζόμουν?

Blogger: Τι να σου πω και γω, δεν ξέρω! Ισως θα έπρεπε να μετρήσεις μέχρι το 5000 και μετά να μιλήσεις. Αν όμως έλεγε πράγματα που σε ενοχλούσαν ως άτομο, τότε καλά έκανες.

Όμως τι έγιναν όλοι οι άλλοι? γιατί είπες ότι βγήκες και με άλλους.

gademissa: Ένας άλλος, όμορφος και αυτός, δεν με άφηνε να σταυρώσω λέξη! Όλο μιλούσε! Πήγαινα και γω να πω κάτι, αλλά πιανόταν απ τις δικές μου λέξεις και έλεγε τα δικά του πριν προλάβω να ολοκληρώσω. Μιλάμε για απίστευτο πράγμα!!!!!! Δεν μπορούσα να ολοκληρώσω μια πρόταση!

Έλεγα πχ "πήγα διακοπές σε εκείνο το νησί ...", και πιανόταν απο τη λέξη νησί και έλεγε: "πήγα και εγώ σε κείνο το νησί και το και το..".

Περίμενα εγώ υπομονετικά να τελειώσει την πρότασή του και μόλις τελείωνε προσπαθούσα να συνεχίσω " και όπως σου έλεγα, σε εκείνο το νησί είχε εκείνο το μπαράκι και...." "Αααα σε εκείνο το μπαράκι πήγα και γω" έλεγε αυτός καπάκι " και είδα τον τάδε και τον τάδε διάσημο και μπλα μπλα -μπλα-μπλα".

Πόσο να αντέξει η gademissa με έναν τέτοιον παπάρα???? Μετά από μιάς ώρας προσπάθεια σταμάτησε η καημένη να μιλάει , ζωγράφισε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της, έβγαζε ανα τακτά διαστήματα και επιφωνήματα όπως:

“σοβαρά? Α! Έλα τώρα! Μα τι μου λές! Χαχα! Μα πόσα πράγματα έχεις κάνει! Έχεις δίκιο! Ναι έτσι είναι! Χαίρομαι που το λές! Κλπ κλπ”

και απο μέσα της έκανε νοερή προπόνηση στο άθλημα, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ρολόι της πότε επιτέλους θα στεγνώσει το λαρύγγι του πολυλογά, για να πάει στο σπιτάκι της και να ησυχάσουν τα αυτάκια της, που θα βουίζουν μέχρι αύριο τ απόγευμα.....

Ελα όμως που μετά , την άλλη μέρα που ξυπνούσα το πρωί, βλέποντας το άδειο μου κρεβάτι (για νιοστή φορά) μετάνιωνα για την χτεσινή μου συμπεριφορά! "Αχ καλός ήτααααν" σνιφ "μια χαρά παιδί ήτααααν" σνιφ "και ας τον άφηνα να μιλήσει κι άλλο τι με πείραζε? σάμπως έχω και τίποτα ενδιαφέρον να πω εγώ? αχχχ έπρεπε να τον ενθαρύνω να πει κι άλλααααα" και σνιφ και σνιφ .

Τέτοια σκεφτόμουν τις στιγμές που ήμουν μόνη και σιχτίριζα τον εαυτό μου και τον χαρακτήρα μου που δεν μπορεί να κάνει υπομονή.

Μα τι πλάσμα είμαι εγώ? Νομίζω ότι δεν μπορώ να κάνω χωριό με κανέναν.

Ααααααααχχχ βαχχχχ

Blogger: Ένας όμως επέμενε νομίζω. Ή κάνω λάθος?

gademissa: Ε ναι .....είναι ένας .....

Blogger: .... και? Λέγε, γιατί σταμάτησες?

gademissa: Αλλά ... δεν ξέρω ρε γαμ..το. Δεν μου αρέσει ως άντρας. Σαν φίλο μπορώ να τον δω μια χαρά, αλλά να με φιλήσει δεν μπορώ να το διανοηθώ! Αλλά είναι ο μόνος που κατά κάποιον τρόπο επιμένει και θέλει να βρισκόμαστε. Βέβαια μην φανταστείς ότι τρέχει και απο πίσω μου, αλλά γενικώς ασχολείται και βγήκαμε και 4 φορές σε διάστημα..... 2μηνών!!!!....

Blogger: 4 φορές????? Ε αυτό είναι ρεκόρ για αυτού του είδους τους γκόμενους. Πάει να πει ότι δεν θέλει μόνο πήδημα, και ότι ίσως πάει για κάτι καλύτερο.

gademissa: Ναι, δεν αντιλέγω, όμως ... κάτι δεν μου κάθεται καλά σ αυτόν. Μου φαίνεται πολύ αγχωμένος άνθρωπος. Μπορώ να πώ ότι μου φαίνεται πιο αγχωμένος ακόμα και απο μένα!!!! Τζίσους κράιστ!!!

Άνθρωπος πιό αγχωμένος απο μένα είναι μόνον ο “Φρενοβλαβής”!!! Μήπως να ανησυχώ?

Blogger: Γιατί το λες αυτό? έχεις στοιχεία?

gademissa: Νομίζω πώς ναί! βλέπεις το γεγονός ότι βγήκαμε τόσες φορές, μου επέτρεψε να τον παρατηρήσω καλά.

Είναι βέβαια πολύ ευγενικός και κύριος σε όλα του, αλλά διακρίνω έναν καλυμμένο ψιλοπανικό όταν πρόκειται για πράγματα που είναι έξω απο το πρόγραμμά του, όταν προκύπτει κάτι που δεν το είχε μελετήσει. Και κάποιες φορές που έκανα ότι κοιτάω αλλού ενώ στα κρυφά τον παρατηρούσα μέσα από τα μαλλιά μου που τα έριξα επίτηδες μπροστά μου ως κουρτίνες, τον είδα να έχει κολλήσει το βλέμμα του στα βυ..ιά μου. Εντάξει, και γω δεν ντύνομαι ως παρθενόπη! (Το λέω αυτό γιατί στην αρχή έβγαινα πολύ καθωσπρέπει, αλλά με τον καιρό κατάλαβα ότι όταν βγαίνεις με έναν άντρα πρέπει να δείχεις αρκετή απ την θηλυκότητά σου). Αυτός ο καθωσπρεπισμός του όμως μου φαίνεται με το στανιό, ότι είναι ψεύτικος. Κάπου δεν μου κάθεται καλά.

Και τελος πάντων, έχει κάτι περίεργο που με αποτρέπει και με φοβίζει λίγο.

Blogger: Τα λες όλα αυτά γιατί στάθηκε κύριος απέναντί σου. Αν σε άρπαζε απ το μαλλί και σου έδινε να καταλάβεις, τότε θα έτρεχες απο πίσω του. Τέτοιες είστε οι γυναίκες. Ανώμαλα πλάσματα και ζητάτε και τα ρέστα....

gademissa: εεεεεε... ίσως αν μου έδειχνε κάτι παραπάνω απ το καλό και ευγενικό παιδί, ίσως και γω να τον εβλεπα αλλιώς. Να ένιωθα ότι με βλέπει και αυτός ως γυναίκα και όχι ως φίλη. Εχω μεγάλη ανάγκη να νιώσω ποθητή, μετά απο τόοοοσο καιρό απραξίας. Κακό είναι αυτό??? Ομως είναι και κάποια άλλα που....... ωχουυυυυ.... βαριέμαι τώρα να τα αναλύω.

Blogger: Καλά, άστον αυτόν προς το παρόν γιατί μάλλον θα τον βρούμε και στην συνέχεια. Με τους άλλους τι έγινε?

gademissa: Με έναν άλλον που είπαμε να βρεθούμε για 2η φορά, και μάλιστα με δική του πρωτοβουλία, ναυάγησε γιατί...ξέχασε το ραντεβού μας.

κάτσε τώρα γιατί κάποιος υποψήφιος γκόμενος μου ζητάει να μιλήσουμε απο το μεσσεντζερ. Τον ξεπετάω σε 3 λεπτά και επανέρχομαι.

Και ενόσω μιλάω στο μέσσεντζερ, βλέπω ότι αυτός ο “καθωσπρέπει” (ας τον βαφτίσουμε έτσι) είναι αυτή τη στιγμή στο φμπουκ και παίζει ένα παιχνίδι με φούσκες(!!!) ο μαλάκας! Αντί να μου μιλήσει ή να μου ζητήσει να βγούμε όπως μου ταξε την τελευταία φορά που βγήκαμε, κάθεται και κωλοβαράει στο Ιντερνετ!!!! Μα τι ηλίθιοι που είναι αυτοί οι άντρες! Προτιμούν τη σιγουριά του ίτνερνετ και την άνεση του σπιτιού τους, απο τον να βγουν στα ζωντανά με μια γκόμενα. Αϊ σιχτίρ απο κει!!!

Κάτσε να συνεχίσω όμως την κουβέντα στο μέσσεντζερ με τον άλλον, μην τον χάσω και αυτόν τον καινούργιο...

.............Πωπωωω αυτός που μιλάω τώρα στο μέσσεντζερ, κάνει μια ώρα για να γράψει! Πλήκτρο πλήκτρο τα πατάει! Τι σπάσιμο νεύρων και χάσιμο χρόνου! Μάθε βρε αγοράκι μου τυφλό σύστημα!!! Τσάτινγκ κάνεις, δεν τα λες προφορικά. Έχουμε και δουλειές να κάνουμε!............

.........ουφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ....

Άϊ καλάααααα...θα περάσουν μήνες μέχρι να ολοκληρώσει την πρότασή του. Στο μεταξύ εγώ ας συνεχίσω με αυτά που έλεγα...

...όμως έχασα τον ειρμό μου τώρα. Βαριέμαι και να γράφω....μου την έδωσε και αυτός ο “καθωσπρέπει”...κάτσε να ζοριστώ λίγο και θα το ξαναβρώ................

λοιπόν

ο τύπος που μου ζήτησε να βγούμε και 2η φορά, και τα κανόνισε μάλιστα και πολύ ωραία πού θα πάμε και τι θα κάνουμε, όταν ήρθε η ώρα του ραντεβού, εγώ ντυμένη-βαμμένη-στολισμένη-μαλλί τέλειο........ να περιμένω........και περιμένω.........και το κινητό του κλειστό!!! μα πού είναι, έκανα εγώ λάθος? μήπως μετάνοιωσε? μήπως ανακάλυψε την ηλικία μου? μήπως τον πρόλαβε καμιά άλλη γυμνότερη, νεότερη, και ωραιότερη?

Μια στεναχώρια που με έπιασεεεε άλλο πράμα!
Και τι μαθαίνω παρακαλώ την άλλη μέρα, αφού έζησα τον εφιάλτη όλη νύχτα??? Οτι το ξέχασε λέει εντελώς! Και κοιμόταν το κάθαρμα του καλού καιρου με κλειστό το κινητό του!

Βρε αρ..δι του κερατά, αφού εσύ μου το πρότεινες, εσύ μου ζήτησες να βρεθούμε, και μου είπες ότι θα έκλεινες και τραπέζι, τι παπαριές μου λες τώρα?

Ουφ τα θυμήθηκα και τσατίστηκα Χριστουγεννιάτικα.

Άντε κλείνω, γεια σου Blogger και καλή χρονιά ........

Blogger: Κάτσε καλέ! Περίμενε λίγο! Πριν φύγεις πές μου για κάτι που πήρε το ηχείο μου, για ένα καινούργιο χόμπι που ξεκίνησες! Τι είναι αυτό?

gademissa: Α ναι. Καλό είναι, το ξεκίνησα περισσότερο για να μπω σε νέους χώρους και να γνωρίσω κόσμο, αλλά τελικά κατάλαβα ότι εκεί, όπως και (προφανώς) σε πολλά τέτοιου είδους χόμπι, πάνε σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες όλων των ηλικιών, με κρυφή ελπίδα να γνωρίσουν και αυτές κόσμο και δη άντριδες λεύτερους. Εγώ εκτός απο τις νέες γνωριμίες, πήγα και γιατί μου αρέσει το αντικείμενο και όπως αποδείχτηκε έχω και λίγο ταλέντο σ αυτό. Ομως το σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο περιβάλλον με έχει ψιλοαπογοητεύει.

Και έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω ταυτόχρονα και ένα άλλο χόμπι, ιδέα της "ατρόμητης" φίλης μου, όπου όπως μου είπε γίνεται χαμός και γνωρίζεις πολύ κόσμο.

Όμως πες μου σε παρακαλώ, πού θα βρώ τόσο ελεύθερο χρόνο για να τρέχω δεξιά και αριστερά? Ήδη το άθλημα το περιόρισα κατά πολύ με αυτά και με κείνα, και μου λείπει αφάνταστα. Πως θα τα προλάβω όλα?

Blogger: Απ ότι κατάλαβα καλή μου gademissa, τελικά το φέισbook είναι μια απογοήτευση.

gademissa: Ε όχι ακριβώς. Εγώ προσωπικά κουράστηκα απ αυτή την διαρκή αναζήτηση γκόμενου. Και αυτό γιατί σε κάθε ευκαιρία είμαι μπροστά στον υπολογιστή και αυτό με κουράζει και μου τρώει πολύ χρόνο, αλλά απο την άλλη έχω γνωρίσει και άτομα που δεν θα γνώριζα ποτέ μου. Και μάλιστα κάποιοι που θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ως γνωστά άτομα κάποιου χώρου, μου έχουν ιδιαίτερη συμπάθεια και αποζητούν την κουβέντα μου. Και αυτό μου κάνει μεγάλη εντύπωση!!!

Όταν κάποιος έχει 1000 ή 1500 φίλους στο faceμπουκ και αποζητάει την δική μου κουβέντα, με παραξενεύει!!! αλλά ταυτόχρονα με κάνει να νιώθω ξεχωριστή. Μου αρέσει. Δεν ξέρω ακριβώς πώς να το εκφράσω...

Εν τέλει θα πώ, πως το faceμπουκ είναι καλό όταν συμπληρώνει την ζωή σου και όχι όταν ζητάς από εκει μέσα ζωή. Αλλά και πάλι δεν θέλω να λέω τέτοια μεγάλα λόγια και να φαίνονται ως συμπεράσματα ή αποστάγματα ή ηθικά διδάγματα, γιατί το θέμα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, και τα αισθήματά μου γι αυτό το μέσον αμφιταλαντεύονται.

Αχ μάλλιασε η γλώσσα μου και το μυαλό μου τόσες ώρες να τα χρησιμοποιώ.....κουράστηκαν και τα δάχτυλά μου να πληκτρολογούν...... σπάσαν και μερικά καλοφροντισμένα νυχάκια μου.......χώνεψα και το χτεσινό γουρουνόπουλο....... πρέπει να πάω και να ζυγιστώ αλλά το σκέφτομαι απο τον προηγούμενο μήνα...... έχω να κάνω και μερικά τηλέφωνα για χρόνια πολλά..... εεεεε τι άλλο θέλεις ρε blogger για να μου δώσεις την άδεια να αποχωρήσω?

Blogger: Θέλω να μου υποσχεθείς ότι δεν θα μπεις, τουλάχιστον για σήμερα, σε αυτό το καταραμένο fuckμπουκ!!!

gademissa: .........πρόσχωμε ................

Blogger: Πιο δυνατά! Δεν άκουσα καλά!

gademissa: Ελα τώρα, παιδιά είμαστε? Οταν λέμε- λέμε! Μην με προσβάλεις έτσι ανοιχτά σε παρακαλώ γιατί είμαι και σε ευαίσθητη κατάσταση και.... και τα κανταΐφια είναι εκεί στη σακούλα .....καιιιι .....

Blogger: Άντε καλά, σε αφήνω για την ώρα. Αλλά περιμένω νέα σου σύντομα έτσι? Όχι όπως τελευταία που έρχεσαι τουρίστας, μόνο στα δύσκολα!

gademissa: Ντάξειιιιι, δεν θα χαθώ. Άντε τσάγια τώρα. Θα τα ξαναπούμε όταν μείνω έγκυος!

Blogger: Τιιιιι???????????????

gademissa: χαχαχααα αστειεύομαι βρε! Γειά σου και χαρά σου! Και στο νέο έτος να έχουμε υγεία, να κρατήσουμε το κέφι μας στα δύσκολα που έρχονται, και να μην χάσουμε το χιούμορ μας ποτέ!

Να μην χάσουμε το χιούμορ μας ΠΟΤΕ, γιατί αν χάσουμε και αυτό τότε χαθήκαμε ολοσχερώς!!!

:-)

Γκαντέμικη μελέτη επι του Φέϊσbook.

2008-11-02T10:56:00.029+02:00

Πρέπει μια απ αυτές τις μέρες να γράψω μια μελέτη με θέμα:

"Στην ηλικία των 39 και άνω, τι πιθανότητες έχετε να φτιάξετε μια σοβαρή σχέση με προοπτική, μέσα από το Faceμπουκ, όταν εκ των πραγμάτων όλες οι άλλες πιθανότητες από την ΄έξω΄ ζωή σας έχουν σχεδόν μηδενιστεί".

Η μέχρι τώρα έρευνά μου μου λέει ότι το ποσοστό επιτυχίας είναι κάτω του 3 %.

Λοιπόν αγαπητοί μου μαθητές, θα κάνουμε μια επανάληψη των όσων έχω πει κατα καιρούς εδω μέσα και σας έχουν κουράσει:

Οταν είσαι 30 έχεις φίλους ή φίλους φίλων ελεύθερους • πηγαίνεις βόλτες στα μπαρ και βρίσκεις (ακόμα) εκεί συνομήλικούς σου • στον χώρο εργασίας σου υπάρχουν 30 αρηδες ακόμα ελεύθεροι • και είναι όλα ωραία και καλά, κι εσύ μες στην τρελή χαρά που η ζωή και το μέλλον είναι όλα δικά σου, έχεις πίστη στον εαυτό σου, δύναμη και όνειρα. Μπράβο! keep walking!

Στα 35 σφίγγει το ζωνάρι. Οι φιλοι αρχίζουν να παντρεύονται • κάνουν παιδιά και δεν βγαίνουν έξω • μπαίνουν σε άλλο τριπ εντελώς διαφορετικό από σένα (με πάνες -μπέιμπυ σίτερ- σόγια- τραπέζια-πεθερους - συνεχές τρέξιμο κλπ) • στα μπαρ βρίσκεις ακόμα 35άρηδες που όμως αρχίζεις πλέον και αναρωτιέσαι : είναι όντως ελεύθερος ή ψάχνει για ξενοπήδημα? • στην δουλειά οι συνομήλικοι που σου άρεζαν κάποτε, τώρα φοράνε...βέρα!!! και αρχίζει να χτυπά το καμπανάκι-νταν-ντάν-νταν-ντααααανννν

Ερχεται ο πρώτος πανικός. Και αν δεν κάνεις κάτι εγκαιρως (τα φτιάξεις με τον πρώτο καλούτσικο μόνο και μόνο για να μην μείνεις μόνη......καλό κουράγιο σε όσες το κάνανε), τότε την έβαψες, και στα 39-40 θα ψάχνεις στα .....faceμπούκια για να φτιάξεις τη ζωή σου....... (καλή ώρααα)...*

Και το χειρότερο είναι πως εσύ στα 40 έχεις μείνει στο πώς ήταν οι σχέσεις και τα φλερτ της παλιάς εποχής. Τότε που με το που φιλούσες στο στόμα κάποιον -αυτομάτως τα είχατε κιόλας. ΄Δεν υπήρχε αφμιβολίας περι τούτου΄.

Και ξαφνικά βρίσκεσαι στο σήμερα, όπου το κάνεις (κάνεις σεξ δηλαδή)- το κάνεις -και το ξανακάνεις και δεν ξέρεις αν έχεις σχέση! Τον κοιτάς που ροχαλίζει δίπλα σου και αναρωτιέσαι μεσα στην νυχτιά: " τώρα εμείς τα έχουμε ή είμαι μια ΄ξεπέτα΄?"

Αυτό φίλες και φίλοι , από μόνο του είναι ένα τεράστιο πολιτισμικό σόκ!

Ξυπνάς ξαφνικά σε μιαν άλλην εποχή και δεν ξέρεις πως να χειριστείς τα πράγματα.

Γιατί με την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό δεν πας μπροστά στο φέισμπουκ, πίστεψέ με. Εγώ που προσπαθώ να κάνω αξιοπρεπείς διαλόγους στα τσάτ, με χιούμορ πάντα και με όση άνεση μπορώ (αφού μιλάω με εντελώς ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ανθρώπους τζίζους κράιστ!!! μην περιμένεις θαύματα!) δεν βλέπω να προχωράει το πράγμα παραπέρα. Και αυτό γιατί υπάρχουν πάντα οι χιλιάδες** πολύ πιο όμορφες, νέες, και πιο τολμηρές γκόμενες που τους προκαλούν κανονικότατα με σέξι υπονοούμενα, και γω.... μένω με την αξιοπρέπεια στο χέρι.

Βγήκα για καφέ με αρκετούς, αλλά έμεινε εκεί. Δεν προχώρησε το πράγμα. Φταίω και γω βέβαια, που δεν τους πίεσα, το έπαιξα άνετη. Γιατί, όπως επιμένει και η ατρόμητη "να μην δείξεις λυσσασμένη. Οι άντρες δεν θέλουν τις πεινασμένες για σοβαρή σχέση".

Ναι αλλά και το άλλο δεν βγάζει πουθενά ρε παιδιά. Και έτσι αναγκάστηκα να αρχίσω να τους προκαλώ λιγάκι. Να τους ζητάω ΕΓΩ να βρεθούμε για καφέ. Ναι ναι...το κανα κι αυτό....ομολογώ ότι ξεπέρασα τον εαυτό μου με το φέισμπουκ....

Από τους friends που έχω, ελάχιστοι, 5-6 είναι σωστά παιδιά. Ναι μεν είναι μπερδεμένοι συναισθηματικά γιατί ή χώρισαν απο μακροχρόνιες σχέσεις, ή έχουν κάποιο μικρό φυσικό σωματικό ελάττωμα, ή χώρισαν από γάμους με παιδάκια και δεν μπορούν ακόμα να ισορροπήσουν, ή- ή -ή- ή....

Και πώς τα ξέρω όλα αυτά? Εκτός του ότι πολλά μου τα είπαν κατ ιδίαν γιατί είπαμε είναι καλά και ειλικρινή παιδιά (έλα όμως που δεν μου προκαλούν κάτι το ερωτικό!), τα περισσότερα τα ξέρασαν χωρίς ενδοιασμούς στο 3ο ψεύτικο προφίλ που έχω, και που με αυτό ξεσκαρτάρω τους αμνούς από τα ερίφια.

Ε λοιπόν μου κάνει ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ πώς οι άντρες, επειδή έχουν επί 2 μήνες ένα εικονάκι από ένα άτομο στους friends τους, νομίζουν ότι ο χρόνος από μόνος του τους επιτρέπει να του έχουν εμπιστοσύνη, και έτσι λενε πράγματα στο ψεύτικο προφίλ μου που δεν θα μάθαινα ΠΟΤΕ στο πραγματικό μου!!!!!! Γιατί απλώς εκεί μου δείχνουν το κοινωνικό προφίλ τους, αυτό που θέλουν να πουλήσουν, ενώ στο ψεύτικο λένε τις αλήθειες.

Και ευχαριστώ τον Θεό που με φώτισε να φτιάξω αυτό το ψεύτικο προφίλ***** και έτσι έχω δει.....κι αν δεν έχω δει!!!!!!!!! ......το τι 'παντρεμένο' κυκλοφορεί εκεί πέρα ΔΕ ΛΕΓΕΤΑΙ. Παντρεμένοι που δεν έχουν πρόβλημα να βγαίνουν και μέχρι αργα τη νύχτα έξω, που δεν τους έχει πάρει χαμπάρι μέχρι τώρα κανείς , και που αν (χτυπούν ξύλο) το καταλάβει η γυναίκα τους έχουν από τώρα έτοιμη την δικαιολογία. Θα της πούν ότι " ωωωωχ μωρε γυναίκα, ένα παιχνίδι είναι αυτό, αφού το ξέρεις ότι είμαι μαζί σου".

Κάποιοι άλλοι έχουν χωρίσει στην καρδιά και στο κρεβάτι με την γυναίκα τους, αλλά στο σπίτι εξακολουθούν να ζουν μαζί, σαν ξενοδοχείο. Αυτο που λυπάμαι είναι τα παιδιά τους που τα βιώνουν όλα αυτά.

Και τώρα θα αναρωτιέσαι αγαπημένε μου και παλιέ φίλε, που επειδή με γνωρίζεις καλά τόσα χρόνια δεν με παρεξηγείς (ελπίζω) : τι με έπιασε και άρχισα να γράφω Κυριακάτικα, μετά από τόοοοσο καιρό?

Πρώτον: είχα ένα τεράστιο μα Τ Ε Ρ Α Σ Τ Ι Ο άγχος ότι ο blogger με έχει ξεγράψει ή ότι οι κωδικοί μου δεν θα ισχύουν.

Δεύτερον : έχω ένα επίσης μεγάλο άγχος γενικότερα, γιατί μετά από πολλές αναβολές φόβου ήρθε η ώρα και κάνω όλες τις ιατρικές εξετάσεις που τις έχω παρατείνει ....και γω δεν ξέρω πόσους μήνες. Και κάθε φορά που αρχίζει ο κύκλος εξετάσεων θυμάμαι, δυστυχώς, πάλι την φθαρτότητα, την θνητότητα, το τέλος που κάποτε θα ρθεί ,και τότε η μοναξιά μου δεκαπλασιάζεται. Και εκτός από τον θυροειδή πρέπει να κοιτάξω πάλι τα καφέ μεσοκυκλικά που δεν λέν να φύγουν, τεστ παπ, ψηλάφηση μαστού και υπέρηχο, υπέρηχο καρδιάς που όπως είπε η ενδοκρινολόγος "ναι μεν δεν έχω κάτι σοβαρό και αυτό που έχω το έχουν σχεδόν όλοι, αλλά αυτό δεν σημαινει ότι δεν πρέπει να κάνω τις εξετάσεις μου", και διάφορες άλλες.

Ααα!!!! και τώρα που το θυμήθηκα!!!!!!!!!!!!

...Ηρθε τις προάλλες στο μαγαζί μια αγαπημένη μου ξαδέλφη. Την οποία επειδή μεγαλώσαμε μαζί και κάναμε παρέα απο τα μικρά τα μας, την θεωρώ της δικής μου φουρνιάς, της ηλικίας μου, αν και με περνάει λίγα χρόνια. Και έτσι όπως κάτσαμε και τα λέγαμε, μου αποκαλύπτει στα ξαφνικά και χωρίς περιστροφές ότι έχει εξάψεις και ότι μπαίνει στην κλιμακτήριο.

Εγώ σοκαρίστηκα.

Δεν μπορεί αυτή να μπαίνει στην κλιμακτήριο, γιατί αν μπει αυτή θα μπω και γω!!!! Ναι μεν με περνάει 5-6 χρόνια αλλά είμαστε μαζί στην ψυχή. Ενιωσα σαν να μπαίνω εγώ!!!

Η αληθεια που δεν θέλω να δω, ήρθε και στήθηκε μπροστά μου! ...έτσι....από μόνη της!

"Αχ σταμάτα!", χωρίς να το θέλω μου ξέφυγαν από το στόμα οι λέξεις .

Η ξαδέλφη δεν κατάλαβε, και συνέχισε να μου λέει με στεναχώρια τον πόνο της, και με λεπτομερείς περιγραφές τα συμπτώματά της. Εμένα άρχισαν όλα να σκοτεινιάζουν. Το αίμα έφυγε απ το κεφάλι μου και ξαφνικά τσίριξα

"ΣΤΑΜΑΤΑΑΑΑ, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩΩΩΩ".

Αλλά μόλις συνειδητοποίησα την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου πήγα να τα μπαλώσω και της είπα ότι εγώ είμαι φοβητσιάρα, και δεν αντέχω, και κάτι τέτοια χαζά, και όντως σταμάτησε σταστισμένη το θέμα και αλλάξαμε κουβέντα.
Ομως το κακό έγινε. Το τέρας της κλιμακτηρίου πρόλαβα και το είδα φευγαλέα..... και ακόμα, μετά από την τσιρίδα μου όλοι στο σόι θα μ έχουν για τρελή...

Τρίτον: Η φίλη η ξενιτεμένη γέννησε μετά από πολλές δυσκολίες και με κίνδυνο της ζωής της ένα νέο παιδάκι, ευτυχώς υγιές. Ομως αυτά που τράβηξε στην ξενιτιά με έκαναν να σκέφτομαι : Εγώ τι περιμένω επιτέλους? Πότε θα μπω και γω σε αυτή την κλίκα των οικογενειών? πότε θα περάσω και γω όλες αυτές τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης -της γέννας -και των πρώτων δύσκολων χρόνων του μωρού παιδιού??? Και εγώ, η ΄κυρία' , θέλω και 4 παιδιά, με τζάκια, και γιαγιάδες να λεν τα παραμύθια! .......καλά...φέξε μου και γλύστρησα...

Τέταρτον: μετά από σχεδόν μισό χρόνο στο φέισμπουκ, που μου έχει ρουφήξει τη ζωή, αφού σε κάθε ευκαιρία είμαι εκεί μέσα περιμένοντας μια πρόσκληση για καφέ ή ευκαιρία για κουβέντα που ίσως θα φέρει

"αυτόν που περιμένω

αυτόν που περιμένω

αυτόν που περιμένωωωω

αυτόοον αυτόοοον".....

......κουράστηκα. Θέλω λίγο να εκφράσω τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου όπως έκανα παλιά στον blogger. Και θελω αυτά να τα διαβάσουν κάποιες γυναίκες, ελπίζοντας ότι από τα δικά μου λάθη θα βγει κάτι καλό γι αυτές.

και Πέμπτον και τελευταίο: είναι να βγω αυτές τις μέρες με κάποιους friends. Και όλα τα παραπάνω με έκαναν να αναθεωρήσω τις απόψεις μου, και να τολμήσω να γίνω πιο διαχυτική, και πιο ...σέξυ απ ότι λέει ο χαρακτήρας μου. Επίσης θέλω να κάνω επιτέλους κάτι με κάποιον και ας μην μου αρέσει αυτός ο κάποιος και τόσο πολύ βρε αδελφέ.

Βέβαια απο την μία σκέφτομαι ' τόσες δίαιτες, τόσο διάβασμα, τόσες βαφές, τόση προσπάθεια επαγγελματική, τόση καλλιέργεια (λέμε τώρα) με τα θέατρά μου, τα σινεμά μου, τις εκδηλώσεις, τις εκθέσεις και τα τοιαύτα, και να καταλήξω με κάποιον που δεν θα τον πολυθέλω? ".

Ομως ακόμα ηχούν στ αυτιά μου οι λέξεις της ξενιτεμένης φίλης μου που άγγιξε τον θάνατο

" η ζωή είναι πολύ μικρή, μην πολυσκέφτεσαι, μόνο πράξε".

Ουφφφφ...ωραία. Τα είπα και εκτονώθηκα. Αλλά μετά από τα λόγια έρχονται οι πράξεις. Και τώρα ήρθε η ώρα των πράξεων.

Βόηθα παναγιά μου

* Γιατί και έξω να βγείς (ΑΝ βγεις γιατί βαριέστε όλοι στην παρέα) δεν βλέπεις 40 ηδες ή 45 άρηδες στα μπαρ αλλά μόνο πιτσιρίκια που χοροπηδάνε γεμάτα ζωή και όνειρα. Και περιμένεις πότε θα δεήσουν οι 'της παρέας σου' να κανονίσουν μια μεγάλη έξοδο στα μπουζούκια (αφού ψάξουν επι 3 βδομάδες πριν, κάποιον να τους φυλάξει τα παιδιά) όταν έρθει η Πρωτοψάλτη ή η Γαλάνη ή ο Πλούταρχος, και ελπίζεις να ρθει τυχαία στο τραπέζι κανένας ξέμπαρκος ενδιαφέρον ελεύθερος φίλος , ο οποίος θα διαλέξει ΕΣΕΝΑ για γυναίκα της ζωής του και όχι την άλλη στην διπλανή καρέκλα, που και εκείνη με την σειρά της ελπίζει τα ίδια, και τυχαίνει να είναι η.... ατρόμητη φίλη σου........

"Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι" δηλαδή.....

Και όσο για τα μιλημένα, άσε, μην ξανακούσω για κάτι τέτοιο γιατί θα σκοτώσω άνθρωπο!!!Λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι, το μιλημένο, δηλαδή 'κάποιος φίλος είπε για σένα σε κάποιον ελεύθερο και βρίσκεστε στα τυφλά (τυφλό ραντεβού)΄ είναι κατα τη γνώμη μου χειρότερο και από το φεισμπουκ. Γιατί στο φέισμπουκ τουλάχιστον έχει προηγηθεί ένα τσάτινγκ, έχεις δει μια φωτογραφία του, έχεις πει δυο κουβέντες και έχει σπάσει ο πάγος, ενώ στο μιλημένο έχεις το άγχος να δείξεις καλό εαυτό, έχεις και το άγχος ότι είναι φίλος φίλου οπότε να τον βγάλεις ασπροπρόσωπο, και ....άστα να πάνε.

** χιλιάαααδες γυναίκες!!!! Μάλλον το πήραν χαμπάρι όλες και γίνεται ΠΑΝΙΚΟΣ!!!!. Βλέπεις έναν άντρα καλούτσικο, πας να τον κάνεις φίλο, και διαπιστώνεις ότι έχει ήδη 500 γυναίκες φίλες, ωραιότερες, νεότερες και γυμνότερες από σένα!!!!! Τι ελπίδα να έχεις εσύ μέσα σε αυτήν την πλημμύρα γυναικών??????

***** το ψεύτικο προφίλ το μελέτησα πολύ καλά πριν το φτιάξω. Δεν θα πω πολλά, παρα μόνο ότι είναι ένα υποτίθεται αθώο προφίλ, απο το οποίο δεν κινδυνεύουν καθόλου ως 'άντρες' . Δεν τους ζητάει κάτι, ούτε τους απειλεί με κανέναν τρόπο ;)

**********
Και ένα τελευταίο άσχετο:

Τώρα θα μου πεις : μα καλά, οι φίλες σου τι κάνουν? Αυτά που μας λές ρε gademissa δεν τα ακούμε γενικώς. Αρα είναι πρόβλημα μόνο δικό σου και του δικού σου χαρακτήρα. Οι άλλες μια χαρά βρίσκουν και κάνουν οικογένειες και στα 40 και στα 45 και στα 50-60. Αρα κάτι τρέχει με σένα και άσε μας στην ησυχία μας. Μην μας αγχώνεις χωρίς λόγο Κυριακάτικα.

Η απάντησή μου είναι ότι

"εντάξει. Οποιες είναι του άλλου χαρακτήρα μπράβο τους, και μακάρι να ήμουν και γω έτσι. Ομως αυτά που βλέπω και ακούω γύρω μου δεν είναι καθόλου αισιόδοξα. Και επειδή δεν βλέπω να γίνεται λόγος πουθενά για όλα αυτά, έχω σκάσει!!!!! Μα επιτέλους μόνο εγώ τα αντιμετωπίζω??????? Θα ασχοληθεί κάποιος με τα πραγματικά προβλήματα αυτής της ζωής???? τα σήριαλ στην τηλεόραση τι κάνουν?

Δεν υπάρχουν μόνο οι πολύχρωμες ιστορίες των 20 ή 28 άρηδων φοιτητών ή δημοσιογράφων ή συγγραφέων ή μπαρμαν ή γιατρών ή πλούσιων αργόσχολων ή ραδιοφωνικών παραγωγων, ή ντιτζέις, ή τραγουδιστών και ήθοποιών ή.....και γω δεν ξέρω τι, αλλά ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΕΔΩ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, οι γυναίκες της διπλανής πόρτας, οι αδελφές σου, οι γνωστές σου, οι ξαδέλφες σου, οι γυναίκες εργαζόμενες, αφεντικά, εργάτριες, γυναίκες καριέρας, γυναίκες που δουλεύουν κανονικά 8ωρα και με τις μετακινήσεις πάει 9ωρα, που δεν έχουν χρόνο ούτε να μαγειρέψουν, ούτε τομαλλί να φτιάξουν, ούτε να ξεκουραστούν, ούτε με χόμπι να ασχοληθούν, και καταντάν ζόμπι και δυστυχισμένα πλάσματα που ζουν περιμένοντας τα Σαββατοκύριακα. Αϊ ΣΙΧΤΙΡ!!!!

Αλλο άσχετο:

Οσο για το άθλημα? Πηγαίνω ακόμα αλλά όχι τόσο συχνά όσο παλιά. Απαγκιστρώθηκα απο εκεί και ψάχνω να φτιάξω πρώτα τα προσωπικά μου που επείγουν και βλέπουμε για τα άλλα. Αλλά ...τι περίεργο...όποτε πάω στον χώρο του αθλήματος παίρνω στα κρυφά μια βαθιά ανάσα. Μια ανάσα που γεμίζει τα πνευνόνια μου με την χαρακτηριστική μυρωδιά του αθλήματος. Και αυτή η μυρωδιά με ηρεμεί, με γαληνεύει. Εισπνέω όνειρα και ελπίδα! και αυτό που λέω είναι πραγματικότητα! Το νιώθω! Αυτό δεν το ξέρει κανένας και ελπίζω να μην το μάθουν, γιατί αν με δουν θα με περάσουν για ανισόρροπη.

*************
Τιιιι??? Δεν άκουσα καλά????? τι κάνουν οι "ατρόμητες" φίλες μου? καλά είναι μωρέ, αλλά βρίσκονται στα ίδια ακριβώς που τις είχατε αφήσει. Και μάλιστα μπορώ να πώ ότι εγώ μέσα από το φέισμπουκ έχω βγεί και γνωρίσει πολλούς περισσότερους από ότι εκείνες στον "έξω" "κανονικό" κόσμο. ΑΛλά όσο και αν τις παρακαλάω δεν θέλουν να γίνουν φέισμπουκερς. Φοβούνται λέει το ίντερνετ και το ότι μπορεί να εκτεθούν. Ακου άκου! να εκτεθούν! μα πού ζούν , στο 1800???

Καλέ, αυτές γίναν χειρότερες και από μένα!!!χαχαχαα

Άγιε μου Πέτρο, δεν είμαι δύστροπη απ τη φύση μου, οι άλλοι με κάνουν.

2008-08-28T16:59:00.011+03:00

Τώρα θα μου πεις: καλά τι έπαθες έτσι ξαφνικά και κάκιωσες με τον «σουρτούκη» το καλό παιδί, που είναι και μικρότερός σου και γι αυτό θα σε ζηλεύουν οι φίλες σου?

Καλός και χρυσός, και διαμαντένιος και ρουμπινένιος είναι, αλλά ξέχασε 2 ραντεβού μας.
Και τι εννοώ?

Μου λέει πχ «θέλεις να βρεθούμε για ποτό μεθαύριο?», «οκ» απαντάω εγώ, και μου λέει ότι θα τηλεφωνηθούμε μεθαύριο για να κανονίσουμε ακριβή ώρα. Όταν έρχεται το μεθαύριο εγώ ξεκινάω από νωρίς μπανιάρισμα, μαλλί, απολεπίσεις, κρέμες υδατικές, κρέμες μυρωδικές, βάψιμο νυχιών, κρέμες ποδιών, ξυρίσματα , αποτριχώσεις κοκ.
Και φτάνει το απόγευμα….
και πάει προς βράδυ….
και τίποτα αυτός.
Ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Να του τηλεφωνήσω ή όχι? αναρωτιέμαι .Και αποφασίζω να περιμένω από αυτόν τηλέφωνο. Στο κάτω κάτω άντρας είναι, αυτός κυνηγάει. Ελα όμως που φτάνει σχεδόν βράδυ. Ε δεν αντέχω άλλο και του τηλεφωνώ. Και …… ΑΚΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ!

Ο κύριος ήταν ακόμα στη δουλειά!!!!!!! Είχε λέει υπερωρίες και ξεχάστηκε, οπότε αναβάλλεται η έξοδος. «Καλά και ένα τηλέφωνο δεν μπορούσες να πάρεις?» τον ρώτησα ευγενικά και συγκρατημένα. «Συγνώμη αλλά ξεχάστηκα» είπε, χωρίς όμως να διακρίνω και πολλές τύψεις ως προς εμένα, αλλά αντίθετα άρχισε την γκρίνια για την κωλοδουλειά του, και γενικώς μου "τά πρηξε" δια τηλεφώνου.

Εγώ έγινα τούρμπο, αλλά με καλμάρανε οι ‘ατρόμητες’ φίλες μου. "Δε βαριέσαι, αυτόν έχουμε με αυτόν θα πορευτούμε" μου είπαν.
Το ξεπερνάω και συνεχίζουμε.

Βγήκαμε μια φορά ακόμα, και αν παραβλέψω το γεγονός ότι γενικώς είναι γκρινιάρης, και ότι μου μιλάει με τον τρόπο που θα μιλούσε στους φίλους του ή στους συναδέλφους του δηλαδή αυτό που λέμε ‘μπρουτάλ’ χωρίς ιδιαίτερες ευγένειες και κλίμα ερωτικό, μπορώ να πω ότι πέρασα καλά. Γιατί κατα ένα περίεργο τρόπο, καταλαβαίνω τι λέει, έχουμε κοινούς κώδικες, μιλάμε την ίδια "γλώσσα". Ώσπου…..

….κανονίζουμε ξανά (με δική του πάντα πρωτοβουλία που δείχνει ότι ενδιαφέρεται για μένα) να βρεθούμε μεθαύριο. Και γίνεται πάλι η ίδια ιστορία. Ήταν στη δουλειά, το ξαναξέχασε, και αντί να ζητήσει συγνώμη για την αμέλειά του, ξαναάρχισε να γκρινιάζει για τον μαλάκα αφεντικό του. Εγώ έγινα από μέσα μου όχι τούρμπο -αλλά πύραυλος έτοιμος να εκτοξευτεί- χύτρα έτοιμη να εκραγεί- να πάρω τον πλάστη, να πάω να τον βρώ στη δουλειά του, και να αρχίσω να τον κοπανάω αλύπητα.
Αλλά από έξω μου κυρία, ευγενική τυπική και γλυκομίλητη. Δεν πειράζει του είπα, καταλαβαίνω.

….καταλαβαίνω ότι θέλεις ακόμα πολλάααα χρόνια μέχρι να μάθεις να συμπεριφέρεσαι στις γκόμενες.
…καταλαβαίνω ότι είσαι επικεντρωμένος μόνο στον εαυτό σου και θέλεις πολύυυυυ χρόνο μέχρι να καταφέρεις να δεις πέρα απ τη μύτη σου.
….καταλαβαίνω ότι ναι μεν σου αρέσω αλλά... είσαι νινί μικρό μουυυυυ-είσαι νινί μικρό μουυυυυυυ.

Αλλά είσαι καλό παιδί, ειλικρινής, και σου αρέσω πολύ όπως εκμυστηρεύτηκες στον κοινό γνωστό μας.

Τώρα τι να κάνω, να ξαναβγώ ή όχι???
Εγώ λέω να ξαναπροσπαθήσω.....

Οποιος διαφωνεί να το δηλώσει τώρα ειδάλλωs να σιωπήσει for ever....
.......και δεδομένου ότι έχω κλειστά τα comments και ως εκ τούτου φωνή βοώντος εν τη ερήμω.....

♥ -I do- ♥

άντε καλά, τ ομολογώ:γύρισα απ τις διακοπές...

2008-08-25T19:06:00.015+03:00

....αλλά κάνω το κορόιδο. Δεν το είπα πουθενά. Ούτε στο facebook το ανέφερα, γιατί με το που θα δουν ότι γύρισα θ αρχίσουν τα μπλα μπλά με τις ώωωωρες και βαριέμαι τις ατέλειωτες πολυλογίες των άγνωστων friends μου, όπως επίσης θα μου στείλουν και δεκάδες άχρηστα applications στα οποία θα πρέπει, λόγω ευγένειας, να ανταποκριθώ. Αν όχι σε όλα, τουλάχιστον σε αρκετά απ αυτά.

Ε, καλά, εντάξει, αφού επιμένεις θα το πω και αυτό: Δεν πέρασα πολύ καλά φέτος στις διακοπές μου. Υπήρξαν αρκετές κόντρες μεταξύ των φίλων της παρέας και κουράστηκα αρκετά. Πιέστηκα. Έφτασα μάλιστα στο σημείο να μετράω τις μέρες του γυρισμού.
Στην παρέα έλεγα ότι «αχ τι καλά που είναι εδώωω, να μην τέλειωνε ποτέ. Αχ ρε παιδιά, πώς θα γυρίσουμε πίσω στην παλιοπόλη?» και άλλα παρόμοια, αλλά από μέσα μου μετρούσα και τα δευτερόλεπτα.
Το ίδιο φαντάζομαι ότι κάναν στα κρυφά και οι περισσότεροι της παρέας. Και φυσικά δεν φταίει κανείς μας γι αυτό. Αλλά όταν επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο κάθε καλοκαίρι, με τους ίδιους ανθρώπους πανω-κάτω , ε, κάπου καταντάει κουραστικό!

Αλλά δεν έχω όρεξη να μιλήσω γι αυτά. Θα τα πώ άλλη ώρα....

Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι στην νταουνιασμένη διάθεσή μου συνέβαλε κατα πολύ και αυτό που έγινε με τους ντοπαρισμένους Έλληνες αθλητές μας. Δυστυχώς το κατάλαβα επιτέλους και το χώνεψα καλά, μπήκε δηλαδή μέχρι μέσα στο μεδούλι μου, ότι Ολυμπιακό μετάλλιο δεν θα δω ούτε στον ύπνο μου ούτε στον ξύπνιο μου. Τέρμα. Άδικα προσπαθούσα τόσα χρόνια.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΛΠΙΔΑ, ΟΥΤΕ ΟΝΕΙΡΟ.

Καθαρός αθλητής = κορόιδο με περικεφαλαία.

Γι αυτό και γω αποφάσισα φέτος να μην αφιερώσω χρόνο στο άθλημα. Θα πηγαίνω ελάχιστα. Ισα- ίσα για συντήρηση.

Αλλά θα το πω και αυτό και ας με χαρακτηρήσουν και κακιά. Αυτή την Χαλκιά δεν την χώνεψααααααα ΚΑΘΟΛΟΥ! Mα καθόλου λέμεεεε!!!!!!!! “Εδώ” μου κάθονταν από την προηγούμενη Ολυμπιάδα. Μου φαινόταν απ την αρχή υποκρίτρια. Και όλοι αυτοί οι πανηγυρισμοί της μου είχαν φανεί πολύ στημένοι. Είχε κάνει πολλές πρόβες στον καθρέφτη του σπιτιού της η κυρία. Το δάκρυ, το γέλιο, η συγκίνηση, η έκπληξη, όλα μου φάνηκαν καλοδουλεμένη υποκριτική. Και είναι φυσικό, αφού με την ενεσούλα που είχε πάρει είχε το μετάλλιο στο τσεπάκι.
Ααααχχχ πολύ τον χάρηκα τον ξεφτιλισμό της.

Ενώ ο καημένος ο καθαρός αθλητής δεν ξέρει από πού του ήρθε.
Ντόιννννννγκ, κεραμίδα το μετάλλιο. Το ήλπιζε στα κρυφά, το ονειρεύτηκε στον ύπνο του, το έκανε τάμα, αλλά δεν έφτασε στο σημείο να κάνει πρόβες γιατί ήξερε τον ανταγωνισμό. Μόνο ένα θαύμα θα τον έσωζε.

Αμ το άλλο????????????? ενώ λέει, δικαιούμαι ΄εγώ΄ να πάω στην Ολυμπιάδα βάση των επιδόσεών μου, έρχεται η ομοσπονδία και σου λέει:
«οοοχι gademissa, δεν θα πας εσύ που το δικαιούσαι και έχεις την καλύτερη φυσική κατάσταση και επίδοση και έχεις λιώσει στις προπονήσεις,
αλλά θα πάει η άλλη, που είναι πιο πεταχτούλα, πιο χώστρα, έχει πιο μακριά νύχια, φοράει πιο έντονο λιπγκλος, φοράει πιο in μπιχλιμπίδια, έχει σπόνσορες που πλερώνουν το ‘αγνό ελαιόλαδό μας’, και έχει πιεί και τα φαρμακάκια της η κοπέλα. Εχει κάνει θυσίες η ντοπαρισμένη! Εχει τετραπλασιάσει το μέγεθος της καρδιάς της, έχει ξεκινήσει αργά αλλά σταθερά την αλλαγή φύλου, εχει ριψοκινδυνέψει τη ζωή της την ίδια, άρα δικαιούται αυτή να πάει στην Ολυμπιάδα.
Εσύ η ‘καθαρή’ που πας κορίτσι μου? γυμνή στ αγγούρια???»

Κάτι τέτοια, απ ότι ακούω, είναι σύνηθες φαινόμενο αλλά κανείς ποτέ δεν μιλάει. Περνάν στα ψιλά γράμματα. Αλλά ακόμα και αν βγεί μια τέτοια ιστορία, θα παρουσιάσουν τον αδικημένο ως βλάκα και τρελό!

Παντού βασιλεύει η αδικία... Ασε με μωρέ, ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Τι? Τι ρώτησες??? Για τον «σουρτούκη»??? Τον παρολίγον γκόμενό μου? Ασε μη μιλήσω και γι αυτόν γιατίιι….άϊντε!

Όλα τα ανώριμα μωρά σε μένα πέσαν? Αλλά πριν τον σιχτιρίσω και τον διαολοστείλω ευτυχώς που τηλεφώνησα στην ‘φίλη την ξενιτεμένη’ που καταλαβαίνει τον πόνο μου, και με ηρέμησε. Όταν ακούω την φωνή της, δεν ξέρω, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο με ηρεμεί! Και χάρη σε αυτήν ο «σουρτούκης» υπάρχει ακόμα στη ζωή μου.

Μέχρι να του δώσω μια κλωτσιά, να πάει στη μαμάκα του, να μάθει πως συμπεριφέρονται στις γκόμενες, να μάθει πώς φλερτάρουν, να σταματήσει να γκρινιάζει σαν γυναικούλα, και τότε όταν γίνει άντρας τα ξαναλέμε.

Αλλά ας μη βιάζομαι να τον κρίνω γιατί « έτσι είναι όλοι οι άντρες, μεγάλα μωρά, μεγαλομπεμπέδες» μου είπε χαρακτηριστικά η ‘φίλη η ξενιτεμένη’. Όπως επίσης τον σύγκρινε με δικούς της παλιούς γκόμενους και τον βρήκε μάλιστα και πολύ καλύτερο!!!! Ήμαρτον!

Αλλά θα τα πω άλλη ώρα.

Να σου πώ....... ναι, σε σένα το λέω «ατρόμητη φίλη» μου... αν με έψαξες και κατάλαβες ποιά είμαι, σε παρακαλώ μην με διαβάζεις. Στο ζητώ σαν χάρη, στη φιλία τόσων χρόνων, μην διαβάζεις αυτά που γράφω...... δεν μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα αν ξέρω ότι με διαβάζει κάποιος γνωστός μου.....

ουφφφφφφφφ...........

:(

Ε, αφού δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό……

2008-08-08T16:20:00.007+03:00

Είδα και απόειδα, έγραψα λυπητερό ποστ, παρακάλεσα, φώναξα, ικέτεψα αλλά κανείς δεν γύρισε στην πόλη. Ολοι προτίμησαν τις δροσερές παραλίες απ την παρέα της σκασμένης gademissas. Ετσι και γω ….. είπα να πάω να τους βρω.

Γιουχουυυυυυυυυυυ ήρθε επιτέλους και η σειρά μου. Φεύγω για διακοπέεεεεες!

Βέβαια θα προτιμούσα να πάω με γκόμενο, αλλά και οι ‘ατρόμητες’ μια χαρά είναι. Και μάλιστα φέτος, για κάποιο περίεργο λόγο είμαστε πιο ανεκτικές οσον αφορά τις παραξενιές μας……

……..

……..

……..

…….

Εεεεεεε καλά, εντάξει, αφού επιμένεις θα στο πώ. Υπάρχει περίπτωση εκεί που θα πάμε να έρθει να μας βρει και ο ‘σουρτούκης’.
"Μπορεί να περάσουμε με την παρέα μου απο κείνα τα μέρη " είπε……

……………μμμμμμμμ …….
Aπ τη μία δεν θέλω να έρθει γιατί δεν είμαι σίγουρη αν θέλω και αν μπορεί να γίνει κάτι μεταξύ μας. Αλλά απ την άλλη η ερωτική αφυδάτωση και η σχεδόν χρόνια μοναξιά δεν μ αφήνουν να σκεφτώ λογικά, όσο και αν προσπαθώ.

Λοιπόν, κάτι μου λέει ότι η παρουσία αυτού του ‘σουρτούκη’ στη ζωή μου θα έχει και συνέχεια. Δεν μπορώ τώρα να μιλήσω γι αυτόν γιατί πρέπει να ετοιμαστώ για το ταξίδι.

Adios amigoooooooos!!!!!!!!!!

Γυρίστε πίσω στην πόλη όλοι σας. Ακούτεεεεεεεε???

2008-08-06T23:12:00.009+03:00

......και μέσα στην απίστευτη βαρεμάρα μιας Αυγουστιάτικης νύχτας,

όταν όλοι έχουν φύγει για διακοπές και η πόλη είναι άδεια,

όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι και αντικρίζεις απέναντι μόνο κλειστά παντζούρια και αναποδογυρισμένες πλαστικές καρέκλες,

όταν μέχρι και οι μηχανόβιοι την 'κάναν' για άλλες εξοχικές γειτονιές όπου με τις κομμένες εξατμίσεις τους θα φέρουν τους ξέγνοιαστους κατοίκους στα πρόθυρα καρδιακής προσβολής ή σοβαρής ψυχικής διαταραχής,

όταν τα τζιτζίκια δεν τζιτζάν πια στην άδεια από δέντρα πόλη,

όταν ο ιδρώτας έχει ποτίσει την γούβα του καναπέ μου μπροστά από την tv,

όταν πηγαινοέρχομαι μία στην τηλεόραση και μια στο facebook ψάχνοντας μάταια για αλλαγή παραστάσεων μέσα στα 2 κουτιά,

οταν τα ίδια ζουν και οι φίλες μου, και όλες βαριόοοοοοομαστε του θανατά μετρώντας μέρες μέχρι την αναχώρηση.......

Ενα μήνυμα στο inbox ΜΟΥ από κάποιον ΔΙΑΣΗΜΟ ανθρωπο της τέχνης που έχω ως 'friend' με έκανε να πετάξω απ την χαρά μου. Και γέμισε αυτό το ανούσιο κατα τ άλλα Αυγουστιάτικο βράδυ με την προσμονή μιας φιλόδοξης 'φαντασίας' (κάτι είναι κι αυτό) όπου εγώ θα είμαιι........θα είμαιιιι........χμ.......... τι να γίνω αυτή τη φορά?..... Α το βρήκα, θα γίνω μια νεαρή και άσημη ηθοποιός που περνάω από οντισιόν ........... καιιι ............ με το που διαβάζω το κείμενο αυτού του ΔΙΑΣΗΜΟΥ friend μου, αναγνωρίζει σε μένα την μούσα του που έψαχνε τόσα χρόνια, καιιιι ........... καιιιιι .................... με πηγαίνει στην Miramax ή στην United Artists ή κάπου εκεί τέλος πάντων, γιατί αυτός έχει τα κονέ και τις γνωριμίες και εγώ το ταλέντο και το κατιτίς μου, και γίνομαι μεγάλο αστέρι του Χόλυγουντ χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια!

Οχι όπως ο καημένος ο Ρουβάς που πήγε, ταλαιπωρήθηκε, και τίποτα δεν έκανε.

Oύτε όπως ο Κώστας Σόμμερ που όσο και να φούσκωσε τα ζυγωματικά του, ή να στοκάρισε τα δόντια του, ή να χόρεψε ημίγυμνος τον λάγνο φιδίσιο χορό της μπάρας, ή να βγήκε φωτό με διάσημους ηθοποιούς (οι οποίοι δεν ξέραν τι κάναν οι έρμοι γιατί τους τύφλωνε το άσπρο λαμπυρίζον δόντι του), πάλι στα βρώμικα πλακάκια της Αθήνας τον βλέπω να περπατάει, και να τρομπάρει τα μούσκλια του στα χαζοσίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης .

Oύτε όπως ο ταλαντούχος Νίκος Ψαρράς, το δικό μας παιδί που έφυγε νέος για την Νέα Υόρκη, και σε λίγα χρόνια γύρισε γέρος και κουρασμένος, λες και οι ξένοι να του ρούφηξαν τη ζωή και το όνειρο.

Εγώ όμως με το 'τζά' γίνομαι η νέα Μέριλ Στρίπ , η Bette Davis, η Cate blanchett, η Vanessa Redgrave και ....... πωπωωω τέλεια φαντασία, πάω γρήγορα να την οπτικοποιήσω στον ύπνο μου!!!!

Τελικά θα γίνει κάτι ή μόνο στα λόγια θα μείνουμε πάλι????

2008-08-03T22:57:00.007+03:00

-Ο ένας (του φέισμπουκ) είναι λίγο μικρότερός μου, φαίνεται καλό παιδί, αλλά απ ότι κατάλαβα δεν ενδιαφέρεται για μεγαλύτερες κοπέλες.

-Ο άλλος είναι και κείνος λίγο μικρότερος, όμορφος, έδειξε ότι του αρέσω, ειναι καθαρός, τακτικός, νοικοκύρης, ειναι σπιτόγατος, καλό παιδί (όπως με πληροφόρησε ο κοινός γνωστός), θέλει να τακτοποιηθεί, έχει καλή δουλειά και γενικώς είναι παιδί για σπίτι αλλά.............δεν μιλάει!

Βρε μπελά που τον βρήκαααα.

Είναι ο δεύτερος γκόμενος που συναντώ στη ζωή μου που δεν μιλάει.
Καλά ο 1ος δεν μιλούσε καθόλου. Καθόταν απέναντί μου στην καφετέρια και.... 'μούγκα'. Ατέλειωτη μουγκαμάρα. Ωωωωωρες μουγκαμάρας.

Αυτός ο τωρινός, μιλάει και λίγο, ακούς την φωνή του, διακρίνεις την άρθρωσή του, αλλά το κάνειιιι ......ας πούμε ανά 20΄. Του έκανα το κλασικό τέστ που έκανα και στον 1ο. Δηλαδή, αφού βγήκαμε 2 ραντεβού στα οποία κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά στην κουβέντα μας, στο 3ο ραντεβού κάτσαμε στην καφετέρια και εγώ δεν ξεκινούσα να μιλάω. Οταν με ρωτούσε κάτι του μιλούσα ή ανέπτυσσα το θέμα που ξεκίναγε αυτός, αλλά από μόνη μου τίποτα. Ε, καθόμασταν αμίλητοι. Ολοι στα διπλανά τραπέζια μιλούσαν, γελούσαν, κάτι κάναν τέλος πάντων ενώ εμείς είμασταν 2 παλούκια ακίνητα το ένα απέναντι στο άλλο.

"Ξέχνα τον, δεν σου ταιριάζει", μου είπε η "συμβουλάτορας-δασκάλα γκομενικών" η φίλη η ξενιτεμένη στην ξενιτιά, στην οποία έτρεξα για τηλεφωνική βοήθεια. "Και μην ξεχνάς ΠΟΤΕ οτι ο άντρας πρέπει να μιλάει και όχι η γυναίκα. Αυτός πρέπει να σε διασκεδάσει και όχι εσύ. Εσύ είσαι η ντίβα και αυτός ο κυνηγός", μου είπε απηυδισμένη προσπαθώντας να μου θυμήσει τα μαθήματα που μου έδινε κατα καιρούς.

"Ξέχνα τον, δεν σου ταιριάζει" μου είπε και η 'ατρόμητη φίλη' μόλις άκουσε τα καθέκαστα.

Εντάξει τους είπα, θα τον ξεχάσω, αλλά στα κρυφά τον σκεφτόμουν γιατί ήταν όμορφος και παιδί για σπίτι. Ωσπου μετά από μια τηλεφωνική συνομιλία (ή αμιλία, όπως θέλεις πάρτο) που είχαμε με τον 'όμορφο', συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο δεν μιλάει αλλά παρεξηγεί πολύ εύκολα τον άλλο που του μιλάει. Και έτσι έκανα πέτρα την καρδιά μου και τον ξέχασα.

-Ο παράλλος, ο πιθανότερος, είναι ...'σουρτούκης' που σημαίνει ότι θέλει να βγαίνει συνέχεια έξω. Του αρέσει να έχει παρέες, ξέρει όλο τον κόσμο, έχει παντού φίλους, και δεν μπορεί να κάτσει μέσα. Εμένα αντιθέτως, μου αρέσει το μέσα, και κουράζομαι από το συνεχές έξω. Θέλω να κάτσω και στο σπιτάκι μου, να δω το ντιβιντί μου, να χαλαρώσω, να κάνουμε τα....'γουτσου γουτσου' μας και όλα τα σχετικά. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μου μαζί του.

Είναι αρκετά μικρότερός μου και ελεύθερος (ναι, αυτό το είδος ευτυχώς υπάρχει ακόμα, γιατί το άλλο το "μεγαλύτεροι ελεύθεροι" δυστυχώς έχει ήδη εξαφανιστεί. Η WWF τους αναζητεί πάραυτα), καλούτσικος στην εμφάνιση, δεν ξέρουμε αν θέλει να κάνει οικογένεια, ξέρει ότι είμαι μεγαλύτερή του και δεν τον πειράζει (ευχαριστώ θεέ μου που μικροδείχνω), και είναι καλό παιδί (όπως με πληροφόρησε ο κοινός γνωστός που μου τον γνώρισε, που άγιο ναχει ο άνθρωπος. Να θυμηθώ να του ανάψω ένα κεράκι).

-Ο παρα-παρα-άλλος του φέισμπουκ είναι ένας γιάπις. Πρώτη φορά συναντώ έναν γιάπι, και μου έκανε εντύπωση το ότι μιλούσε μόνο για την δουλειά του. Και το κυριότερο, αυτό το παιδί (που παρεπιπτόντως το συμπάθησα πολύ, και νομίζω ότι τον λυπήθηκα και λίγο) δεν έχει φίλους. Δουλεύει όλη μέρα και δεν έχει προσωπικό χρόνο καθόλου, οπότε πού να βρεί φίλους. Και ναι, θα πάει μόνος του διακοπές! Δεν έχει παρέα.
Μα τι ζωή που ζούν μερικοί άνθρωποι. Νέος άνθρωπος να δουλεύει μέχρι και 12 ώρες! Πότε θα χαρεί, πότε θα κάνει σχέση, πότε θα χαλαρώσει, πότε θα κάνει οικογένεια και θα χαρεί τα παιδιά του? Πού καταντήσαμε?

Εύχομαι κουράγιο και καλή δύναμη σε όλους τους γιάπιδες, που απ έξω φαίνονται κουστουμάτοι και χαρούμενοι αλλά τα πόδια τους ασφυκτιούν στα παπούτσια μετά από 12 ώρες, και ο σβέρκος τους πιάστηκε από το αιρκοντίσιον και απ το κομπιούτερ, που οι αγκώνες τους πονάν απ το γραφείο, που η μέση τους τους ενοχλεί το βράδυ, που θέλουν να κάνουν κόρτε σε μια κοπέλα αλλά το μόνο που τους βγαίνει ερωτικώς και ηδυπαθώς είναι οικονομικές αναλύσεις και ισολογισμοί....

"...σου κάνω μια κονομική ανάλυση μανάρι μου, σου πετάξω τα μάτια απ όξω" έμοιαζε να θέλει να μου ψιθυρίσει........ και κει τον συμπόνεσα......

Τώρα με το φέισμπουκ δεν έχω καθόλου χρόνο, οπότε τέρμα οι μορφοποιήσεις και τα τοιαύτα...

'ΕΠΙΛΟΓΕΣ' σπουδαία λέξη.

2008-08-01T19:11:00.006+03:00

Ααααλλη φάση.
Οταν έχεις επιλογές τότε αλλάζει η οπτική σου σε ένα θέμα.

Ξαφνικά έχω επιλογές αντρών! Πολλές επιλογές!!!! και ...... δέν θέλω να 'δεσμευτώ' με κανέναν!!! Θέλω να βγώ με άλλους και με άλλους και με άλλους. Διαπίστωσα ότι μου αρέσει να βγαίνω για καφέ με διάφορους (μόνο για καφέ εννοείται.Τίποτα παραπάνω). Να κάνω παιχνίδι, να φοράω κάθε μέρα και διαφορετικά όμορφα ρούχα, να χτενίζομαι διαφορετικά, να βάφω τα νύχια μου άλλο χρώμα κάθε φορά. Τι ωραίο πράγμα!

Πόσο μουλειψε αυτό.

Και για όλα αυτά φταίει το facebook που μου άνοιξε δρόμους επικοινωνίας με ανθρώπους. Ανθρώπους που διαφορετικά δεν θα γνώριζα ποτέ, αφού οι κύκλοι μας δεν συναντιούνται πουθενά.

"Περίεργοι" τύποι υπάρχουν εκεί μέσα και είναι πολλοί, αλλά από τους 100 που θα κάνεις φίλους οι 10 να είναι νορμάλ, φτάνει και περισσεύει. Βέβαια το πράγμα θέλει ψάξιμο και μυαλό. Εγώ έχω σκαρφιστεί διάφορα, έχω στίψει το μυαλό μου για να βρώ σωστούς άντρες, να τους προσεγγίσω έντεχνα, και να τους κάνω friends χωρίς να καταλάβουν ότι τους έχω σταμπαρισμένους. Δεν θα αποκαλύψω τα τεχνάσματά μου. Μόνο ότι έχω κάνει και 3ο ψεύτικο προφίλ, και ότι έχω λιώσει μπροστά στο κομπιούτερ ψάχνοντας μερόνυχτα ολόκληρα. Δεν ήταν εύκολη δουλειά. Ηταν μια κανονική δουλειά, με 8ωρα, διαλλείματα και όλα τα σχετικά. Πιάστηκε η μέση μου στο γραφείο μπροστά στον υπολογιστή, ο καρπός μου έβγαλε κάλο εκεί που πιάνει το ποντίκι, στον ύπνο μου έβλεπα φεισμπουκ φωτογραφίες, εβλεπα εικονάκια και απλικέισονς. Απογοητεύτηκα αλλά και πέταξα απο την χαρά μου άπειρες φορές. Εμαθα να τσατάρω! ποιός εγώ που δεν είχα ιδέα απ αυτά. Βέβαια εκανα τα λάθη μου στην αρχή, αλλά έμαθα. Και γενικώς το πήρα πολύ σοβαρά το θέμα αλλά οι κόποι μου απέδωσαν!

Είχα τελματώσει τόσο καιρό στα ίδια και στα ίδια, και περίμενα να μου πέσει ο γκόμενος από τον ουρανό. Τώρα όμως πήρα τη ζωή στα χέρια μου, με τον δικό μου τρόπο. Ο καθένας όπως μπορεί.

Ετσι και γω.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο, δεν υπάρχει χρόνος για αυτολύπηση και μιζέρια. Ειμαι αποφασισμένη. Αυτές τις μέρες θα επιλέξω έναν καλό γκόμενο για να περάσω καλά, και κατα πάσα πιθανότητα, αν μου βγεί και σωστός, θα κάνω οικογένεια μαζί του.

Αχ παναγίτσα μου βόηθα και συ.....γυναίκα είσαι και καταλαβαίνεις.

Ωραία, το έκρυψα. Πώς το ξαναφέρνω στα παλιά???

2008-07-31T18:44:00.005+03:00

Πάνω στον πανικό μου προσπάθησα να κρύψω το μπλόγκ μου. Πατούσα κουμπιά-διάβαζα-αποθήκευα, αλλά δεν κράτησα σημειώσεις του τί κάνω για να ξέρω μετά να τα ξε-κάνω!!!

Και γιατί πανικός?

Αααααααχχχχχχχχχχχχχχχχχχ, τι έπαθΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.

Την ημέρα της προηγούμενης δημοσίευσης, και αφού το δημοσίευσα και μετά, ηρθε στο σπίτι η μία 'ατρόμητη' φίλη μου για να δούμε κάτι στο ίντερνετ , αλλά εγώ ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ GADEMISSAS!!!!!!!!!!!!!
Και ξαφνικά, εκεί που είμαστε στο ίντερνετ και ψάχνουμε, νάσου φαρδιά πλατιά η σελίδα της gademissaς.

Μου ήρθε κόλπος!!!!

Συνεχισα να μιλάω φυσιολογικά και προσπαθούσα να της αποσπάσω την προσοχή πατώντας μανιασμένα το Χ για να κλείσει, αλλά το αναθεματισμένο κομπιούτερ μου είναι παλιάς τεχνολογίας και είχε ψιλοκολλήσει.

Πόσο? 2 .... 3 λεπτά έκανε? Και όλη αυτή την ώρα η φίλη μου έβλεπε!!!!!!

άιιιιιιιιιιιιιι

Από μέσα μου είχα παγώσει.

"Τί λέει εκεί καλέ? gademissa?????? τι είναι αυτό?" ρώτησε η χριστιανή και με το δίκιο της.

Αλλαξα την κουβέντα άρον άρον αλλά δεν ξέρω τι έγινε. Το είδε. Εμεινε στο υποσυνείδητό της. Μπορεί ανα πάσα στιγμή να βάλει την λέξη gademissa στο google και να με βρει.

Λίγο να διαβάσει, θα καταλάβει.

Και έτσι τώρα.......
......
.....
θα έχω πάντα τον φόβο μήπως διαβάσει τις αλήθειες μου ....η φίλη μου. Τις αλήθειες και τα βάσανά μου που δεν θέλω να τα ξέρουν οι γνωστοί μου.

Σήμερα όμως δεν άντεξα. Είπα να γράψω γιατί θέλω να εξωτερικεύσω κάτι.
Βγήκα χτές με έναν του facebook και σήμερα θα βγω με κάποιον άλλο άσχετο. Και αύριο με έναν άλλον!!!

Οι τελευταίοι 2 δεν είναι από το facebook αλλά απο την κανονική ζωή.

Τόσα ραντεβού μαζεμένα..........ούτε στον ύπνο μου!!!!!
Πρέπει να φύγω τώρα για το ραντεβού. Για να δούμε τι θα γίνει!

Ατρόμητη φίλη μου σε παρακαλώ, μην με διαβάζεις :(
κανε μου την χάαρηηηηηη

Ουφφφφ, εντάξει, ακόμα δουλεύει.

2008-07-06T10:49:00.006+03:00

Πώπωωω, ξύπνησα σήμερα κάθιδρη. Κάτι είδα στον ύπνο μου, δεν θυμάμαι τι, και είχα την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσα να ξαναμπώ στο μπλόγκ μου. Οτι δεν θα ίσχυαν οι κωδικοί μου μετά από τόσους μήνες. Αλλά όλα εντάξει.

Αχχχ τι ανακούφιση!!!

Είμαι στη φάση του facebook. Προσπαθώ να δραστηριοποιηθώ από κει μέσα. Αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα όσο φαντάστηκα στην αρχή.

"Friends" και... my ass! Το facebook σε μεγάλο μέρος του είναι ένας τεράστιος γαμ...ώνας. Διάφοροι παντρεμένοι, που δεν το κρύβουν κιόλας(!!!!!), κοιτάν πώς να βγάλουν γκόμενα. Ετσι ξεδιάντροπα, με ονοματεπώνυμο, στα φανερά. Οσο για ελεύθερους άνω των 35, και βορειοελλαδίτες?? Αστο μην το ψάνχεις. Ψύλλος στ αχυρα. Ναι, υπάρχουν δε λέω, αλλά είναι όλοι μαζεμένοι στην Αθήνα. Τι να το κάνω να συνομιλώ με αθηναίους ή με Κρητικούς ή με πελοποννήσιους ελεύθερους 36άρηδεσ? Εγώ θέλω ντόπιους, να μπορώ ανα πάσα στιγμή να βγω μαζί τους, να πιουμε έναν καφε, να δούμε μια ταινία, να γνωριστούμε λίγο βρε αδερφέ!

Ομως θα τα πώ άλλη στιγμή αυτά. Τώρα πρέπει να μπω και στα μέιλ μου. Να δω αν με έχει διαγράψει το mail.gr. Αν όχι τότε θα είναι όλα καλά.

Δεν θα μορφοποιήσω τίποτα, δεν θα διορθώσω τίποτα. Αυτό είναι ένα δοκιμαστικό.

Ελα...μ ακούς???....

...Over...

Γλιστρίδα έφαγα σήμερα?

2008-04-26T20:05:00.077+03:00

Αχ σήμερα έχω μιά όρεξη να μιλήσω μα μιά όρεξη ...... το ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. Θα αναρωτιέστε αγαπητό πολυπληθές κοινό μου πώς μου ήρθε μετά από τόσο καιρό? μα φυσικά αιτία είναι η

Maitena!!!!!
και το «Γυναίκες τρελαμένες 1».

Τα Χριστούγεννα η «ατρόμητη» φίλη μου μου είχε χαρίσει αυτό το κόμικ. Όταν μου το έδινε μου ζήτησε να το διαβάσω οπωσδήποτε γιατί ήταν λέει πολύ αστείο και αληθινό. Και αυτηνής της το είχε χαρίσει μια φίλη της, και κείνης μιαν άλλη. Χέρι χέρι πάει αυτό το κόμικ. Από γυναίκα σε γυναίκα. Είναι το μυστικό μας. Το κρυφό μας όπλο. Δεν πρέπει να το μάθει ποτέ κανείς άντρας. (Γυναίκες, εφιστώ την προσοχή σας).

Εγώ, λόγω γενικότερης κακοδιαθεσίας ούτε καν το άνοιξα απ το περιτύλιγμά του. Της είπα όμως ότι θα το διαβάσω μόνο όταν θα έχω καλή διάθεση. «Μα αυτό θα σου φτιάξει την διάθεση! Διάβασέ το!» με θερμοπαρακαλούσε τόσο καιρό. Αλλά εγώ ανένδοτη. Ένα καλό βιβλίο ή μια καλή ταινία θέλω να τα απολαμβάνω με καλή διάθεση, γιατί αλλιώς νομίζω ότι θα χάσουν μεγάλο μέρος της ομορφιάς τους, και αυτό είναι άδικο για τον δημιουργό τους. Μετριότητες και σαχλαμάρες μπορώ να βλέπω συνέχεια αλλά τα καλά τα κρατάω για το τέλος.

Όμως για να πω και την αλήθεια, τελευταία δεν έχω γενικώς όρεξη να διαβάσω τίποτα. Ούτε περιοδικό, ούτε διαφημιστικό φυλλάδιο, ούτε συνταγές, ούτε οδηγίες χρήσης (το χειρότερό μου), ούτε καν υπότιτλους σε κινέζικη ταινία. Βαριέμαι του θανατά. Και αυτό γιατί τους τελευταίους μήνες σκέφτομαι πολύ, οπότε θέλω να αποφεύγω κάθε τι που απαιτεί επιπλέον πνευματική προσπάθεια. Μόνο ζάπινγκ μου επιτρέπω να κάνω.

Ώσπου μια μέρα .....

...... τα πήγα καλά σε έναν αγώνα και αυτό μου έφτιαξε την διάθεση. Έτσι γυρίζοντας στο σπίτι ήθελα να κάνω κάτι ευχάριστο. Και αντί να γουρουνίσω είπα να ξεφυλλίσω το ‘ατρόμητο’ βιβλίο.

Και μιλάμε μου άρεσε πάααρα πολύ. Βρήκα ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου εκεί μέσα. Στα σκίτσα και στις σκέψεις αυτής της παρεπιπτόντως όμορφης κοπέλας (!!!!!) βρήκα αλήθειες που είχα πολύ καιρό (μην πω χρόνια ) να ακούσω. Και είναι δοσμένα με έναν πολύ απλό και αστείο τρόπο!!!!!!!

Αχ, να ναι καλά αυτό το κορίτσι. Μου θύμισε γιατί ξεκίνησα το μπλόγκ μου.

Είναι κάποια πράγματα για τα οποία εμείς οι άνθρωποι δεν μιλάμε. Πολλά τα σκεφτόμαστε και τα αναλύουμε μόνο μέσα στο μυαλό μας, γιατί συμβαίνει συχνά οι γκόμενοι ή οι κολλητοί μας απλώς να μην γουστάρουν να τα συζητάν, ή να διαφωνούν εκ των προτέρων μαζί μας. Όμως έτσι, επειδή δεν συζητιούνται κάποια πράγματα αναρωτιέσαι «μα μόνο εγώ νιώθω έτσι? Μόνο εγώ σκέφτομαι έτσι? Οι άλλοι πώς τα καταφέρνουν? Υπάρχει κάποιο μυστικό που το ξέρουν όλοι εκτός από μένα? υπάρχουν κάποιες μυστικές οδηγίες για την ζωή που μόνο στα δικά μου χέρια δεν πέσαν?». Ώσπου βρίσκεις μια Maitena και ησυχάζεις. Λες υπάρχουν και άλλες, απλώς εγώ δεν τις βρήκα ακόμα.

Γιούπιιιιιιιιι.

Αλλά επειδή στέγνωσε το στόμα μου από τα λίγα που είπα, και επειδή σκοπεύω να πω σήμερα πολλά, ας κάνω ένα διάλλειμα και ας ακούσω λίγη μουσική όσο θα κατεβάζω 3 γουλιές από το σμιρνόφ άις που πίνω. Θα βάλω το αγόρι το όμορφο, τον

Δημήτρη Παναγόπουλο και την Αυρα του! (κλικ στα γράμματα και όχι στο εικονάκι)

Αχ τι φωνή!!! Τι τραγούδι! Τι στίχοι! Τι κιθάρα! τι φυσαρμόνικα !!!!!!!!!!!!!! χίλια μπράβο στο άξιο παλικάρι.

Και συνεχίζω ....... αλλά ......

....... αλλά.......

...... αφού άκουσα το τραγούδι 5 φορές απανωτά μου κόπηκε ο ειρμός μου…

...... γμτ.....

...και ήθελα να μιλήσω σήμερα.

Πολυπληθές Κοινό (όλοι μαζί με μια φωνή): Πες μας για το πρόβλημα υγείας που ντρεπόσουν να πεις.

gademissa: Ε όχι δα!!! Δεν γίνεται. Δεν θέλω να ξεφτιλιστώ δημόσια…

Κοινό: Έεελα, πέεες τοοοοο. Αφού κανείς δεν θα το διαβάσει. Τόλμα. Μίλα

gademissa: Κανείς?...... μωρέ ...... είστε σίγουροι?

Κοινό: Ναιιιιιιιιι. Σιγουρό-τα-τοι.

gademissa! Καλά τότε. Αλλά να μείνει μεταξύ μας, εντάξει?

Τα μέσα ..... έξω μου

Λοιπόν.

Ξεκινώντας τη δίαιτα, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, έκανα υγιεινή διατροφή. Δηλαδή πλακώθηκα στα φρούτα και στις σαλάτες.

Η μητέρα μου, ως μανιώδης της υγιεινής διατροφής, και μετά από σχεδόν καθημερινή τηλεφωνική πλύση εγκεφάλου, με έπεισε να τρώω κουνουπίδι και μπρόκολο γιατί σε θωρακίζουν λέει ενάντια στους καρκίνους. Ε, άντε της είπα, κάνε λιγουλάκι να πάρω στο τάπερ. Το κανε και το πήρα. Και όταν το έφαγα είδα αστράκια. Ηταν ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΟ.

«Μα αυτό είναι θεσπέσιο!!!» σκέφτηκα. Απορώ πώς δεν έγινε γνωστό τόσα χρόνια! Θα πρεπε να γίνουν ανάρπαστα, οι άνθρωποι να τα αγοράζουν σαν τρελοί, να εξαντλούνται στο δευτερόλεπτο, να κυκλοφορούν μόνο στην μαύρη αγορά, να γίνεται χαμός στο ίσιωμα. Δεν μπορεί τέτοια νοστιμιά να μην την έχει πάρει χαμπάρι κανείς!!!

Και άρχισα να τρώω τα κουνουπίδια και τα μπρόκολα με τη σέσουλα. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ μπρόκολο ανάκατα με κουνουπίδι και μπόλικο λαδάκι ........ μμμμμμμμμμμμμ .....νιαμ νιάμμμμμμμ .... κάθε μπουκιά – ανατριχίλα, κάθε μπουκιά και ηδονή. Και συνδυάζει την υγεία με την νοστιμιά! Μοναδικό! γιούπιιιιιιι.

Έλα όμως που μετά από μίας βδομάδας ακατάσχετη κατανάλωση κουνουπιδιού και μπρόκολου κάτι δεν πήγαινε καλά στο έντερό μου. Αρχισα να πονάω από ........ πίσω. Πήγα στο φαρμακείο και πήρα την "πρω…συναλάρ" που σε κάνει περδίκι με τις... χμμμμ ..... (μετα συγχωρήσεως) αιmορρoidες, αν δεν έχεις σοβαρό πρόβλημα.

Εγώ κάθε χρόνο, μία ή 2 φορές, έχω μια μικρή ενόχληση η οποία περνάει γρήγορα και ανώδυνα. Μία φορά όμως θυμάμαι, πριν 7 ή 8 χρόνια είχα πάθει θρόμβωση αιmορρoidaς και υπέφερα πολύ. Ήμουν ξάπλα και ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΚΙΝΗΤΗ για 2 μέρες, γιατί από τον ατέλειωτο πόνο δεν μπορούσα ούτε απ τον καναπέ μου να σηκωθώ. Με αυτή την πάθηση καταλαβαίνεις ότι ΚΑΘΕ κίνηση, ακόμα και η αναπνοή, η ομιλία, το γέλιο, ή και η αλλαγή πλευρού στον καναπέ, όλα μα ΟΛΑ έχουν αντίκτυπο στο συγκεκριμένο σημείο από όπου αφοδεύουμε. Κάθε τί μου προκαλούσε απίστευτο πόνο. Ήταν νομίζω η μοναδική φορά που είχε περάσει απ το μυαλό μου πως αν ένας άνθρωπος είναι να πονάει έτσι συνέχεια για το υπόλοιπο της ζωής τότε .... η ζωή θα ήταν πραγματικά αφόρητη ..... ίσως το τέλος να αποτελούσε κάποιου είδους ανακούφισης. Αλλά επειδή είμαι υπέρμαχος της ζωής και μόνον της ζωής διαγράφω αυτή την σκέψη απ το μυαλό μου.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μου είχε ζητήσει η άλλη "ατρόμητη" να της περιγράψω τον πόνο που ένιωθα, και αυτό που μου βγήκε αυθόρμητα και ειλικρινά ήταν (κατα λέξη) «είναι σαν να έχεις μονίμως ένα αρχ..δι στην κωλ..δα σου». Τώρα ντρέπομαι που τα λέω αυτά, δεν νιώθω και πολύ άνετα, αλλά είναι αλήθεια βρε παιδιά. Και η αλήθεια πρέπει να λέγεται.

Τα χρόνια πέρασαν και αυτό ξεχάστηκε πολύ γρήγορα. Σχεδόν αμέσως με τον πόνο έφυγε και η ανάμνηση.

Και γυρίζω στο παρόν.

Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι "αυτό" δεν φεύγει και πρέπει να κάνω κάτι επειγόντως, γιατί ταυτόχρονα έχω και αγώνες σε εξέλιξη!!! Το φαντάζεσαι να αγωνίζομαι με ένα αρχ..δι στον κ..λο??!!! Τζίζους !!!!!!

Γιατ(ρο)ί????

Έτρεξα σε έναν ειδικό γιατρό χειρούργο. Αυτός μετά από διεξοδικότατη (ίιιιιιιιιιιι) εξέταση μου διαγιγνώσκει ότι πρόκειται για μια εσωτερική αιmορρoidα η οποία όμως ξεθρομβώθηκε από μόνη της και είναι τώρα σε ύφεση. Αφού μου εξήγησε παραστατικά τι ακριβώς είναι οι αιmορρoidεs, και τα αίτια που τις προκαλούν, όπως πχ δυσκοιλιότητα (που δεν έχω), ή κακή διατροφή (σε φάση που έκανα υγιεινή), ή αλλαγή στη διατροφή που όμως με ενόχλησε (κωλομπρόκωλο!!!!), είπε ότι καλό είναι να τις χειρουργήσω, και μάλιστα επέμενε να με βάλει στο χειρουργείο ο ίδιος. Χωρίς να έχω ουσιαστικό πρόβλημα προσπαθούσε να με πείσει, και μου είπε ότι η επέμβαση είναι απολύτως ασφαλής, δεν πονάς, το ταμείο στην καλύπτει, και μπλα μπλα μπλα, και να την κάνω τώρα που είμαι νέα για να μην έχω πρόβλημα όταν γεννήσω, και άλλα τέτοια. Μ έπρηξε για χειρουργείο αλλά στο τέλος δεν μου έδωσε φάρμακα.

-Φάρμακα μηδέν????

-Ναι λέει, γιατί το πρόβλημα βίσκεται σε ύφεση.

-Γιούχουυυυ!

Φεύγω χαρούμενη.
Αλλά το πρόβλημα άρχισε να επιδεινώνεται! .... μετά από 3 μέρες πάω ανήσυχη σε δεύτερο ειδικό χειρούργο, ο οποίος με το που το είδε, οπτικά και μόνο, μου είπε ότι όχι μόνο δεν ξεθύμανε αλλά είναι μια οφθαλμοφανώς θρομβωμένη αιmορρoidα που χειροτερεύει, και να πάρω αμέσως υπερ-δοσολογία ενός φαρμάκου για να γίνω καλά. Λίγο με εξέτασε, λίγο μου μίλησε, μου έδωσε τη συνταγή, και άιντε στο καλό.

Υπερδοσολογία???? Σε μένα που ούτε ασπιρίνη!!!!

Αμέσως, την ίδια μέρα, με το ίδιο σύμπτωμα πάω σε 3ο ειδικό γιατρό χειρούργο. Αλλά αυτός μου λέει άλλα. Ότι δηλαδή δεν είναι ακριβώς αιmορρoidα, αλλά μια πτυχή του δέρματος(!!!!), και θα φύγει λέει από μόνη της δίνοντας μου μια ήπια κρεμούλα.

Τρείς γιατροί – τρείς τρελοί- 3 διαφορετικές διαγνώσεις. Από αυτό συμπεραίνω ότι μόνο ο ένας διάβασε και πήρε το πτυχίο του κανονικά. Οι άλλοι 2 το πήραν με σκονάκια.

Τι να κάνω?? Ποιόν να πιστέψω? Πώς θα πάρω μέρος στους αγώνες?

Έχοντας κατά νου την προ 7 ετίας παρόμοια εμπειρία μου, αποφάσισα από μόνη μου να δεχθώ την διάγνωση του 2ου γιατρού, και ευτυχώς που το έκανα. Γιατί έτσι έγινα καλά και γλύτωσα τα χειρότερα.

Ουφ πολλά στενάχωρα είπα πάλι και στέγνωσε το λαρύγγι μου. Ας πιώ 5 γουλιές και ας κάνω ένα διάλειμμα απολαμβάνοντας κάτι όμορφο όπως

Cat Stevens με το Lady d'Arbanville (κλικ στα γράμματα και όχι στο εικονάκι)

Τι ωραία πράγματα που μου θυμίζει. Τότε που ήμασταν φοιτητές με κιθάρες, μπύρες και φωτιές ..... αχ τι όμορφες και ανέμελες εποχές .....

Και συνεχίζω

Είμαι σίγουρα παιδί του
( γαμώτο, και είχα μια κρυφή ελπίδα ....)

Πέρασε πάλι πολύς καιρός από τότε που είχα δει τελευταία φορά τον πατέρα μου, και μόλις είχα αρχίσει να τον σκέφτομαι, όταν τσούπ! Νά σου το τηλεφώνημα.

Θα βρίσκεται, λέει, το απόγευμα κοντά στο σπίτι μου, να περάσει? Ήταν απρόοπτο και γώ είχα ήδη κανονίσει στο μυαλό μου να πάω στο άθλημα για να πάρω την υπέροχη δόση μου, αλλά τι να κάνεις, γονιός είναι. Έπρεπε να τον δω, γιατί χωρίς να το καταλαβαίνω κάπου μου κάνουν καλό αυτές οι συναντήσεις μας.

Και έτσι ήρθε. Και όπως πάντα μίλαγε- μίλαγε- μίλαγε. Αλλά παραδόξως αυτή τη φορά με ρώτησε και κάποια πράγματα για μένα. Και ξανά παραδόξως για κάποιο ανεξήγητο λόγο του έλεγα πράγματα για μένα. Οχι πολλά, για να μην παρεξούμαι, αλλά γενικώς είχα καλή διάθεση και .... του μιλούσα! Και έτσι περάσαμε καλά, και αυτό μου έφτιαξε τη διάθεση.

Κουβέντα στην κουβέντα, ήρθε μια στιγμή που, αφού με παρατήρησε καλά -καλά, με ρώτησε ξαφνιασμένος «Εσύ μίκρυνες κι άλλο? Ομόρφυνες?» και μου το είπε με πραγματική έκπληξη! Φαίνεται ότι πάλι με είχε ξεχάσει πώς είμαι στη φάτσα και τώρα με ξαναθυμήθηκε. Αλλά το πήρα ως κοπλιμέντο, και αφού δεν μου έχει κάνει πολλά στα τόσα χρόνια, είπα να τον ανταμείψω για τον καλό του λόγο. Και του μίλησα για το άθλημά μου, μετά από τόσα χρόνια. Του το αμολάω λοιπόν «Φαίνεται θα φταίει το άθλημα ρε μπαμπά». «Ποιο άθλημα?». «Ασχολούμαι με το ..... δεν το ξέρεις?».

Και έμεινε κόκαλο ο άνθρωπος, να με κοιτάει δύσπιστα.

«Αλήθεια σου λέω, έχω και αποδείξεις τα μετάλλιά μου, έλα να τα δείς» του είπα και τον οδήγησα στα μετάλλιά μου. Ε λοιπόν έμεινε αποσβολωμένος να τα κοιτάει. Είχε κολλήσει χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη!!!! Τι πλάκα που είχε!!!!

Εγώ νόμιζα ότι παρατηρούσε τα μετάλλια εξονυχιστικά, ότι τα μελετούσε, αλλά όταν πήγα κοντά του είδα ότι οι κόρες των οφθαλμών του ήταν ακίνητες. Μιλάμε ο άνθρωπος πάγωσε!!! Τον σκούντηξα γρήγορα, αυτός γύρισε με γουρλωμένα μάτια, μου έδωσε μια φιλική σκουντιά (τόσο δυνατή που με έστειλε στην άλλη άκρη του δωματίου, αλλά δεν πειράζει) σαν αυτές που δίνει η Μενεγάκη όταν ξεραίνεται στα γέλια, και μου φώναξε χαμένος από μιαν άλλη διάσταση

« Ε λοιπόν, εσύ μου μοιάζεις!!!».

Και μου εξήγησε ότι στα νιάτα του ασχολήθηκε και αυτός με το ίδιο άθλημα, είχε μεγάλο ταλέντο, αλλά επειδή τότε το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων «έλυνε κι έδενε» δεν προχώρησε πουθενά. Ενώ είχε κερδίσει σε σπουδαίες διοργανώσεις δεν στέλναν αυτόν στο εξωτερικό αλλά τους άλλους. Μιλάμε βέβαια για ασπρόμαυρες εποχές, τότε που η τηλεόραση δεν είχε ακόμα εφευρεθεί. Και έτσι, έχοντας και την φτώχια να τους τυραννάει, τα παράτησε με μεγάλη του λύπη. Από τότε ποτέ δεν το ανέφερε γιατί ήταν μακρινό παρελθόν και ήθελε μάλλον να το ξεχάσει.

«Αλλά έχω και γω αποδείξεις» μου είπε χρησιμοποιώντας τα δικά μου λόγια, «τα χαρτιά του αθλήματος που τα έχω ακόμα, όπως και μια φωτογραφία. Ολα είναι καταχωνιασμένα κάπου στο πατάρι».

Και ενώ ήταν αρχικά να φύγει, έκατσε και συζητούσαμε για το κοινό μας άθλημα. Μου έλεγε τα δικά του, τις δικές του τακτικές και τεχνικές, για προπονητές και για συναθλητές, και εγώ του έλεγα τα δικά μου. Και όλα αυτά σε μια γλώσσα άγνωστη για τους υπόλοιπους, με ειδικές του αθλήματος ορολογίες.

Τι περίεργο πράγμα!!! Πώς ταφερε η μοίρα να ασχοληθεί το παιδί με το άθλημα του πατέρα του χωρίς ποτέ να το γνωρίζει. Και μάλιστα από την κουβέντα που κάναμε είδα ότι ο τρόπος σκέψης μας είναι ο ίδιος όσον αφορά το άθλημα. Το μυαλό μας κάνει τις ίδιες διεργασίες, ακολουθεί την ίδια πορεία.

Είναι πραγματικά και εκπληκτικά περίεργο που μοιάζω σε αυτόν τον άνθρωπο! Ενώ δεν θέλω καθόλου να είμαι σαν αυτόν, να μην του μοιάσω σε τίποτα, είναι στιγμές που κρυφά χαίρομαι που του μοιάζω σε μερικά.

Ευτυχώς, αυτά τα μερικά είναι πολύ λίγα.

Πάλι ξεράθηκε το στόμα μου. Κάτσε να πιω μια γουλιά και συνεχίζω μετά. Εντωμεταξύ ας ακούσω λίγο

Stranglers

No More Heroes (κλικ στα γράμματα και όχι στο εικονάκι)

Whatever happened to all the heroes
All the Shakespearoes .....

Αυτό το "Shakespearoes" πολύ μου αρέσει!
Τους στράνγκλερς τους πρωτοανακάλυψε η φίλη η «ξενιτεμένη στην ξενιτιά» όταν ήμασταν ακόμα φοιτήτριες και μου τους κόλλησε και μένα. Και γι αυτό πάντα μου την θυμίζουν.

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com): Πολλά λόγια λες σήμερα αλλά ακόμα δεν άκουσαμε για τα αποτελέσματα της δίαιτάς σου. Μιλάς μιλάς μιλάς αλλά επιτέλους πώς είναι η φάτσα σου ρε παιδάκι μου? Ποια είσαι συ που τα λές όλα αυτά? Πού να σε κατατάξουμε? Στις δεν βλέπεσαι, στις βλέπεσαι, στις καλλούλες, στις μέτριες, στις καλές, στις ωραίες ή στις γκομενάρες?

gademissa: Ε λοιπόν θα σου πώ. Για να το ξέρεις και να σου λυθεί η απορία μια για πάντα. Είμαι .....

....... πλάσμα θεϊκό, πλάσμα ακαταμάχητο.

Blogger: Τώρα αυτό είναι αλήθεια ή το λες έτσι για να δημιουργήσεις εντυπώσεις?

gademissa: Δεν θα το μάθεις ποτέ, γι αυτό πρέπει αναγκαστικά να δεχτείς τον λόγο μου. Αχαχαχααααα.

Έχω χάσει τα 4 κιλά και βαδίζω για τα άλλα 2. Το καλό είναι ότι σχεδόν κανείς δεν το κατάλαβε. Ή μάλλον κατάλαβαν κάποια αλλαγή επάνω μου, αλλά οι περισσότεροι νομίζουν ότι έγινε στο μαλλί μου. Το οποίο ούτως η άλλως είναι ονειρικό, καταπληκτικό και υπέροχο, και κάθε πρωί του δίνω 2 φιλιά και το σταυρώνω μην μου το ματιάξουν. Έτσι, αρκετές φορές τελευταία άκουσα ότι «το μαλλί μου είναι πολύ ωραίο» και «να το κάνω συνέχεια έτσι» και απαντάω ότι «ναι έτσι μου παν καλύτερα», ενώ ξέρω ότι δεν το έκανα απολύτως τίποτα!!!!!!!!

Αλλά ρε γαμώτο, ενώ είμαστε εμφανίσιμες δεν σταυρώνουμε γκόμενο.

Γι αυτό πρότεινα κάτι στην ατρόμητη αλλά αυτή είναι ανένδοτη. Λέει ότι κάτι τέτοια δεν τα κάνει, δεν ξέρει από αυτά, και δεν είναι δα και τόσο απελπισμένη.

Τι της πρότεινα? Έναν εύκολο τρόπο για να βρούμε γκόμενους.

Αφού καμάκι ντρεπόμαστε να κάνουμε εμείς σε άντρα, και αφού ο κύκλος μας δεν έχει ελεύθερους, τι μπορούμε να κάνουμε? Μην ακούσω για σχολές χορού που τρέχουν όλοι, ή για σεμινάρια ορνιθολογίας, ή γευσιγνωσίας ή μαθήματα ξένων γλωσσών ή .....δεν ξέρω τι άλλο, γιατί δεν με ενδιαφέρουν. Όλα αυτά θέλουν χρόνο να αφιερώσεις, και διαδρομές και ενέργεια που δεν θέλω να κλέψω από το άθλημα. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, έχω κάτι υπ όψιν μου, κάτι που με ενδιαφέρει να ασχοληθώ και σκοπεύω να το κάνω, αλλά όχι από τώρα, γιατί τα τμήματα αρχίζουν τον Σεπτέμβρη.

Λοιπόν ποιος είναι ο ποιο εύκολος τρόπος να γνωρίσεις νέο αίμα? Ε? Ποιός?

Μα φυσικά το

Facebook!!!!!!!!!!!

Τώρα θα μου πείς, και τί ξέρω εγώ από αυτά τα πράγματα? απ αυτά τα ιντερνέτια?

Δεν ξέρω αλλά μαθαίνω. Και μαθαίνω γιατί μια γνωστή μου βρήκε έτσι γκόμενο!!!!!!

Άκου να δεις τι έγινε.

Με πήρε τηλέφωνο αυτή η φίλη, με την οποία πρέπει να πώ ότι είχαμε χαθεί τους τελευταίους μήνες. Θυμόμουν όμως ότι την τελευταία φορά που την είχα δει είχε χωρίσει και ήταν στα μαύρα της τα χάλια. Η κοπέλα είναι μια κανονικής εμφάνισης κοπέλα, εξαιρετικά μορφωμένη, και πολύ πολύ πολύ καλή σαν χαρακτήρας, αυτό που λέμε «γνησίως καλό παιδί», απλή, γλυκιά, ευγενική, αλλά έχει ένα ελάττωμα. Είναι ατσούμπαλη και πολυλογού. Και εκτός αυτού είναι σχετικά καινούργια στην πόλη μας και γι αυτό δεν έχει πολλές παρέες δικές της, εκτός από αυτές του τότε γκόμενού της. Που όμως με τον χωρισμό τους τις πήρε μαζί του, και αυτή έμεινε μόνο με κάτι γνωστούς απ τη δουλειά της. Εγώ, όπως καταλάβατε, είμαι απ την μεριά του πρώην.

Κανονίσαμε λοιπόν και βρεθήκαμε. Και ωωω τι είδαν τα μάτια μου????

Ήταν ωραία, ανανεωμένη, και με έναν ωραιότατο γκόμενο παρακαλώ δίπλα της! Και τι παιδί! Να την φιλάει, να της γεμίζει το ποτήρι, να την κοιτάει στα μάτια, να την αγκαλιάζει προστατευτικά, να της χαϊδεύει τα μαλλιά, ό,τι ήθελε το κορίτσι του!!!!!
Και να σημειωθεί ότι σε όλη αυτή τη διαδικασία ο τύπος παρέμεινε Ο παιδαράς και όχι ένας φλούφλης ερωτευμένος!!!!!!!!!!!!!!!!

ΧΑ!!!!

Έπαθα την πλάκα της ζωής μου! Μ έτρωγε η αγωνία, ήθελα να την ρωτήσω πού το πέτυχε αυτό το διαμάντι αλλά δεν μπορούσα μέσα σε τόσο κόσμο (γιατί ήταν και άλλοι μαζί μας), και αυτό με έφερε στα όρια του σκασμού. Ε δεν άντεξα, της είπα να πάμε για λίγο στην τουαλέτα ‘και καλά’ για να καλλωπιστούμε, αλλά με το που μπαίνουμε μέσα ξεκινάω την ανάκριση. Πού τον γνώρισες? Πώς τον έριξες? Πόσο χρονών είναι? Είναι σοβαρό? Περνάς καλά? είναι καλό παιδί? Καλέ, πώς σε φροντίζει έτσι? Ο άνθρωπος πρέπει να σε λατρεύει κυριολεκτικά!!!

Λέγεεεεεεεεεεεεεε.....

Αυτή ήταν λίγο ..... μαζεμένη και σκεπτική θα λεγα. Μου είπε ότι τον γνώρισε μέσα από το ίντερνετ, αλλά δεν ήταν ακόμη σίγουρη. Δεν τον ήξερε καλά και κρατούσε πισινές.

!!??? Ίντερνετ????!!!

Ναι φίλοι και φίλες ίντερνετ. Εμεινα στήλη άλατος. Δεν ήξερα τι να πω. Δεν μπορεί τέτοια καλά και όμορφα παιδιά να ψάχνουν γκόμενα μέσα από το ίντερνετ!! Αυτός μπορεί να έχει όποια θέλει εδώ μέσα .... και ..... χμμμ ......

..... αφού αυτή .....

....... «γιατί όχι και γω??» σκέφτηκα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Και πέρασα στο δεύτερο στάδιο ανάκρισης.

Λέγε τι ακριβώς είναι αυτό το πράγμα? Πώς το κάνεις? Βγήκες και με άλλους? Και δεν φοβήθηκες μήπως πέσεις σε κανέναν ψυχοπαθή? Μυθομανή? Βιαστή? Τρελάρα? Σε κανέναν μαλάκα? Σε κανέναν....

Κάποιος απ το κοινό (ο προσβεβλημένος μαλάκας ): Σας παρακαλώ κυρία, λίγο σεβασμό στους μαλάκες. Εντάξει?

gademissa: συγνώμη κύριε...... σε κανέναν..... αυνανιστή? Σε κανέναν εκβιαστή? και κατ αρχάς πώς το ξεκίνησες?

Μου είπε ότι αφού δεν είχε γνωστούς εδώ, αγανάκτησε και έτσι τόλμησε και έφτιαξε μια σελίδα στο Facebook. «Τι άλλο να κανα δηλαδή?» μου είπε λίγο στεναχωρημένη. Και ξεκίνησε ψάχνοντας πρώτα για κάποιους γνωστούς απ το πανεπιστήμιο ή την πόλη της. Αλλά ψάξε -ψάξε κάνεις λέει κλικ και σε κάποιους άλλους που σου φαίνονται ενδιαφέροντες, και αν σε δεχτούν και αυτοί τότε γίνεστε φίλοι και συνομιλείτε. Αν σου αρέσει κάποιος τότε πας μαζί του για καφέ ή σινεμά και τον γνωρίζεις καλύτερα.

«Ομως μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να υποκριθεί κάτι άλλο από αυτό που είναι». Της είπα εγώ.

«Κοίτα να δεις» μου είπε με βαθιά γνώση της κατάστασης «Λίγο ως πολύ καταλαβαίνεις τι θέλει ο άλλος, και τους περίεργους τους κάνεις πέρα. Εγώ βγήκα με αρκετούς ώσπου συνάντησα τον Περικλή. Και αφού είναι τόσο καλό παιδί, όπως βλέπεις, γιατί να μην το συνεχίσω???».

Τι να πώ ...... φτού φτού στο κορίτσι μην το ματιάξω. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι την είδα λίγο συγκρατημένη μαζί του χωρίς να βλέπω τον λόγο. Δέχεται μεν τα χάδια του και την προσοχή του με ευχαρίστηση, αλλά είναι λίγο μαζεμένη. Αυτό με έβαλε σε σκέψεις και μόλις γύρισα σπίτι, μέσα στην μαύρη νύχτα έψαξα τη σελίδα της και την δική του.

Η αλήθεια είναι ότι το παιδί που γνώρισα εγώ εκεί, στο μπάρ, μου φάνηκε πολύ πιο ήσυχο, καλό, και σεμνό από αυτό που είδα στο ίντερνετ. Γιατί η σελίδα αυτουνού είναι γεμάτη με κοπέλες που του στέλνουν φιλάκια και δωράκια, και αυτός ανταποκρίνεται μια χαρά!!! Ακόμα και τώρα που τα έχει 1 μήνα με την γνωστή μου εξακολουθεί να λέει όμορφα λόγια στα κορίτσια. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που η γνωστή μου είναι λίγο επιφυλακτική μαζί του.

Αλλά μικρό το κακό. Είναι καλός και τον εγκρίνω.

Καλέ να ζήσετεεεεεεε!!!!!!!!!

Το ίδιο βράδυ, ξαναμμένη όπως ήμουν, πήρα τηλέφωνο στην «ατρόμητη» (την ξύπνησα εννοείται) και της εξιστόρησα τα καθέκαστα. Έπεσε απ τα σύννεφα. Έτσι την έπρηξα να κάνουμε και μεις σελίδα αλλά αυτή δεν θέλει ούτε να το συζητήσει. Δεν ξέρει απ αυτά και δεν σκοπεύει να μάθει τώρα στα γεράματα, όπως είπε.

Αϊ στο καλό! Και ήθελα μια παρέα για να μην το ξεκινήσω μόνη μου. Τώρα το αν ξεκίνησα στο Facebook ή όχι δεν θα το αποκαλύψω εδώ.

Η αλήθεια είναι ότι είχα ξεκινήσει με την Gademissa Katsikopokarou ένα πρόχειρο FaceBook αλλά επειδή δεν το ήξερα και βαριόμουν να ασχοληθώ, και επειδή είχα ψευδώνυμο, δεν το προχώρησα καθόλου. Τώρα όμως το βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον.

Η πορεία θα δείξει αν εγώ που είμαι καχύποπτη ακόμα και με την σκιά μου θα καταφέρω κάτι.

Αλλά κάτσε να βρέξω πάλι λίγο το λαρύγγι μου ακούγοντας

Ain't no sunshine (κλικ στα γράμματα και όχι στο εικονάκι)

Συγνώμη κύριε Θεέ, δεν θα μπορούσα και γω να αποτελέσω πηγή έμπνευσης για να γραφτεί ένα τέτοιο τραγούδι και να μου το γράψει και τραγουδήσει ένας ειλικρινής άντρας που να έχει έστω και τα μισά από αυτά που ψάχνω σε έναν άντρα? Ε?

Anyway

Λοιπόν πρέπει να σταματήσω γιατί μιλάω εδώ και ώρες αλλά νομίζω ότι ανακυκλώνω τα ίδια και τα ίδια μέσα σε αυτό το μπλογκ.

Ουφ, όσο και να το τρενάρω έφτασε η καταραμένη ώρα της μορφοποίησης. Πρέπει αναγκαστικά να ξαναδιαβάσω αυτά που έγραψα. Πώς θα μου φανούν? Θα τολμήσω να τα αφήσω έτσι? Αυτό το σημερινό πια, είναι ολόκληρο βιβλίο. Στην προσπάθειά μου να το μικρύνω, θα το πετσοκόψω και θα το λογοκρίνω για να το κάνω πιο ευπρεπές, ή θα το αφήσω έτσι?

Δεν θέλω να το λογοκρίνω. Η Maitena δεν πιστεύω ότι λογόκρινε τις σκέψεις της, και επειδή αυτή αποτέλεσε την σημερινή μου έμπνευση νομίζω ότι θα το αφήσω ως έχει ......

Εκεί έξω μας περιχαρακώνουν τα πρέπει, οι κανόνες, οι εικόνες, οι ρόλοι, οι εξυπνάδες, οι ατάκες, τα τσιτάτα, το ζύγι, τα φράγκα, το συμφέρον, η κριτική κάθε είδους από γνωστούς, φίλους, γονείς, συγγενείς, δασκάλους, καθηγητές, σοφούς ......

ουφφφφ αρκετά πιά, αρκετά!!!!

Εδώ μέσα σπάμε τα δεσμά και είμαστε επιτέλους, έστω και για λίγα λεπτά ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ρε παιδιά,

Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Ι.

Αλλά επειδή βαριέμαι του θανατά να μορφοποιώ τέτοια ώρα, ας συνεχίσω να γράφω μέχρι να πάω στην Ανάσταση.

Τιτ -τιτ- τιτ -τιτ έκτακτη είδηση-έκτακτη είδηση-τιτ-

Κυρίες και κύριοι διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να σας ενημερώσουμε ότι σήμερα, και ώρα 11η πμ, η πανέμορφη κα Μαρί Κωνσταντάτου, η γνωστή σύζυγος του αξιότιμου κυρίου Μίνως Κυριακού (του γνωστού στον φιλικό του κύκλο ως «ο μπαρμπα Μηνάς»), ανακηρύχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως η

«Αγία των ζαβών»

Από σήμερα ξεκινούν τριήμερες εκδηλώσεις γιορτής στο κανάλι του ΑΝΕΝΝΑ για να τιμηθεί η γαλανομάτα Αγία.

Την Μαρί Κωνσταντάτου την συμπαθώ αρκετά. Όμως από τότε που την είδα στο «Με Αγάπη» δεν μπορώ να καταλάβω αν στέκει καλά στα μυαλά της, και σε ποιο κοινό απευθύνεται. Πρώτον η εικόνα της είναι θολή λόγω των χιλιάδων φίλτρων που έβαλε ο Κυριακού, οπότε αυτό από μόνο του την κάνει απόκοσμη και εξωπραγματική σαν να φοράει φωτοστέφανο.

Και δεύτερον από τον τρόπο που μιλάει μάλλον απευθύνεται σε χαζούς ή σε διανοητικά καθυστερημένους ή σε παιδιά του δημοτικού. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το συνεχές χαμόγελο στο στόμα της. Χαμόγελο που δεν σταματάει ούτε στα χειλικά σύμφωνα. Κάποιος πρέπει να την ενημερώσει ότι τα σύμφωνα Π Β Φ τα λέμε με κλειστό το στόμα, όπου τα καημένα τα χείλη συναντιούνται για λίγα δευτερόλεπτα, βρέχονται, και λένε στα κρυφά τα παράπονά τους (αν προλάβουν δηλαδή) για την διαρκή ταλαιπωρία στην οποία υπόκεινται από την «Αγία» Μαρί.

Αλλά και ο ρυθμός ομιλίας της είναι τόσο αργός, με την κάθε λέξη να απέχει απόσταση χιλιομέτρων απο την άλλη, που λες ότι ή εμείς είμαστε χαζοί και θέλουμε ώρες για να καταλάβουμε τι πάει να πει η κάθε λέξη της, ή αυτή απλώς δεν πήγε ποτέ της σχολείο και τώρα μαθαίνει να διαβάζει.

Αλλά φτάνει, δεν θέλω να την αδικήσω πολύ. Αντιθέτως νιώθω ότι πρέπει να την υποστηρίξω, και γιατί έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό αλλά και γιατί έχει πικρή πείρα απ την ζωή, αν αναλογιστούμε ότι κάποτε είχε αρραβωνιαστεί τον...... Κροκολή!!!!! .......

Αυτή η εμπειρία με τον αρραβώνα της άφησε ένα βαθύτατο και ανυπέρβλητο τραύμα. Επειδή μοιραζόμαστε με αυτήν, την μία μοναδική και σπάνια ιδιότητα να φαινόμαστε νεότερες απ ότι πραγματικά είμαστε (αυτή σήμερα είναι 52 ενώ φαίνεται 35), πριν από πολλά χρόνια ο Κροκολής μόλις την είχε δει νόμισε ότι ήταν 14, την άρπαξε και την αρραβωνιάστηκε αμέσως. Όταν όμως ήρθε ή ώρα του γάμου και είδε την ληξιαρχική πράξη κατάλαβε ότι ήταν 30άρα, την θεώρησε γριά κότα και την χώρισε επι τόπου στα σκαλιά της εκκλησιάς. Η άμοιρη Μαρί, τότε μόνον κατάλαβε τι είχε πραγματικά συμβεί, και εκείνη την στιγμή γονάτισε συντετριμένη στα σκαλιά της εκκλησιάς, ύψωσε τα δακρυσμένα μάτια της στον ουρανό, και το κανε τάμα να μείνει χωρίς σχέση μέχρι που θα την αγαπήσει κάποιος γι αυτό που πραγματικά είναι και όχι γι αυτό που φαίνεται.

Και έτσι, μετά από πολλά χρόνια αποχής απο το σέξ (η οποία της θόλωσε το μάτι και έκαμψε τις άμυνές της), μόλις είδε τον μπαρμπα Μηνά που την αγάπησε πραγματικά και της το απέδειξε με διαμάντια και ρουμπίνια (τα οποία την θόλωσαν ακόμα περισσότερο), τον θεώρησε ξερολούκουμο και μέγα γκόμενο, και του δόθηκε ολοκληρωτικά. Όμως μην τον βλέπεις έτσι τον Μηνά, αυτός μπορούσε να έχει όποια θέλει. Με τα λεφτά και την δύναμή του, χιλιάδες 18χρονα και 20χρονα κοριτσάκια, αλλά και 30ρες και 40ρες που θέλουν μια καριέρα στο γυαλί ή στην πασαρέλα, ή ένα απλό βόλεμα στην υψηλή κοινωνία, τον 'προσκυνούσαν'. Αλλά αυτός προτίμησε από όλες την 52χρονη Μαρι για την αγνότητα και την καλοσύνη της, και γι αυτά τα υπέροχα γαλάζια μάτια της, που την ανάγκασε να τα ράψει για να μην κλείνουν ποτέ και να του θυμίζουν για πάντα τη θάλασσα που τόσο του λείπει, όπως της λέει χαρακτηριστικά.

Τέλος πάντων, αυτή την «Αγία των Ζαβών» είν η αλήθεια πως την συμπαθώ κάπως, και για χάρη της σχεδόν θα μάλωνα με μια γνωστή μου.

Με την οποία γνωστή μια μέρα την πιάσαμε στο στόμα μας, και μου είπε ότι αυτή δεν θα έπαιρνε ποτέ τον Μήνως Κυριακού. Ούτε και για όλα τα πλούτη του κόσμου δεν θα τον έπαιρνε τον παππού (όπως χαρακτηριστικά τον αποκάλεσε), όχι μόνο για άντρα της αλλά ούτε και για γκόμενο. Και πιστεύει ότι η "Αγία" Μαρί ξεπουλήθηκε, και γι αυτό την περιφρονεί.

Αλλά εμένα μου βγήκε αμέσως εντελώς αυθόρμητα και χωρίς σκέψη η απορία «Μα καλά, στ αλήθεια πιστεύεις ότι ο Μίνως θα προτιμούσε ποτέ εσένα απ αυτήν? Απορρίπτεις κάποιον που δεν σε θέλει? Πώς γίνεται αυτό?». Η γνωστή μου προσβλήθηκε βαθύτατα και άρχισε να μου αραδιάζει τις χάρες της που μόνο στο μυαλό της υπάρχουν, και εγώ γρήγορα έκανα ότι τάχα συμφωνώ μαζί της για να το σταματήσουμε εκεί. Αλλά στην πραγματικότητα σκέφτηκα ότι πολλές γυναίκες είμαστε πραγματικά ούφα και έχουμε πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, και καλό θα μας έκανε μια μικρή προσγείωση για να μην μας έρθει αργότερα η ανώμαλη και φάμε τα μούτρα μας.

Παιδιά, ο Κυριακού από όοοοολες τις γυναίκες που τον λαχταρούν για τα χρήματα και τη δύναμή του (και τον περιτριγυρίζουν κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά) διάλεξε την "Αγία" Μαρί. Και επιπλέον της έβαλε και στεφάνι αντί να την έχει μόνο γκόμενα. Επέλεξε αυτήν και όχι κάποια άλλη. Δεν ήθελε καμία άλλη. Και φυσικά ούτε την γνωστή μου θα διάλεγε ποτέ, η οποία έχει καβαλήσει το καλάμι και νομίζει ότι κάποια είναι, μόνο στο μυαλό της.

άλλο άσχετο

«.....με τη σιωπή»

Πήγαμε και είδαμε με την "ατρόμητη" (συνήθη παρτενερ στα θεατρικά) το «..... με τη σιωπή» με την Μιρκα Παπακωνσταντίνου.

Λοιπόν την Μίρκα την συμπαθώ πολύ ως άνθρωπο, και μου αρέσει ως ηθοποιός ακόμα περισσότερο. Το έργο όμως δεν μου φάνηκε τόσο ξεχωριστό όσο το διαδίδουν όλοι. Κυρίως πιστεύω ότι δεν αναλύθηκε πολύ ο χαρακτήρας της γεροντοκόρης. Δεν μας εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έμεινε κολλημένη τόσα χρόνια να περιμένει τον αρραβωνιάρη της. Το ότι ήταν λίγο σαλεμένη δεν μου λέει πολλά. Θα προτιμούσα να αναλυθεί περισσότερο ο χαρακτήρας της και οι συνθήκες ζωής των γυναικών της εποχής εκείνης, από το να βλέπω τον Βασιλόπουλο να σαλιαρίζει στην σκηνή.

Η Μίρκα μου φάνηκε πολύ μέτρια και μόνο στο τελευταίο δεκάλεπτο αφιέρωσε πραγματικά. Αλλά μέχρι τότε θα πω ότι χασμουρήθηκα αρκετές φορές. Αυτό εννοείται ότι το λέω για καλό, γιατί ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πάει να πει ότι φεύγοντας δεν έκλαψα για τα λεφτά μου ούτε και θα τα ζήταγα ποτέ πίσω.

Μου άρεσε πολύ αυτός που έπαιζε το καθυστερημένο παιδί, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος που δεν είχα ιδέα ποιος είναι, και ήταν μια πραγματική αποκάλυψη για μένα. Χίλια μπράβο στο άξιο ταλαντούχο παιδί.

Ο Χρήστος Βασιλόπουλος ήταν ..... πώς να το πω ..... απλώς "ήταν" εκεί ...... απλώς υπήρχε, μιλούσε, κουνιόταν, περπατούσε, φιλούσε, και ύψωνε τη φωνή του μερικές φορές, πιστεύοντας ότι έτσι «κάνει τέχνη».

Η «ατρόμητη» προσπάθησε με θέρμη να τον υποστηρίξει πολλές φορές, γιατί της άρεσαν πολύ τα μπράτσα του και η σχισμή του κώλου του που αρκετές φορές ξεμύτιζε απ το χαμηλοκάβαλο. Έλεγε ότι είναι ένας νέος ηθοποιός και να μην περιμένουμε ακόμα πολλά απ αυτόν, αφού τώρα βγήκε από την δραματική σχολή.

Η απάντησή μου ήταν ότι «κακώς βγήκε και να κοιτάξει να ξαναμπεί».

Για τον Κώστα Αρζόγλου δεν θέλω να πω πολλά γιατί ο άνθρωπος είναι γέρος, και τα προβλήματα υγείας αλλά και μασέλας που έχει δεν τον αφήνουν να αρθρώσει σωστά τις λέξεις, με αποτέλεσμα να τα λέει συλλαβιστά και να μου σπάει τα νεύρα. Αλλά ευτυχώς ο ρόλος του ήταν πολύ μικρός, 2 με 3 φορές εμφανίστηκε, και υποθέτω ότι στο ενδιάμεσο έμπαινε στην Εντατική.

Η Άννα Μονογιού ήταν πολύ καλή! Επίσης μπράβο στο κορίτσι.

στο τέλος αυτού του post αφήνω ένα μηνυμα για την Μίρκα αυστηρά προσωπικό. Θα πρεπει να το παραλάβει η ίδια αυτοπροσώπως.

Επίσης είδαμε το

"Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης"

στο Θέατρο Αμαλία από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης.

Και καταλήξαμε με την «ατρόμητη» ομόφωνα (!σπάνιο φαινόμενο για τα θεατρικά δρώμενα) ότι ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. Γελάσαμε πολύ, αλλά με το κανονικό, το γνήσιο γέλιο που πηγάζει από μέσα μας και όχι εκείνο το ξεψυχισμένο ξεφύσημα. Και αυτή η Ιοκάστη ...... αχχχχ αυτή η Ιοκάστη η Εφη Σταμούλη!!! ...... τι φάτσες, τι κινήσεις, τι φωνή!!!! Έκτακτη !!!!! Χίλια μπράβο. Άξια ! Άξια!

Αχ ..... κάπου μέσα μου ...... με κάποιο τρόπο ..... θα ήθελα να της έμοιαζα αυτής της ηθοποιού.

Το μόνο ίσως αρνητικό ήταν ότι το έργο ήταν πολύ σύντομο. Μία ώρα ήταν- δεν ήταν. Αλλά καλύτερα μικρό και ζουμερό παρά μακρύ και ξεθυμασμένο. Νομίζω?

Και άκου τώρα! Ψάχνοντας φωτογραφίες να βάλω για την Σταμούλη έπεσα στο blog του Kyriou που το είχε δει και αυτός και του είχε αρέσει! Τελικά η επιδοκιμασία είναι όντως ομόφωνη.

Και κλείνοντας θέλω να ακούσω την υπέροχη, ανυπέρβλητη

Sonique με το καταπληκτικό

It Feels So Good (κλικ στα γράμματα και όχι στο εικονάκι)

Μα τί ωραία μουσική! Πραγματικά όταν ακούω αυτό το τραγούδι νιώθω σαν κάτι να με τραβάει προς τα πάνω. Σαν κάτι να προσπαθεί να με κάνει να πετάξω, αλλά πριν τα καταφέρω τελειώνει. Τι κρίμα, και ήθελα λίγο να τα δω όλα....

.... από ψηλάααα

να μοιάζει η γη με ζωγραφιάααααα....

Κώστας Χατζής (κλίκ στα γράμματα όχι στο εικονάκι)

Κοινό(απηυδισμένο): όχι αλλοοο ...... όχι άλλοοοοοοοοο

Προς κυρίαν Μίρκα Παπακωνσταντίνου- Αυστηρώς προσωπικόν_

Αγαπητή κα Μίρκα.

Θέλω να σας πω κάτι με όλο το σεβασμό που έχω στο πρόσωπό σας.
Τους ευτραφείς ανθρώπους τους συμπαθώ ιδιαιτέρως, γιατί και γω, βαθιά μέσα μου είμαι μια ευτραφής εγκλωβισμένη σε ένα σώμα που πασχίζει να παραμείνει λεπτό. Όμως κυρία Μίρκα μου εγώ προσπαθώ. Ενώ εσείς έχετε παραμελήσει πολύ τον εαυτό σας, και αυτό δεν το είχα καταλάβει τόσον καιρό που σας έβλεπα στην τηλεόραση.

Όμως ..... όμως .... στα ζωντανά ..... εκεί ..... επάνω στη σκηνή ..... ο όγκος σας ήταν δυσκίνητος. Έπρεπε να σκύψετε, να αγκαλιάσετε το καθυστερημένο, να χορέψετε, να κυλιστείτε στο τραπέζι, και όλα αυτά δεν τα κάνατε με άνεση. Προσπαθούσατε, και τα καταφέρατε αρκετά καλά, όμως όχι τόσο όσο επέβαλε ο ρόλος.

Αν έπρεπε μόνο να είστε ακίνητη ή καθισμένη και να απαγγέλετε λόγια δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα, αλλά εδώ έπρεπε να κινείστε. Και κάποιες φορές (λίγες ευτυχώς) έπιασα τον εαυτό μου αντί να παρακολουθεί το παίξιμό σας, να παρατηρεί αδιάκριτα την αγκομαχούσα ογκώδη σιλουέτα σας όπως διαγραφόταν κάτω από το μακρύ μαύρο φουστάνι σας (τι άλλο θα μπορούσατε να φορέσετε άραγε?) , και αναρωτιόμουν με λύπη ............ «γιατί?» .....

Είστε νέα γυναίκα και ταλαντούχα. Προσέξτε τον εαυτό σας και την υγεία σας σας παρακαλώ πολύ, αν όχι για εσας, κάντε το τουλάχιστον για χάρη του κοινού σας.

Φιλικά και υποστηρικτικά gademissa.

Σήμερα κηδεύω ένα όνειρο.

2008-04-06T19:02:00.042+03:00

Για μένα, το ντοπάρισμα των Αρσιβαριστών μας δεν είναι μόνο ντροπή και αίσχος. Το νιώθω ως κανονικό έγκλημα.

Στους άλλους τομείς της ζωής, εκτός του αθλητισμού, υπάρχει σίγουρα αναξιοκρατία και χάος παντού.

Πχ ο εφοριακός ζητάει το ‘λαδάκι’ του από σένα για να αγοράσει στον κανακάρη του μια μερσεντές · ο κακός επαγγελματίας ζητάει ο ίδιος να λαδώσει τον εφοριακό για να σώσει τα καράβια του ή το ιδιωτικό τζέτ του · τα κινέζικα προϊόντα κατέκλυσαν την αγορά και μας πνίξαν · οι πολιτικοί και οι βουλευτές κοιτάν την τσέπη τους και πώς θα καταφέρουν να βολέψουν ο καθένας τα παιδιά και τα ανίψια του μέσα σε μια τετραετία · ο κόσμος ψωνίζει βερεσέ, και όταν έρχεται η ώρα να του τα ζητήσεις γίνεται καπνός ή λέει ότι έγινε κάποιο λάθος και ότι δεν σου χρωστάει τόσα πολλά, και αρχίζετε να παζαρεύετε (!!!) τα δικά σου λεφτά · στις πανελλαδικές αλλοιώνονται γραπτά ·

· ελεύθερες κοπέλες κοιμούνται με παντρεμένους και το καταγράφουν κρυφά σε DVD, με μοναδικό στόχο έναν διορισμό στο δημόσιο (τι κάνει ο κόσμος για μια θέση στο δημόσιο!!!! Πολιτικοί, βουλευτές, καθηγητές πανεπιστημίου, όλοι κοιτάν να χώσουν τα παιδιά τους στο Δημόσιο) · η φίλη τρώει τον άντρα φίλης · οι παντρεμένοι κολλάνε στις ελεύθερες και προσπαθούν να τις βγάλουν γκόμενες, αλλά αυτές δεν γουστάρουν τους παντρεμένους και αγανακτούν (αυτά ας τα ακούει η γυναίκα του Πασχάλη γιατί πολύ μας τα πρηξε γενικώς, και να κοιτάξουν οι παντρεμένες να βάλουν χαλινάρι στους άντρες τους που είναι ξαμολημένοι και τρελαμένοι, και όταν έρχεται η ώρα του DNA και της αποκάλυψης μας το παίζουν μυξοπαρθένοι) ·
και γενικώς εκεί έξω γίνεται μπάχαλο.

Ένα απ τα λίγα ακουμπιστήρια είναι ο αθλητισμός. Έτσι και γω, για να ξεφύγω απ τη ζούγκλα του κόσμου, είπα να ασχοληθώ με κάτι το ευγενές που κάνει τον "νου υγιή".

Το άθλημα είναι το δικό μου ναρκωτικό.

Αλλά αυτά τα έχω ξαναπεί. Εκεί ηρεμώ. Το μυαλό μου φεύγει απ την πεζή πραγματικότητα αλλά και είναι ένας καλός λόγος για να προσπαθώ να βελτιώνομαι κάθε φορά. Και πίστευα μέχρι τώρα ότι με το ταλέντο μου και την αγνή προσπάθειά μου θα κατάφερνα κάτι μεγάλο. Είχα ένα όνειρο και γω, την Ολυμπιάδα. Μια Ολυμπιάδα που ίσως κάποτε κατάφερνα να πάρω μέρος.

Όμως μετά την ομαδική (!) αποκάλυψη της χρήσης φαρμάκων από τους αρσιβαρίστες ολόκληρης της «Ντροπίμ Τιμ» κατάλαβα και συνειδητοποίησα επιτέλους την πραγματικότητα. Ότι για να πας στην Ολυμπιάδα ή ακόμα και για να είσαι υποψήφιος για Ολυμπιάδα θα πρέπει να πάρεις απαγορευμένες ουσίες. Η λέξη «καθαρός» είναι άγνωστη για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Άρα εγώ έχω αποκλειστεί εκ προοιμίου.

Οπότε ποιό είναι το συμπέρασμα?

Ότι τα όνειρά μου πρέπει να μικρύνουν.

Χά! Άκου τώρα! «Τα όνειρά σου πρέπει να μικρύνουν». Ακου έκφραση!

Μα τα όνειρα είναι μόνο όνειρα, δεν μπορείς να τα περιορίσεις. Πώς να βάλεις όριο στο όνειρο, στην φαντασία? Αφού αυτός είναι ο ρόλος του, αυτό εξυπηρετεί. Να μπορούμε να οραματιστούμε, να φεύγει το μυαλό, να ταξιδεύει, που έχει μείνει εδώ και κοντεύει να σκάσει το καημένο.

Είναι απίστευτο αλλά βούρκωσα γράφοντας αυτό το τελευταίο!!!

Βρώμα και λέρα παντού. Δεν υπάρχει διέξοδος από πουθενά. «Τέρμα τα όνειρα» μου λένε οι ντοπαρισμένοι. «Αν δεν γίνεις σαν εμάς δεν θα μας περάσεις ποτέ, ακόμα και αν είσαι καλύτερη από εμάς. Δικαιοσύνη και αξιοκρατία δεν υπάρχει πουθενά σ αυτόν τον κόσμο, γιατί τα περιμένεις απ τον πρωταθλητισμό?».

Εντάξει, το κατάλαβα, το εμπέδωσα, ευχαριστηθήκατε τώρα?

Ρε Σαμπάνη, νά σε ρωτήσω κάτι, τότε που σε βρήκαν ντοπαρισμένο έκλαιγες και έλεγες ότι ήσουν αθώος και μάλιστα ορκιζόσουν στα παιδιά σου. Το μετάλλιο στο πήραν και από τότε κανείς δεν μίλησε για σένα, ούτε εσύ ο ίδιος. Τι απέγινες? Τα παιδιά σου είναι ακόμα καλά?

Άντε, γιατί το ψέμα και η υποκρισία όλων σας μας έχουν πνίξει. Δεν μπορώ άλλο, πρέπει να αναστενάξω για να βγεί από μέσα μου

Ουυυυυυφφφφφφφφφφφφφφφφφ ....

..... σνιφ....

Το μουσικό ανθολόγιο της gademissas.

Davy Spillane : Καλησπέρα κα gademissa.

gademissa : ...... σνιφ ......? καλησπέρα...... ποιός είστε?

Davy Spillane : Είμαι ο Davy Spillane .

gademissa : Ωωω, κύριε Spillane είστε εσείς αυτοπροσώπως???!!!!!!!!!

Davy Spillane : Καταλαβαίνω την έκπληξή σας για την παρουσία μου εδώ, αλλά ο βαρύς αναστεναγμός σας προκάλεσε μικρού μεγέθους παλιρροϊκό κύμα που έφτασε μέχρι τα παράλια της Ιρλανδίας, όπου εκείνη τη ώρα εγώ αγνάντευα τη θάλασσα, αναζητώντας μια έμπνευση για τον νέο μου δίσκο.

gademissa : Αχ, λυπάμαι που η γνωριμία μας γίνεται κάτω απ αυτές τις συνθήκες .... σνιφ ..... Σήμερα δεν είμαι και πολύ ευχάριστη παρέα ξέρετε.

Davy Spillane : Μα γι αυτό ακριβώς ήρθα. Να σας αφιερώσω την μουσική μου που νομίζω ότι θα απαλύνει λίγο τον πόνο σας. Ακούστε την σας παρακαλώ, αλλά κάντε κλικ στα γράμματα και όχι στο εικονάκι ......

Davy Spillane

gademissa : Ααααααχχχχχχ....... πράγματι ήταν βάλσαμο για την ψυχή μου, σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο. Δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω.

Davy Spillane : Μην ασχολείστε, μόνο που θα ήθελα να σας πω να μην θάβετε έτσι εύκολα τα όνειρά σας. Χωρίς όνειρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Ή, αν θέλετε, κάνετε άλλα όνειρα, βρείτε άλλους στόχους στη ζωή σας.

gademissa : κύριε Spillane, εδώ έκανα αμάν να βρω αυτό το όνειρο που το πίστευα με όλο μου το είναι, που ήταν η κινητήριος δύναμή μου, πώς να βρω τώρα άλλο? Σε τί να πιστέψω?

Davy Spillane : Να πιστέψετε στον εαυτό σας, στους φίλους σας, και ίσως στο τυχερό σας. Το σύστημα στην Ελλάδα μπορεί να σας απογοήτευσε, και η ίδια η Ελλάδα από λίκνο του πολιτισμού μπορεί να μετατράπηκε σε έναν κοινό βόθρο, αλλά μη νομίσετε, παντού σε ολόκληρο τον κόσμο τα ίδια σκατά είναι. Στην Αμερική επικρατεί ο νόμος της σιωπής (μην ξεχνάτε την υπόθεση της BALCO), σε Γερμανία και Ρωσία οι γυναίκες που έπαιρναν τα φάρμακα στην εποχή του "ψυχρού πόλεμου" μετατράπηκαν σταδιακά σε μουσάτους άντρες ή έπαθαν καρδιακές προσβολές.

Μην απελπίζεστε, είστε πολλοί οι καθαροί αθλητές, απλώς τα συμφέροντα είναι μεγάλα και δεν αφήνουν την φωνή σας να ακουστεί. Αν όμως τα παρατήσετε εσείς, ο άλλος και ο παράλλος, ποιος θα μείνει? Μόνο οι ντοπαρισμένοι θα χαίρονται τις χαρές του πρωταθλητισμού? Μόνον αυτοί θα νιώθουν την αδρεναλίνη να τρέχει στο αίμα τους, τους σφυγμούς να χτυπάν κόκκινο, μόνον αυτοί θα πεισμώνουν και θα αγωνιούν για την πρωτιά και το χρυσό μετάλλιο? Ετσι εύκολα θα σας εκτοπίσουν? Ε λοιπόν δε σφάξανε! Θα μείνετε εδώ και θα προσπαθείτε να τους νικήσετε μέχρι τέλους. Ακόμα και αν δεν το καταφέρετε ποτέ, θα μείνετε εδώ όρθια και αγωνίστρια.

Αλλά να είστε πιο χαλαρή. Τώρα που γνωρίζετε την αλήθεια μην ζορίζεστε στις προπονήσεις περισσότερο απ ότι μπορείτε, ενώ ταυτόχρονα κοιτάξτε να ασχοληθείτε και με κάτι άλλο εκτός από το άθλημα. Πχ μια σχέση. Δεν θα ήταν και άσχημα νομίζω. Τι λέτε?

gademissa : Αχ, μα τι ωραία που τα λέτε κε Davy, νιώθω ήδη καλύτερα! Ιδίως αυτά τα τελευταία λόγια σας μου άρεσαν πάρα πολύ. Αλλά κι εκείνο για τη σχέση..... κάτι μου έκανε ............. χμμμ......... από την Ιρλανδία δεν είστε? Όταν με το καλό γυρίσετε πίσω στο Δουβλίνο και συναντήσετε τον Bono των U2 μην ξεχάσετε σας παρακαλώ να του πείτε ότι αν ποτέ αποφασίσει να χωρίσει την σύζυγό του εγώ θα είμαι εδώ, έτοιμη να τον αγαπήσω και να γεννήσω τα υπόλοιπα παιδιά του. Εντάξει? ................

............... κύριε Spillane???...... είστε ακόμα εδώ?....................

Davy Spillane (καθώς απομακρύνεται βιαστικά) : ................. γεια σου gademissaaaaaaa πρέπει να φύγω για να πάω και σε άλλα μέρη του κόσμου όπου ήδη ακούω τον θρήνο των ομογενών, γιατί και τα δικά τους όνειρα σκότωσε η Ντοπαρισμένη Άρση Βαρών ........... γειά σουυυυυυ...............

gademissa (μιλώντας δυνατά για να την ακούσει) : Κύριε Spillaneeeeee. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και για τις ιδέες σας .......... πριν φύγετε όμως πείτε μου, το βίντεοκλίπ του τραγουδιού σας είναι το αυθεντικό, έχει την συγκατάθεσή σας ή το έφτιαξε κάποιος άσχετος? Έχει να κάνει όντως με την Tara και τον δρόμο που είναι να περάσει από κείιιιιιιιιιι? Θα ήθελα να το ξέρω γιατί μου αρέσει αυτό το βίντεοκλίπ έτσι που δείχνει την εξοχή, την φύση, την χειρωνακτική εργασία, την θάλασσα. Σε συνδυασμό με τη μουσική σας με ηρεμεί ...........

........ Κύριε Spillaneeeeee ..............

Πάει...... έφυγε. Δεν θα τον ξαναδώ. Όμως χαίρομαι που άφησε το μουσικό του στίγμα εδώ, σε αυτό το blog!

«Είμαι αθώος. Ο Χαβιέ φταίει».

2008-04-02T19:08:00.032+03:00

Κλιπ...κλιπ...κλιπ κλιπ κλιπ κλιπ κλιπ ..... (Delete) ......κλιπ .... κλιπ κλιπκλιπκλιπκλιπκλιπ .....(Ιnsert) .... κλιπ ..... κλιπ κλιπ ..... χμμμμμ ..... (Enter -Enter - Enter) ......

μπααα, μάταιος κόπος, χαζομάρες γράφω. Μετά από σχεδόν έναν μήνα που δεν άνοιξα κομπιούτερ ξέχασα πάλι πώς γράφουν στα blogs .......

Κλιπ κλιπ κλιπ κλιπ..... (Enter) ...... κλιπκλιπκλιπκλιπκλιπ ......... (Delete) ..... κλιπ

Εντάξει φτάνει για σήμερα, ας μην το βασανίζω άλλο.

«ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ»

*Access denied*

?????

-login-

«ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ»

*Access denied*

Τιιιιι????? Τι έγινε κύριε Βlogger? Λείψαμε λίγο καιρό και μας ξεχάσατε?

-login -login- login-login-
*Access denied *Access denied *Access denied *Access denied *Access denied*........

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com) : Nαι? Ποιος είναι? Ποιός χτυπά νυχτιάτικα? Επ, gademissa!!!! Τι γίνεσαι βρε παιδί??? Χρόoooνια και ζαμάνια .......

gademissa : Γειά σου Βlogger. Τι κάνεις? Πωπωωω σε αποθύμησα βρε, κάτσε να σε φιλήσω.
ματσσσσσσ μουτσσσζζζζζζ

Τζζζ -τζζζζζζζζζζζζζζζζ -τζ -τζ- τζ -τζζζζζζζζ

Blogger :Αϊιιιιιιιι , gademissa τι έπαθες????? αχούυυυ συμφορά μουυυυ! Σωριάστηκε καρβουνιασμένη η δόλια και ...... και ..... ξεμαλλιασμένη???!!!! Χριστέ μου !!!!! Αϊιιιιιιιιιιιιι.

Μα τι τραγωδία!!!!!!!!!!! και της το λεγα εγώ «μην φιλάς την οθόνη, θα πάθεις ηλεκτροπληξία γιατί έχει στατικό ηλεκτρισμό, και λόγω του μονίμως ηλεκτρισμένου σου μαλλιού που αποτελεί (λέμε τώρα) καλό αγωγό, το κακό δεν θα αργήσει να γίνει», αλλά αυτή πουυυυ. Μόλις έμπαινε στη σελίδα του ♥ Χαβιέ Μπαρδέμ ♥ δώστου τα μάτσα μούτσα στην οθόνη.

«Πρόσεχε!!!!» της φώναζα εγώ- «Άσε με» μου φώναζε αυτή. Και ορίστε ......την έπαθε την ζημιά ...... και μάλιστα εξ αιτίας μου, που με ασπάστηκε!!!...... όχι ρε γμτη μου, όχι όχι, ΟΧΙ.Δεν μπορούσε να το πάθει στον Χαβιέ? Ήταν ανάγκη να το πάθει σε μένα και να τόχω τύψεις?

Σήκω gademissa, σήκω καλή μου. Έχεις πολλά να κάνεις ακόμα. Έχεις να μου πεις πού χάθηκες τόσον καιρό, τι έκανες, πώς πήγαν οι αγώνες που είχες, κέρδισες ή βγήκες πάλι τελευταία? Γκομενικά προέκυψαν ή όχι? Οι φίλες σου τι κάνουν, είδε καμία σας προκοπή? Από υγεία πώς πας, κάτι πήρε το αυτί μου για κάτι που .... χμ ..... δε λέγεται εύκολα... είναι λίγο ντροπής, αλλά εσύ επειδή από ντροπή δεν κατέχεις τα λές όλα .....

Επίσης είδες σήμερα ότι έχεις και emails (!!!!!!!!), τα διάβασες? Κάποιοι καλοί άνθρωποι μπήκαν στον κόπο να σου γράψουν mail !!! Πρόλαβες να τα διαβάσεις? Τι σου λένε? Αχ έχω μιά αγωνία. Σήκω gademissούλα μου, έλα σήκω. Στράααατα στρατούυυυυλα.

Τζζζζ τζζζζ τζζζζ

gademissa : Τζι-αχ τζι-αααααχχχ. Τζι-γκουχ τζι-γκούχ! Τζι –τι τζι-έ τζι-γι τζι-νε τζι-κα τζι-λέ?????? Τζι- πού τζι-βρί τζι-σκο τζι-μαι? Τζι-αααααχ ....... τζι-το τζι-κε τζι-φα τζι-λά τζι-κι τζι-μουυυυ. Τζι-Χα τζι-βιέ?! Τζι-ε τζι-σύ τζι-εί τζι-σαι τζι-κα τζι-λέ τζι-μου???

Blogger (ψιθυριστά): Καλέ τι ΄ν τούτο? πάει το κορίτσι. Το ΄χασε. Γύρισε στην παιδική της ηλικία, τότε που μιλούσαν με τις φιλενάδες της στη γλώσσα του «Τζι» για να μην τις καταλαβαίνουν οι μεγάλοι. Αχούυυυυ τι κακό την βρήκε. Αχούυυυυ...

Τζικαμπζζζζζ τζικαμπζζζζζζζζ.

Το μουσικό ανθολόγιο της gademissaς.

Blogger :Επειδή η ίδια δεν είναι σε θέση, θα διαλέξω ένα τραγούδι εγώ που ξέρω τις προτιμήσεις της. Μάλλον θα έβαζε τον

Bryan Adams με το υπέροχο Summer of '69 (κλικ στα γράμματα όχι στο εικονάκι)

Ένα τραγούδι που όποτε το ακούει πάντα χαμογελάει και μονολογεί «αχ Μράιαν αχ Μπράιαν, τι πλάσμα είσαι συ, τι φωνή, τι υπέροχες ουλές στο πρόσωπο, τι βλέμμα, τι τραγούδι, yeah!!!!!» αλλά και την ξεσηκώνει και της θυμίζει τι όμορφη που είναι η ζωή και πόσο ΜΕΓΑΛΗ ΑΘΛΗΤΡΙΑ είναι.....

.........Γιούχουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ!!!!

......

......

.......

Αλλά δεν ξέρω ...... ίσως και να προτιμούσε τους

Violent Femmes με το καταπληκτικό Add it up (κλικ στα γράμματα όχι στο εικονάκι)

που είναι της γενιάς της και όταν το ακούει όπου και να βρίσκεται πετάγεται σαν ελατήριο και χοροπηδάει. Μια φορά μάλιστα, πριν αιώνες, πήγαν οι "ατρόμητες φίλες της" να την συγκρατήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν γιατί μπλέχτηκαν τα βραχιόλια τους στα (τότε) σγουρά μαλλιά της, έτσι όπως τα τίναζε μπροστά, και κατέληξαν να χοροπηδάν δεμένες όλες μαζί

"φρικιά" και"κυρίζια"

μια μάζα ενωμένη

ποτέ νικημένη.

Σημείωση: αυτή ήταν τότε φρικιό με ταγάρια, σπορτέξ, και σκισμένα παντελόνια ενώ αυτές κυριλέ με γόβες και μινάκια. Σπάσαν τα τακούνια, σκίστηκαν τα μίνια, σκόρπησαν τα σκουλαρίκια αλλά ευτυχώς δεν της κράτησαν καμιά κακία και παρέμειναν καλές φίλες ..........

Ή μήπως να βάλω το

Kiss Off πάλι των Violent Femmes? (κλικ στα γράμματα όχι στο εικονάκι)

Αχ, δεν ξέρω τι να κάνω. Λόγω του έκτακτου σημερινού ηλεκτροπληκτικού περιστατικού θα τα βάλω όλα, παρόλο που είχε αποφασίσει η ίδια να βάζει μόνο ένα τραγούδι κάθε φορά.
Άααασε καλύτερα. Μωρέ άσε καλύτερα ....... να μην έχω τίποτα ιστορίες μαζί της μετά. Και την ξέρεις τι στριμένο άντερο είναι αυτή.....

Θα τα βάλω και τα 3.

Δίαιτα-Ανασφάλειες ωραίων γυναικών-Μακεδονικό.

2008-03-02T15:00:00.029+02:00

Τι κούραση Θεέ μου!

Αυτή η δίαιτα με έχει εξαντλήσει κυριολεκτικά. Μου έχει αφαιρέσει όλη την ενέργεια, όλη την δύναμη, αλλά εγώ παρόλαυτα προσπαθώ να την βγάλω έστω και με το ζόρι απ το κορμί μου. Ε αυτή η προσπάθεια μ έχει κάνει κομμάτια.

Τις δίαιτες που έκανα παλιά με τα γιαούρτια 0%, με τις ωμές και ανάλατες σαλάτες, με τα νερόβραστα κοτόπουλα και τα εκατό λίτρα νερό την ημέρα* που σε κάνουν να τρέχεις κάθε ‘τρείς και λίγο’ στην τουαλέτα, δεν τις κάνω πιά. Και δεν το μετανιώνω καθόλου. Τρώω 1 φορά την ημέρα, συνήθως μόλις γυρίσω στο σπίτι, αλλά τα φαγητά μου είναι καλομαγειρεμένα και νόστιμα, με μπόλικο λαδάκι. Απλώς τρώω μικρή ποσότητα. Με αυτό τον τρόπο δεν νιώθω στέρηση γευστική, και ενάντια στην κρατούσα άποψη τα γραμμάρια φεύγουν το ένα μετά το άλλο.

*Αυτό με το νερό είναι καλό, δε λέω, αλλά μπορούν να το εφαρμόσουν μόνο τα άτομα που δεν εργάζονται, ή που εργάζονται στο σπίτι τους, ή που εργάζονται λίγες ώρες την ημέρα. Γιατί εγώ που είμαι 8 και 9 ώρες στο μαγαζί δεν μπορώ να τρέχω όλη την ώρα στην τουαλέτα. Έχω πελάτες, υποχρεώσεις, να συναντήσω προμηθευτές, να τρέξω σε τράπεζες, σε εφορίες, και να χω και το βάσανο της τεντωμένης «φούσκας» που θα εκραγεί από λεπτό σε λεπτό? Ε όχι, συγνώμη αλλά εγώ δεν θα πάρω.

Την τελευταία φορά που εφάρμοσα το '3 λίτρα νερό την ημέρα' ήταν πριν από χρόνια, που κατάντησα λόγω δουλειάς και μετακινήσεων, απ τον φόβο μην έχω κάποιο "ουρικό" ατύχημα σε περίπτωση που πέσω σε μποτιλιάρισμα και δεν αντέξω, για να μην γίνω ρεζίλι (και συγνώμη που το λέω) να φοράω καθημερινά σερβιέτες (για όποιον καταλαβαίνει...). Και βλέπω κάτι τύπισσες στην τηλεόραση, ή κάτι κυρίες πελάτισσές μου που το μόνο που τις απασχολεί είναι το πώς θα αδειάσουν τις κάρτες των συζύγων τους, να επιμένουν πως το καλύτερο γιατρικό για την επιδερμίδα και για την δίαιτα είναι τα 100 ποτήρια νερό την ημέρα, και ότι πρέπει να το κάνουμε όλες ανεξαιρέτως, και αναρωτιέμαι αν εγώ ζω σε άλλο πλανήτη ή αυτές ζουν στον νεραϊδόκοσμο της Μπάρμπι.

Το μόνο πρόβλημα με την δίαιτά μου στην παρούσα φάση είναι ότι λόγω της δουλειάς και του αθλήματος χρειάζομαι ενέργεια που δεν την έχω. Για παράδειγμα πήγα τις προάλλες στο άθλημα. Ξεκίνησα την προπόνηση καλά, αλλά από την αρχή ακόμα ένιωθα σωματική εξάντληση. Επειδή όμως είμαι πεισματάρα και ξεροκέφαλη δεν ήθελα να δεχτώ για τον εαυτό μου ότι δεν θα τα καταφέρω να τα βγάλω πέρα. Και προσπαθούσα να συγκεντρωθώ και να ανασυντάξω δυνάμεις. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε 5 λεπτά επιβεβαιωνόταν η αδυναμία μου. Παρόλαυτα έσφιγγα τα μάτια μου, πίεζα τα μηνίγγια μου και έλεγα «θα τα καταφέρω», όμως πάλι μετά από λίγα λεπτά ένιωθα ότι δεν με κρατούσαν τα πόδια μου. Φυσικά όλη αυτή η πάλη γινόταν μέσα μου, και κανείς δεν πήρε χαμπάρι τι τραβούσα.

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι πράγματι δεν θα τα κατάφερνα. Έκατσα κάτω οκλαδόν, έφερα τον κορμό μου πάνω από τα πόδια και παράλληλα με το έδαφος, τέντωσα τα χέρια μου πέρα μακριά, και σε αυτή την χαλαρή στάση προσπαθούσα όχι να βρω δύναμη για να συνεχίσω, αλλά να βρώ δύναμη για να πάω σπίτι μου! Και μόνο που σκεφτόμουν ότι έπρεπε να σηκωθώ, να περπατήσω μέχρι τα αποδυτήρια, να ντυθώ, να περπατήσω μέχρι το αμάξι, να οδηγήσω στην κόλαση των ελληνικών δρόμων, να φτάσω σπίτι, να ανέβω, να κάνω ντούζ και να ξαπλώσω, μου φαινόταν ΒΟΥΝΟ. Εγώ εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι να κουνήσω.

Δεν ξέρω πόση ώρα ήμουν έτσι ακίνητη έτοιμη να με πάρει ο ύπνος, γιατί ήρθε ο προπονητής και με ρώτησε αν θα συνεχίσω ή αν τελείωσα. Τότε κατάλαβα ότι ήρθε η ώρα να μαζέψω ό,τι ρετάλι δύναμης μου απέμεινε και να ‘την κάνω’ κατεπειγόντως. Έτσι κι έγινε, και όταν έφτασα σπίτι έπεσα σχεδόν αμέσως στον καναπέ, με τα ρούχα, και δεν θυμάμαι τι έγινε μέχρι το επόμενο πρωί που με ξύπνησε το ξυπνητήρι! Ευτυχώς που δεν έπαθα τίποτα χειρότερο.

Τώρα που μιλάω για δίαιτες θυμήθηκα εκείνη την κοπέλα στην τσικνοπέμπτη.

Μαζευτήκαμε λοιπόν 4 κορίτσια και πήγαμε σε ένα κουτούκι (της κακιάς ώρας) όπου υποτίθεται ότι έχουν καλά κρέατα, και απ ότι κατάλαβα το μοναδικό κριτήριο είναι το ότι τα σερβίρουν στη λαδόκολλα. Τώρα, αν ήταν κρέας γάτας ή σκύλου δεν μας νοιάζει, φτάνει να είναι γευστικά νόστιμο και να είναι σε λαδόκολλα.

Anyway ...

Μαζί μας ήρθε και η ξαδέρφη μιας κοπέλας από την παρέα.

Είναι μια 24 χρονη πολύ όμορφη που έχει ξαναέρθει μαζί μας μερικές φορές. Εξωτερικά λοιπόν είναι πολύ ωραία, και φαίνεται απλή και προσιτή. Σπουδάζει κάτι στο πολυτεχνείο και είναι πολυπράγμων, αφού έχει ασχοληθεί (παλιότερα βέβαια) με κολύμβηση, ιππασία, σκι και δεν ξέρω και τι άλλο. Κάποια στιγμή, έτσι όπως τρώγαν οι άλλες, γιατί εγώ μόνο σαλάτες τσιμπούσα και καμιά πατάτα (το πώς τα κατάφερα και κρατήθηκα μακριά από παντσέτες, χωριάτικα λουκάνικα, μπιφτεκάκια και γύρους είναι άθλος, ΑΘΛΟΣ!!!! ) λέει αυτή η ξαδέρφη ότι όταν είναι στις μαύρες της ή όταν δεν έχει τι να κάνει και βαριέται, παίρνει τους δρόμους και περπατάει για πολύ ώρα. Ντύνεται κάζουαλ αλλά με ρούχα που να τονίζουν τη θηλυκότητα της, και περπατάει στο πεζοδρόμιο, πολύ κοντά στον δρόμο.

Αυτό το κάνει για να δει τις αντιδράσεις των οδηγών στην όμορφη παρουσία της. Περπατάει λίγο βιαστικά για να δείξει ότι έχει έναν προορισμό, δεν γυρίζει το κεφάλι της να δει μέσα στα αμάξια, αλλά φοράει πάντα γυαλιά ηλίου και από κει κρυμμένη σκανάρει αντιδράσεις. Στα φανάρια περνάει πολύ συχνά απέναντι στους δρόμους, και χρησιμοποιεί αυτή την διάβαση πεζών ως πασαρέλα για να βλέπει αν την κορνάρουν οι οδηγοί ή αν την κοιτάν ή αν προσπαθούν να της μιλήσουν. Ουκ ολίγες φορές έχουν σταματήσει αμάξια δίπλα της, της ζητάν να βγουν ραντεβού, της ζητάν το όνομά της ή της δίνουν την κάρτα της. Αλλά αυτή, όπως μας είπε γελώντας, κάνει πάντα την ξαφνιασμένη και αρνείται ευγενικά τις προσκλήσεις. Πάντα όμως μια μικρή κουβεντούλα με τους όμορφους οδηγούς ή με αυτούς που έχουν καλά αμάξια, την κάνει.

Οι αντιδράσεις των πεζών δεν την ενδιαφέρουν ιδιαίτερα γιατί μπορεί να γίνουν από ενοχλητικοί έως και κολλιτσίδες, αλλά των αμαξιών την ΄ανεβάζουν΄ πάντα. Και όλα αυτά μας τα έλεγε με τέτοιο τρόπο σαν αυτό που κάνει να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο! Σαν να είναι μέρος της κοινής καθημερινότητας όλων των ανθρώπων!

Τι γίνεται στον κόσμο! Δεν φανταζόμουν ότι αυτό το πράγμα συμβαίνει, και μάλιστα σε αντικειμενικά όμορφες κοπέλες που δεν θα έπρεπε να έχουν τέτοια προβλήματα επιβεβαίωσης.

Α, να μην ξεχάσω να πω ότι αυτή η κοπέλα ενώ μου φαίνεται απλή και προσιτή και στην κουβέντα της μοιάζει νορμάλ και προσγειωμένο άτομο (και μάλιστα ο τρόπος που τα περιγράφει είναι και λίγο χαριτωμένος), απ ότι μου είπε η ξαδέλφη της-φίλη μου, θεωρεί για τον εαυτό της ότι είναι μεγάλη κουκλάρα, και ότι κατά κάποιο τρόπο ο άντρας με τον οποίο σχετίζεται κάθε φορά θα πρέπει να την θεωρεί θείο δώρο προς αυτόν και να της το εκφράζει με κάθε τρόπο. Αλλιώς τον χωρίζει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εμένα δεν μου φαίνεται τέτοιο άτομο αλλά για να το λέει η ξαδέλφη της που την ξέρει καλύτερα, μάλλον θα ισχύει. Εκτός και αν την ζηλεύει, και αυτά είναι κακοήθειες.

Τελικά το τι κρύβει ο καθένας μας μέσα του είναι μεγάλο μυστήριο. Απ έξω φαινόμαστε όλοι ίδιοι αλλά από μέσα μας είμαστε κουβάρια από ανομολόγητα αισθήματα και σκέψεις. Βλέπεις ανθρώπους που συζούν για 5, 10, 20 χρόνια και καταλαβαίνεις ότι ζουν τόσα χρόνια με το ‘απ έξω τους’, χωρίς ποτέ να μάθουν ή να αποκαλύψουν το κουβάρι του ‘από μέσα τους’. Ζουν ως εικόνες. Ως ανθεκτικές πορσελάνινες κουκλίτσες που όμως μερικές φορές σπάνε, και τότε ξεχύνεται αυτό το άγνωστο κουβάρι που χαλάει τις ισορροπίες και οδηγεί σε φασαρίες και χωρισμούς.

Αυτό είμαστε τελικά? Πορσελάνινες κούκλες? Ή μήπως υπερβάλω πάλι?

Το Μουσικό Ανθολόγιο της gademissaς.

Δυσάρεστα πράγματα είπα σήμερα. Θα βάλω όμως καλή μουσική από την

Tanita Tikaram (κλικ στα γράμματα όχι στο εικονάκι)

Έτσι για να ανέβω λιγάκι και να ταξιδέψει ο νους.
Τι φωνή! Τι βίντεοκλίπ! Μπράβο στο κορίτσι. Αναρωτιέμαι τι να έγινε αυτή, υπάρχει ακόμα? τραγουδάει?

Επειδή όμως χρειάζομαι επίσης χαλάρωση και ηρεμία, θα βάλω (κατά παράβασην της απόφασής μου για ένα και μόνον τραγούδι) τον Κενυάτη

Ayub Ogada (κλικ στα γράμματα, όχι στο εικονάκι).

Κλείνω τα μάτια, ακούω την φωνή του και ονειρεύομαι. Νιώθω πουλί έτοιμο να πετάξει, με την μουσική να με συντροφεύει και να μου δίνει δύναμη σε αυτή την επικείμενη περιπλάνησή μου στους αιθέρες. Μακριά από όλους και από όλα, μόνη, στην απόλυτη ηρεμία και ησυχία του ουρανού. Μακριά από τους θορύβους της πόλης, τους θορύβους των γειτόνων, τις βλακείες των γνωστών, τις απαιτήσεις της δουλειάς, τις κοινωνικές υποχρεώσεις, τις υποχρεώσεις σε συγγενείς - γνωστούς -και φίλους. Μακριά από αυτό το κράτος που έχει ξεπουλήσει τους πάντες και τα πάντα.

"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα", που λέει και το τραγούδι. Φοβάμαι γιατί με ξεπουλάν χωρίς να με ρωτήσουν. Και αναφέρομαι φυσικά στο όνομα «Μακεδονία». Οι κυβερνώντες «Αθηναίοι» νομίζουν ότι η Μακεδονία μου, ο τόπος που ζω εγώ, είναι πολύ μακριά χιλιομετρικά από αυτούς. Βλέπεις δεν ξέρουν πώς είναι, δεν ήρθαν από δω, μόνο στον χάρτη μας βλέπουν ζωγραφιστούς, και γι αυτό δεν τους πολυνοιάζουμε.

Μήπως θα ακολουθήσει και η Θράκη? Αυτή είναι ακόμα πιο μακριά απ την Αθήνα. Μετά μήπως και η Κρήτη που και εκείνη είναι εκεί κάτω, τέρμα θεού? Αλλά το μυρίστηκαν οι Κρητικοί και γι αυτό κρατάν κρυμμένα τα όπλα τους, σε περίπτωση που θα τους ξεπουλήσουν οι κυβερνώντες. Μήπως μετά σειρά έχουν η Ρόδος και η Σάμος? Και αυτοί είναι μακριά από την πρωτεύουσα, άρα σε κάποια δύσκολη στιγμή θα μπορούσαν να τις διαπραγματευτούν και να τις χαρίσουν ως δώρο και ως ένδειξη καλής γειτνίασης, χωρίς περαιτέρω σκέψεις και τύψεις.

Μόνο η Αθήνα και οι όμοροι νομοί δεν πρέπει να ξεπουληθούν, γιατί όπως ξέρουμε «Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα». Η υπόλοιπη επαρχία είναι αναλώσιμη. Μόνο η Αθήνα πρέπει να κρατηθεί αλώβητη. Αλλά να μην ξεχάσω και την Λάρισα. Και αυτήν αναγκαστικά θα την προστατέψουν και θα την κρατήσουν υπό ελληνική κατοχή, γιατί έχει τον κάμπο της, και οι πρωτευουσιάνοι από κάπου θα πρέπει να τρών. Δεν μπορούν να καλλιεργούν μέσα στο τσιμέντο και στις ταράτσες τα ζαρζαβάτια τους οι καλοαναθρεμένοι πρωτευουσιάνοι. Να μην λερώσουν τα φροντισμένα και περιποιημένα δάχτυλά τους με χώματα και κοπριές! Ας τα κάνουν γι αυτούς οι "χωριάτες" με τα λλλιι και με τα ννιι.

Ο μεγαλύτερος νταβατζής λοιπόν και ο μεγαλύτερος δουλέμπορας είναι το κράτος. Και όταν λέω το κράτος δεν εννοώ μόνο την παρούσα κυβέρνηση, αλλά και όλες τις προηγούμενες, καθώς και όλους αυτους που τους σιγοντάρουν στα κρυφά. Όοοοοχι πουλάκια μου, όοοοοχι. Όλοι φταίτε. Όλοι έχετε λερωμένη την φωλιά σας.

Θρασύδειλοι.

Επειδή φοβάστε εσείς νομίζετε ότι φοβόμαστε όλοι. Θέλετε να προστατέψετε τις περιουσίες σας, τις βίλες σας, τα κότερά σας και γι αυτό σκύβετε το κεφάλι και φιλάτε κατουρημένες ποδιές. Πουλημένα τομάρια.

Ε λοιπόν κρατήστε τον φόβο σας μόνο για τον εαυτό σας. Εγώ είμαι έτοιμη να πολεμήσω, να δώσω κλοτσιές και μπουνιές, είμαι έτοιμη να υπερασπίσω με κάθε τρόπο τον εαυτό μου, την μάνα μου, τον πατέρα μου, τα ανήψια μου. Θέλω να σηκώσω το κεφάλι, να υψώσω το ανάστημά μου, να δείξω ότι είμαι εδώ, αλλά εσείς με τις πράξεις και τις αποφάσεις σας μου το στερείτε. Νιώθω το χέρι σας στον σβέρκο μου να με πιέζει προς τα κάτω. Και όχι μόνο. Θέλω να φωνάξω και πάτε να μου κλείσετε μέχρι και το στόμα, μαζί με το στόμα όλων των Bloggerαδων. Αλλά είστε πολύ γελασμένοι. Σιχαμένα σκουλήκια.

Και η δειλία έχει τα όριά της κύριοι. Όταν κινδυνεύει η αξιοπρέπειά μου, το όνομά μου, η ύπαρξή μου, γίνομαι λυσσασμένο σκυλί.

Και καταλήγω ότι οι εχθροί μου δεν είναι κάποιοι άγνωστοι εκεί έξω, κάποιοι απ την Ανατολή, από τον Βορά ή την Δύση.

Οι εχθροί μου είστε εσείς κύριοι, και εύχομαι τα χειρότερα σε εσάς και στις οικογένειές σας.

Και μην ξεχνάτε.....

..... από μένα θα το βρείτε.

Ατέλειωτες πολυλογίες και ατέλειωτα μακρινάρια.

2008-02-17T17:01:00.036+02:00

Update: έκτακτη είδηση !!!!

Προσοχή προσοχή : τρέξτε να σωθείτε!!!!!

Είναι Κυριακή βράδυ. Μόλις γύρισα από την ταινία του Τιμ Μπάρτον «Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street» ή αλλιώς «Ο Φονικός κουρέας της οδού Φλιτ». Ήταν μια ΑΗΔΙΑ και μισή. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Συγχωρήστε με, είμαι ακόμα πολύ ταραγμένη από το μέγεθος της σαχλαμάρας που είδα.

Και του το λεγα του Johnny Depp «κάνε κουράγιο, θα ρθούν οι καλύτερες μέρες. Μην παίζεις σε αυτές τις σαχλαμάρες του Μπάρτον, κάνε μια αποχή μέχρι να βρείς τον εαυτό σου» αλλά αυτός τίποτα. Και ορίστε πού κατάντησε. Να τραγουδάει και να κόβει τις καρωτίδες του κόσμου. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Σε ΟΛΗ την ταινία, από την πρώτη σκηνή μέχρι εκεί που είδα πριν φύγω (γιατί σηκώθηκα και έφυγα) όλο τραγουδούσαν. Μία πρόταση λέγαν κανονικά – δέκα τραγούδια τραγουδούσαν, σε 2 προτάσεις μιλούσαν-20 τραγούδια τραγουδούσαν. Και μάλιστα όχι ροκιές με κιθάρες και τέτοια αλλά αυτά τα κλασικά, που είναι σαν όπερες, σοπρανίστικα, με κορόνες!!!!

It was a nightmare!

Δεν άντεξα και μετά από 1 ώρα και 15΄ περίπου έφυγα. Άφησα την "ατρόμητη" μόνη της και έτρεξα για να γλυτώσω. Αυτή υποθέτω ότι το χάρηκε και ότι της άρεσε, γιατί όπως έχω ξαναναφέρει λατρεύει παθολογικά τον Johnny Depp. Όμως κάθε άλλος νοήμων και συνετός άνθρωπος θα πρέπει να διαβάσει πολύ προσεκτικά αυτά που γράφω και μετά, ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΥΘΥΝΗ να πάει να δει το έργο.

Αν αγαπάτε την ψυχική και πνευματική σας υγεία, αλλά και την υγεία των οφθαλμών σας τότε προφυλάξτε τα από τον κατά τα άλλα συμπαθή ψυχοπαθή, και wannabe συνθέτη- στιχουργό - ενορχηστρωτή- και διευθυντή ορχήστρας Tim Burton, και της χορωδίας του «the muppet show: Johnny Depp και Helena Bohnam Carter».

Και συνεχίζουμε με το κλασικό, ήρεμο και γλυκό πόστ που προηγούνταν του update:

Aλtsχaiμer*

Κάθε ασθένεια στον ειδικό της, και ο Λουμίδης στους καφέδες.

Πήγαμε σε ένα ειδικό κέντρο για Aλtsχaiμer, και μετά από διεξοδικές εξετάσεις και τεστ καταλήξανε ότι ο συγγενής μου είναι μια χαρά και δεν έχει αυτήν την απαίσια ασθένεια! Γι αυτό λέω ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να παίρνουμε 2 και 3 γνώμες και ποτέ μόνον μία.

Αυτή η ασθένεια είναι πολύ τρομερή και ύπουλη, και την έχει τόσος κόσμος!!!!

Δεν είναι σαν τις άλλες που μπορείς να επικοινωνήσεις με τον ασθενή, να τον παρηγορήσεις, να συνεννοηθείς μαζί του, να σου πει και ο ίδιος τί νιώθει, πώς αισθάνεται και τί χρειάζεται. Εδώ το άτομο σταδιακά ξεμωραίνεται. Χάνει την μνήμη του. Μπορεί να είναι ο πατέρας σου ή η μάνα σου, αυτά τα τόσο οικεία πρόσωπα που τελικά καταλήγουν να σε κοιτούν και να μην σε αναγνωρίζουν!!! Και όχι μόνον αυτό, αλλά οι άνθρωποι γίνονται σαν τα μωρά που χρειάζονται συνεχή παρακολούθηση, γιατί αν φύγουν από το σπίτι δεν θυμούνται όχι μόνο ποιοί είναι αλλά ούτε και τον δρόμο για να ξαναγυρίσουν. Και μπορεί να τριγυρνάν στους χιλιάδες δρόμους της πόλης μέσα στη νύχτα μόνοι και αβοήθητοι, να τους βρεί ο οποιοσδήποτε, να τους χτυπήσει, να τους βασανίσει, να τους πάρει τα όργανα πχ νεφρά για μεταμόσχευση, και να μην τους βρεις ποτέ. Έτσι στα ξαφνικά να τους χάσεις γιατί ξέφυγαν από την προσοχή σουγια ένα λεπτό!

Από νοικοκυραίοι άνθρωποι καταντάν να μην μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, να γίνονται όντα εξαρτώμενα απ τον καθένα. Και αν είσαι φτωχός τότε ή τον αφήνεις σε κάποιο δημόσιο ίδρυμα (που όλοι τα γνωρίζουμε) γιατί δεν αντέχουν τα νεύρα σου να ζεις μαζί του ή γιατί λόγω δουλειάς αδυνατείς να τον φροντίσεις, ή αν είστε πολλοί μέσα σε ένα σπίτι κανονίζετε να τον φυλάτε με βάρδιες. Αν όμως είσαι ευκατάστατος μπορείς να του εξασφαλίσεις αξιοπρεπή διαβίωση για το υπόλοιπο της ζωής του σε κάποιο πολυτελές ιδιωτικό ίδρυμα που όμως θέλει για μηνιαία συνδρομή όσο 2 μισθοί μαζί!

Εγώ, ως προνοητικός και αγχώδης άνθρωπος, και ως άνθρωπος που προσπαθεί να έχει τα πάντα υπό έλεγχο στη ζωή του (όπως με χαρακτηρίζει η "ατρόμητη"), έκανα μια έρευνα αγοράς αμέσως μόλις έμαθα για αυτή την ασθένεια και βρήκα την καλύτερη κλινική, που ευτυχώς όμως αχρείαστη θα μου μείνει.

Και αυτή η έρευνα δεν είναι και τόσο εύκολο να γίνει. Γιατί υπάρχουν κλινικές ιδιωτικές μέσα στο λούσο και στην χλιδή αλλά ακόμα και εκεί δεν ξέρεις κατά πόσο θα φροντίζουν πραγματικά τον άνθρωπό σου. Δεν ξέρεις αν η κάθε νοσοκόμα που θα έχει τα νεύρα της δεν θα τα ξεσπάει στον δικό σου, αν θα τον τσιμπάει, αν θα τον χαστουκίζει, αν θα τον αφήνει πεινασμένο και διψασμένο, αν θα τον γεμίζει ηρεμιστικά και άλλα φάρμακα για να μην την ενοχλεί, ή αν θα τον βρίζει και θα τον ξεφτιλίζει τον άνθρωπο αυτόν που 'στο κάτω κάτω της γραφής' δεν έκανε και κανένα τρομερό κακό στη ζωή του, ούτε έβλαψε συνειδητά κανέναν. Ούτε έπινε, ούτε χαρτόπαιζε, και τίποτα δεν του χαρίστηκε στη ζωή, αλλά ό,τι κατάφερε το κατάφερε με κόπο και δουλειά. Και πού να ξερε ότι η σύνταξή του, το τελευταίο αποκούμπι του, θα πήγαινε μαζί και με δικά μου χρήματα για την ιδιωτική αυτή κλινική.

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Ο εφιάλτης τελείωσε στο ξεκίνημά του. Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους όσους αντιμετωπίζουν το τρομερό Aλtsχaiμer*.

*το γράφω έτσι γιατί διαπίστωσα ότι μπαίνουν στο blog μου διάφοροι άνθρωποι από το google search με αυτή την λέξη, και δεν θέλω να απογοητεύονται ή να φοβούνται διαβάζοντας τις σκέψεις μου. Γιατί είναι μόνο σκέψεις και όχι ιατρικές έρευνες, όπως έχω πεί πάμπολλες φορές εδώ μέσα.

DVD εφημερίδας.

Σήμερα θα πάρω το "Billy Elliot γεννημένος χορευτής". Θα πετάξω την υπόλοιπη εφημερίδα και θα κρατήσω μόνο το DVD. Και επειδή δεν θέλω αυτό να ακουστεί σαν διαφήμιση της εφημερίδας, θα ανεβάσω το post το βράδυ, όταν δεν θα υπάρχουν άλλο οι σημερινές εφημερίδες. Αλλά όχι και πολύ αργά γιατί πρέπει να ετοιμαστώ για να πάμε σινεμά, σε ένα έργο που ούτε θυμάμαι πώς το λένε. Την Κίρα μόνο να μην έχει και .......

Το προηγούμενο δισκάκι με τους πιγκουΐνους δεν μπόρεσα να το δω όλο. Έμεινα στο σημείο όπου ένας πιγκουΐνος μέσα στο κρύο και στην παγωνιά, δεν αντέχει άλλο και πέφτει να κοιμηθεί. Όμως αν κοιμηθεί θα πεθάνει. Αλλά αυτό το καημένο είναι τόσο εξαντλημένο που δεν αντέχει άλλο και κοιμάται.

Ούτε εγώ άντεξα.

Το «Ταξίδι του Αυτοκράτορα» είναι πραγματικά υπέροχο αλλά δεν αντέχω να το δω μονομιάς. Δεν μπορώ. Κλαίω. Πονάω. Το τι περνάν τα καημένα τα ζωάκια εκεί έξω στη φύση δε λέγεται! Δεν μπορώ να τα βλέπω να υποφέρουν.

Θα δω το υπόλοιπο σε δόσεις. Όταν θα έχω αρκετό κουράγιο. Όμως βλέποντας το ντοκιμαντέρ σκέφτηκα για χιλιοστή φορά ότι χαίρομαι που γεννήθηκα άνθρωπος και όχι ζώο. Και μάλιστα τι καλά που γεννήθηκα στην Ελλάδα και όχι στην Ινδία, ή στην Αφρική, ή στην Ρωσία στην εποχή του Στάλιν, ή στην Κίνα στην εποχή του Μάο, ή στην Αμερική στην εποχή του μακαρθισμού, ή Εβραία στην εποχή του Χίτλερ ή ...... ή ..... ή ..... ή .....

Ξαναγυρίζω στον Billy Elliot.

Αυτή η ιστορία μου θυμίζει λίγο εμένα. Σίγουρα δεν έχουμε καμία στενή σχέση, αλλά κάπου πολύ -πολύ μακρινά νιώθω κοντά σε αυτό το παλικάρι.

Έκανε κάτι που του άρεσε πηγαίνοντας κόντρα στα συνήθη πρότυπα. Έτσι και γω, σε μια ηλικία 30 (+πολύ) όπου οι περισσότεροι έχουν βρεί τον δρόμο τους, εγώ ασχολήθηκα με το άθλημα. Χωρίς προηγούμενη εμπειρία σε τέτοια πράγματα, χωρίς να το έχω ονειρευτεί ή σκεφτεί ή φανταστεί ή ζητήσει ή κυνηγήσει, μου προέκυψε. Ενάντια στην ισχύουσα άποψη ότι τα αθλήματα και τα όνειρα είναι μόνο για τους νέους.

Βέβαια ο Billy στο τέλος δικαιώνεται, ενώ εγώ το τέλος δεν το ξέρω ακόμα. Αλλά δεν πειράζει. Η πορεία μου αρέσει.

Θα πρέπει να αναφέρω ότι τον τελευταίο χρόνο η επίδοσή μου έχει κολλήσει. Γενικώς έχω σκαμπανεβάσματα και κολλήματα όσον αφορά την αθλητική μου απόδοση. Κάτι με κρατάει πίσω. Σίγουρα φταίει η εργασία μου που μου τρώει χρόνο, οι βιολογικές μου αντοχές που δεν είναι σαν των έφηβων και το αναγνωρίζω, και οι ανησυχίες μου γενικότερα που δεν αφήνουν το μυαλό μου να ηρεμήσει και να αφοσιωθεί στο άθλημα. Όμως το ταλέντο μου και το πείσμα μου με ξελασπώνουν κάθε φορά. Και το τσιγάρο που έκοψα μαχαίρι νομίζω ότι με έχει βοηθήσει αρκετά.

Όμως αυτό το κόλλημα στην επίδοση με προβλημάτισε, και γι αυτό τον τελευταίο καιρό δοκιμάζω νέους τομείς του αθλήματος. Πώς είναι τα 100μ, τα 200μ, ο δρόμος με τ εμποδίων, οι σκυταλοδρομίες και άλλα που όμως είναι παρεμφερή? έτσι και γω άλλαξα λίγο τον τομέα του αθλήματος, και στον νέο τομέα έχω ραγδαία βελτίωση. Έκανα μέσα σε 2 μήνες επίδοση που άλλοι κάνουν ένα και δύο χρόνια για να την πετύχουν. Όμως δεν ενθουσιάζομαι. Γιατί και στο κανονικό μου άθλημα ξεκίνησα με τους καλύτερους οιωνούς και κάποια στιγμή κόλλησα. Έτσι και δω, επειδή φοβάμαι ότι έκανα ένα μπαμ και μετά θα κολλήσω, δεν παρατάω το αρχικό άθλημα. Το δεύτερο το έχω ως εναλλακτική και κάνω αργά-πολύ αργά βήματα με την καθοδήγηση του προπονητή πάντα. Ο οποίος είναι και αυτός επιφυλακτικός. Είμαστε σταθεροί, λέει, στο πρώτο άθλημα, το συνεχίζουμε όπως είναι χωρίς να του στερούμε τον χρόνο και την ενέργεια που του χρειάζεται, και λίγο λίγο, αν μας περισσεύει χρόνος ασχολούμαστε και με το άλλο.

Εγώ, για να πώ και την αλήθεια, βιάζομαι. Βιάζομαι να κατακτήσω ένα σημαντικό μετάλλιο πχ ένα πανελλήνιο. Νιώθω ότι δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω. Θέλω να βρώ επιτέλους πού θα αποδώσει καλύτερα το όποιο ταλέντο έχω, να αφοσιωθώ εκεί και να προχωρήσω γρήγορα. Και αν δεν είναι κανένα από αυτά τα δύο παρεμφερή αθλήματα, τότε να ψάξω να βρώ ποιό είναι ρε γαμ..ο! Μην ξοδεύομαι άδικα δεξιά και αριστερά.

Αυτά δεν πρέπει επ ουδενί να τα μάθει ο προπονητής μου. 'Την έβαψα'. Μπροστά του κάνω ότι συμφωνώ με την άποψή του για σταδιακή και προσεκτική μετάβαση, ΑΝ τελικά γίνει αυτή η μετάβαση, αλλά εγώ βιάζομαι του θανατά.

Τσίπρα-μα είσαι συ παιδάκι μου???

Αχχχ ......Τσίπρα μου- Τσιπράκι μου- και φτωχοκαλυβάκι μου.

«-Τι μισθό παίρνεις?
-750 τσίπρα, εσύ?
-900 τσίπρα αλλά περιμένω προαγωγή και αύξηση, αν δεν τα προλάβει ο γκόμενος του αφεντικού.»

«-Γκαρσόν!!! Ένα Τσίπρα του ΄74 παρακαλώ.»

«-Καίτηηηηηη, όταν πάς στο σούπερ μαρκετ πάρε και το νέο Τσίπρα- extra whitening. Μην το ξεχάσειιιις.»

«-Σήμερα μαζί με την "ΤΣΙΠΡΑ της Κυριακής" δείτε την ταινία «Αρτέμης- ο άτεγκτος δικαστής» και μαζί το ένθετο περιοδικό "Ο Τσιπρα-γματικός Αντρας" με τον TVοδηγό. Μην το χάσετε!»

«-Πήρες αμάξι έμαθα. Τι μάρκα?
-Μια BMW κα-τα-πλη-κτι-κή!
-Και ο Μάκης ήταν να πάρει BMW αλλά τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και πήρε το νέο Tsipra extra-turbo. Καταπληκτικό!!!
-Τι???????? Πήρε ο Μάκης Tsipra????? Πώς τα κατάφερε? Γρμφφφφφ»

«Τσίπρα κράζει το παιδάκι, Τσίπρα ο νιος και Τσίπρα ο γέρος, Τσίπρα ακούς σε κάθε μέρος, αχ τι όνομα γλυκό.»

Είναι προφανές ότι μ αρέσει πολύ ο Αλέξης Τσίπρας, και αν δεν τον παρασύρει η δόξα και η εξουσία ώστε να γίνει πιστό αντίγραφο των άλλων, νομίζω ότι θα τον ψηφίσω στις επόμενες εκλογές.

Φοβάμαι όμως.
Κάτι μου λέει ότι δεν θα τα καταφέρει. Μέσα στη βρώμα και στη λέρα, μέσα στην έρημο, είναι δυνατόν να ανθίσει ένα λουλούδι? Δεν ξέρω. Η ελπίδα και ο η απογοήτευση προς το παρόν παν χέρι- χέρι.

Το Μουσικό Ανθολόγιο της gademissas

Σήμερα αγαπητοί ακροατές η διάθεση επιβάλει:

Paco De Lucia εντός

Paco de Lucia εκτός και επί τα αυτά.

Απαπααααα ...... ριγώ ......

Αχ Paco μου- Pacούλη μου, παίζεις κιθάρα στις αισθήσεις μου, στις νευρικές απολήξεις μου, στα ..... όλα μου. Ανεβαίνω ...... ανεβαίνω ....... ανεβαίνω ..... μέχρι που εκρήγνυμαι και γίνομαι Σπανιόλα που χορεύει φλαμένκο, φορώντας εκείνο το απόκοσμο βλέμμα της γυναίκας που βρίσκεται σε άλλη διάσταση. Χορεύει -χορεύει -χορεύει και ο ιδρώτας στάζει με το τουλούμι, αλλά αυτή συνεχίζει να χορεύει ξανά και ξανά .... δεν σταματάει ποτέ ...... ποτέ ....... μέχρι τελικής πτώσης.

Εμένα πάντα μου άρεσε η κλασική κιθάρα και ξεκίνησα να την μαθαίνω αλλά στον χρόνο επάνω, όταν ήρθε η ώρα του μπαρέ κόλλησα. Δεν το κατάφερνα και την σταμάτησα. Τι ηλίθια που ήμουν. Λίγες ασκήσεις παραπάνω, λίγη επιμονή να είχα και θα το είχα κατακτήσει, θα έπαιζα τώρα τέτοια κομμάτια.

Blogger (το πρόγραμμα του blogspot.com): Μην βλασφημάς!

gademissa: Καλά ντέεε, μια κουβέντα είπαμε. Ίσως να έπαιζα τέτοια κομμάτια.

Blogger: Μην βλαστημάς λέμε!!!

gademissa: Θα προσπαθούσα να παίξω τέτοια κομμάτια. Εντάξει? Ηρέμησες?

Blogger: χμμμμμμμ ........

gademissa: χμούδια ...... βάναυσε προσγειωτή των ονείρων μου.

Αλλά μετά όλο κάτι άλλο είχα να κάνω, όλο με κάτι είχα να ασχοληθώ, και ποτέ δεν στρωνόμουν. Και έτσι πέρασαν τα χρόνια και δεν προχώρησα.
Να, τέτοια είμαι, πάρτα να μη μου τα χρωστάω.

Η κιθάρα είναι ένα υπέροχο όργανο. Μου αρέσει περισσότερο από το πιάνο. Το πιάνο είναι ωραίο, με ευρεία γκάμα ήχων, βλέπεις τις νότες μπροστά σου στα πλήκτρα, ναι-ναι-ναι σίγουρα ισχύουν όλα αυτά και άλλα πολλά, αλλά του λείπει κάτι. Δεν έχεις άμεση επαφή με την χορδή αλλά μεσολαβεί το πλήκτρο. Ενώ στην κιθάρα την πιάνεις την χορδή. Αναλόγως με τη διάθεση την χαϊδεύεις ή την κοπανάς ή σε κάποιο κρεσέντο σπάς και ολόκληρη την κιθάρα άμα λάχει. Επίσης είναι μικρή και χωράει στην αγκαλιά σου, γίνεται ένα με σένα. Και ο ήχος της μου ακούγεται πιο ....... πιο ....... πώς να το πώ? χειροποίητος? Πιο ακατέργαστος? Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω.

Αυτά αγαπητοί ακροατές. Ευχαριστούμε που και σήμερα επιλέξατε εμάς για να περάσετε τον χρόνο σας.

Καλό σας βράδι και να προσέχετε τους παγωμένους δρόμους.

Και όσοι κάνετε δίαιτα συνεχίστε την και μην την χαλάτε για κανένα λόγο. Όπως έκανα εγώ που την χάλασα χτές γιατί τσούζαν τα μάτια μου και νόμιζα ότι έπαθα αβιταμίνωση. Αλλά κοριτσάκι μου καλό, στην αβιταμίνωση τρως φρουτάκια και σαλατίτσες και όχι γουρουνόπουλα. gademοβελίξ! Σήμερα όμως συνεχίζω τον αγώνα μετανοιωμένη, και πιστή στο άπιαστο όνειρο του ιδανικού κορμιο....

Blogger: Τελείωνε επιτέλους! Μία ώρα χαιρετάς τον κόσμο και ακόμα μιλάς!!! Γλώσσα δεν βάζεις μέσα. Έτσι είσαι και στην έξω ζωή σου?

gademissa: Τώρα εσύ ψάχνεις ευκαιρία για κουβεντούλα ή μου φαίνεται? Αμ δε αγαπητέ μου! Αμ ΔΕ.

«Το Tαξίδι του Αυτοκράτορα».

2008-02-10T18:48:00.002+02:00

Το είχε δει πέρσι μια συναθλήτριά μου (που στην πορεία έγινε και αγαπημένη φίλη) στο DVD και μου είχε πει ότι είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. Από τότε το είχα στο νού μου να το νοικιάσω αλλά όλο το ανέβαλα. Και αυτό γιατί θέλω κάποιες ταινίες ή κάποια βιβλία που ξέρω ότι είναι καλά να τα διαβάσω μόνο όταν θα έχω καλή διάθεση και άνεση χρόνου. Θέλω να τα απολαύσω και να τα ευχαριστηθώ χωρίς να κινδυνεύει το αποτέλεσμα από πιθανές σκέψεις που μπορεί να με απασχολούν και να πετάγονται στα ξαφνικά στο μυαλό μου, ή από υποχρεώσεις της καθημερινότητας.

Και σήμερα το μοίραζε μιά εφημερίδα!!!! Μα τί τύχη! Έτρεξα και την αγόρασα πρωί πρωί, πέταξα την υπόλοιπη εφημερίδα και κράτησα μόνον το δισκάκι.

Έτσι κάνω εγώ. Κοιτάω ποιό DVD μοιράζουν οι Κυριακάτικες εφημερίδες και τις αγοράζω με αυτό και μόνο το κριτήριο. Συνήθως, αμέσως μόλις βγώ απ το ψιλικατζίδικο πετάω την υπόλοιπη εφημερίδα στον κάδο, έτσι όπως είναι. Ανέγγιχτη. Μια φορά μάλιστα ένας τύπος που ήταν απ έξω με είδε που πήγα να την πετάξω και μου ζήτησε να του την δώσω, γιατί ήταν κρίμα λέει να πεταχτεί έτσι σχεδόν καινούργια, με την ζελατίνα της. Και εγώ του την έδωσα, αφού όμως πρώτα του ζήτησα γλυκά και χαμογελαστά «δώστε μου 50 λεπτά και είναι δική σας». Και αυτός δέχτηκε, κάνοντας όμως κάτι σαν γκριμάτσα.

Σιγά ρε φίλε! Τζάπα εφημερίδα? Ολοκαίνουργια? Ούτε στον ύπνο σου! και "ευχαριστώ" να λες που σου στοίχισε μόνο 50 λεπτά. Αν το καλοσκεφτείς σου περισσεύουν και για τσιγάρα.

Μετά όμως, όταν πήγα σπίτι ένιωσα άσχημα που πήρα χρήματα από έναν άγνωστο για κάτι άχρηστο σε μένα. Στην αρχή σκέφτηκα ότι δεν φταίω εγώ αλλά το επιχειρηματικό ένστικτό μου που έγινε κομμάτι του εαυτού μου πλέον, αλλά όσο και να ήθελα να το πιστέψω δεν μου έκατσε καλά. Δεν μου έκανε το χατίρι να με καθησυχάσει. Αυτή η συναλλαγή μου ερχόταν στο μυαλό όλη μέρα. Αυτός ο τυχαίος άγνωστος μου χάλασε την Κυριακή μου γαμ..το! Και φυσικά, για να δω το CD? ούτε λέξη! ........ ακόμα δεν το έχω δει. Είναι σαν να μην είναι δικό μου τώρα πιά αλλά να ανήκει σε κείνον.
..fuck...

Μερικές φορές πάλι, όταν δεν έχω τι άλλο να κάνω την Κυριακή και έχω όρεξη για διάβασμα, κρατάω την εφημερίδα. Και έτσι από μια άποψη το κριτήριο του DVD είναι καλό, γιατί είναι ένας τρόπος να διαβάζω εφημερίδες από διαφορετικές κάθε φορά πολιτικές κατευθύνσεις.

Πάντως σήμερα θα ετοιμαστώ και θα απολαύσω τον «Αυτοκράτορα». Ελπίζω μόνο να μην είναι κανένα λυπητερό ή συγκινητικό ντοκιμαντέρ και κλάψω Κυριακάτικα!!! Να μην χάνονται ή υποφέρουν από το κρύο και την πείνα μικρά πιγκουινάκια που φωνάζουν με τις αδύναμες φωνούλες τους ματαίως τους γονείς τους, οι οποίοι είναι τραυματισμένοι κάπου και αργοπεθαίνουν, όμως το τελευταίο βλέμμα τους είναι στραμμένο στα παιδάκια τους, και προσπαθούν ακόμα και αν είναι ανήμποροι και ανίκανοι, να συρθούν έως εκεί και να τα προστατέψουν.

Δεν αντέχω κάτι τέτοια, δεν τα μπορώ. Αν είναι όμως τόσο καλό όσο λένε ίσως και να αξίζει μερικά δάκρυα. Τέλος πάντων, ας το δω επιτέλους και ας μην το λιβανίζω άλλο.

Σήμερα θα βάλω τον αγαπημένο, τον λατρεμένο, τον

Wim Mertens -Struggle For Pleasure (κλικ στα γραμματα και όχι στο εικονάκι)

Τοκ τοκ ......

-Ποιός είναι?

-Κύριε Mertens χαίρεται, είμαι η gademissa, ανταποκρίτρια του ελληνικού blogspot.com. Ανοίξτε μου παρακαλώ.

-Και τι θέλετε.

-Κύριε Mertens, συγνώμη για την ενόχληση αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω: Αυτή την μουσική πώς τη σκεφτήκατε? Αυτό που λέμε Εμπνευση τί είναι? Πώς σας ήρθε έτσι ξαφνικά? Ήρθε ολοκληρωμένη στο μυαλό σας, ή ήταν αλλιώτικη η αρχική μορφή αλλά δουλέψατε πολύ επάνω της με μουσικούς όρους και αρχές, και αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας κοπιώδους εργασίας?

«Πώς είπατε? Βαριέστε να απαντάτε συνέχεια στην ίδια ερώτηση? Δηλαδή αυτό σημαίνει πως και άλλοι ενδιαφέρονται γι αυτό το θέμα? Το λέω γιατί, ξέρετε, η "Έμπνευση" είναι κάτι που με απασχολεί και μένα από μικρό παιδί».

«Αλήθεια το λέτε ότι πιστεύετε πως η Έμπνευση είναι κάτι απλό? Πώς όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας μπορεί να εμπνευστούμε ένα τέτοιο κομμάτι, αλλά μη γνωρίζοντας τον τρόπο να μεταφέρουμε τα συναισθηματα και την ιδέα μας στο πεντάγραμμο, το χάνουμε ή το ξεχνάμε? Το λέτε αλήθεια ή "πηγαίνετε με τα νερά μου" επειδή βρίσκεστε στη φαντασία μου? Ισχύει το δεύτερο???? Χμμμ... ακόμα κι έτσι να είναι δεν με πειράζει. Μου αρκεί.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Μπρός στον θάνατο δεν είμαστε όλοι ίσοι?

2008-02-07T22:34:00.002+02:00

Για την κυρία Κουτσίκου βρέθηκε αμέσως κρεβάτι στην εντατική.

Στην κυρία Κουτσίκου φόρεσαν αμέσως τεχνητό μέλος, πριν καν ξυπνήσει. Για να μην πάθει σοκ λένε. Είναι ευαίσθητοι άνθρωποι και το δείχνουν.

Η κυρία Κουτσίκου μόλις ξυπνήσει θα έχει 15 ψυχολόγους στο κρεβάτι της και 30 αποκλειστικές νοσοκόμες στο προσκεφάλι της.

Γιατί βλέπεις είναι σημαντικό μέλος της «κοινωνίας» τους.

Εύχομαι να πάει καλά η υγεία αυτής της πραγματικά άτυχης γυναίκας που είναι και μάνα.

Όμως θα εκφράσω την ευχή μου μόνο αν την ίδια μεταχείριση έχουν όλες οι γυναίκες αυτής της χώρας. Η αδερφή μας, η θεία μας, η μάνα μας, η ξαδέλφη, η φίλη, η συνάδελφος, η γειτόνισσα, ΕΣΥ, ΕΓΩ. Αυτές οι γυναίκες που δεν είναι σημαντικές για την «κοινωνία» τους αλλά σημαντικές για την «κοινωνία» ΜΑΣ.

Μόνον τότε θα εκφράσω δυνατά την ευχή μου. Αλλιώς θα σιωπήσω.